ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

0064

ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

Δέκα χρόνια! Δέκα, ακριβώς, χρόνια πέρασαν από τότε που ο Ηλίας έφυγε από κοντά μας. Δέκα χρόνια δύσκολα, που έγιναν ακόμα δυσκολότερα από τις μεγάλες απώλειες τόσων και τόσων αγαπημένων προσώπων, συγγενών και φίλων, που έφυγαν στο μεταξύ διάστημα. Δεν έχω πρόθεση να καταθλίψω κανέναν με το κείμενο αυτό. Αρκετή θλίψη μας προκαλούν αυτά που περνάμε και, κυρίως, η αβεβαιότητα για εκείνα που ενδεχομένως θα έρθουν. Απλώς, αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η θεματολογία του Ηλία σήμερα, εάν ζούσε και βίωνε τη σημερινή κατάσταση και απογοήτευση. Αυτή η απορία μου έδωσε το έναυσμα να αναπολήσω λίγο το παρελθόν και να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στην εποχή που ο Ηλίας είχε ήδη κάνει – με τον πίνακα “Εξέδρα” (1971) – μια καθοριστική στροφή στη θεματολογία του μπαίνοντας στον χώρο του συμβολισμού και του νεορεαλισμού. Βέβαια, και τότε τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Αντίθετα, υπήρχε το επιπρόσθετο βάρος από “Το Τείχος” της ανελευθερίας, λόγω της κατάλυσης της δημοκρατίας που είχε προηγηθεί. Ο άνθρωπος της «εξέδρας», έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο και έχοντας πίσω του τα πάντα κατεστραμμένα δεν φαίνεται  να διαφέρει από το σημερινό μέσο Έλληνα που διαπιστώνει ότι τα όσα νόμιζε πως είχε κατακτήσει δεν ήταν παρά μια χίμαιρα. Ο νέος, τότε και τώρα, ήταν πάντοτε “Το Θύμα” και ο στόχος προς εξόντωση, γιατί με τους νέους εξουδετερωμένους, απογοητευμένους και το μέλλον τους να φαντάζει μαύρο και ζοφερό – όπως στην “Αυτοπροσωπογραφία”  – το «σύστημα», ένας σωρός από “Σκουπίδια” του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Η σταθερή προσπάθεια αποδόμησης της παιδείας και της κουλτούρας του λαού μέσα από την αποχαύνωση των ΜΜΕ – του καθημερινού μας “Ναργιλέ” – κάνει πιο εύκολη την εμφύτευση ιδεών και την αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων παράταιρων και πέραν των αναγκών του, όπως π.χ. το “Γλυπτό για συγκεκριμένους χώρους”. Κάπως έτσι καλλιεργήθηκε ο καταναλωτισμός, θεοποιήθηκε το “Αυτοκίνητο” , ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης, και η αλλοτριωμένη ζωή μας μπήκε στη “Βιτρίνα”. Το κράτος – εικόνα και ομοίωση του συστήματος – ήταν και είναι  πάντα έτοιμο να βάλει τη “Σφραγίδα” του σε κάθε ανομία, ενώ δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον πολίτη σαν εχθρό του. Οι “Λογαριασμοί” από το νοίκι έως τη ΔΕΗ, το νερό και τα κάθε είδους χαράτσια εξακολουθούν να μας κυνηγούν και να είναι ο βρόχος και ο βραχνάς της καθημερινότητάς μας. Ο Ηλίας φαίνεται πως πολύ πρώιμα, από το 1981, διέβλεπε τον κίνδυνο που κρεμόταν πάνω από την “Πόλη”. Πολλοί από μας δεν το περιμέναμε. Το αντιληφθήκαμε μόνο όταν γίναμε κομμάτι στο “Σκηνικό” της καταστροφής. Εν τούτοις, ενώ τα πάντα γύρω μας είναι διαλυμένα, οι ζωές μας και προ πάντων το μέλλον των παιδιών μας, αυτοί που έστησαν το σκηνικό δεν ερυθριούν και ορρωδούν απέναντι σε τίποτα και βλέποντάς τα όλα παγκάλως καμωμένα εξακολουθούν να κάνουν το  ”Πικ-νικ” τους πάνω στα συντρίμμια. Ο Ηλίας, όπως κι ο κάθε νουνεχής άνθρωπος που δεν έχει παρωπίδες και κομματικές αγκυλώσεις, δεν είχε τίποτα που ν’ αξίζει να μπει πάνω στο “Κενό Βάθρο”. Το μόνο πράγμα του οποίου η ανάγκη παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτη είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε: οικογένεια και φίλοι. Αυτοί είναι “Το Σπίτι” μας. Τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται για να περάσουμε και αυτό το “Τούνελ”.

[Μπορείτε να δείτε τους πίνακες που αναφέρονται στο κείμενο κάνοντας κλικ εδώ: ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ-ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ]

Advertisements

~ από MAKIS στο Δεκέμβριος 11, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: