ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

Ο Πετρολιάς σε ομιλία του

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

Οι στίχοι του Αριστοφάνη «Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι…» [1], που δίκην επιγράμματος συντροφεύουν τον αδερφό μου τον Ηλία στην ασάλευτη ζωή του, αποτυπώνουν με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την τραγική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν και έχουμε επίγνωση του εφήμερου της ζωής μας – θανέειν πέπρωται άπασι[2] ιδιαίτερα όσοι διανύουμε πια το κατηφορικό μέρος της καμπύλης της, κάθε πρόσθετη απώλεια αγαπημένων προσώπων βαραίνει ανυπόφορα την τάλαινα ψυχή μας. Με τα χρόνια στοιβαγμένα στη ράχη μας έχουμε πάψει από καιρό να λογαριάζουμε στην παραμυθία του χρόνου και προσπαθούμε να φτιάξουμε τη βακτηρία του αύριο ανακυκλώνοντας αναμνήσεις και όνειρα. Το ξέρουμε πως σ’ αυτό τον κόσμο μ’ ένα φύλλο πορείας βρισκόμαστε όλοι από τη μέρα που γεννιόμαστε. Μια πάροδος στου κόσμου τη σκηνή είναι η ζωή μας, όπως έλεγε ο Δημόκριτος. Ήλθες, είδες, απήλθες! Όμως, δε μπορώ να χωνέψω την εφιαλτική συχνότητα με την οποία επιβεβαιώνεται κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο συγγενών και φίλων, η πάγκοινη ρήση «οι καλοί πεθαίνουν νέοι». Εάν αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός – κακοτυχία, δηλαδή- δεν με παρηγορεί καθόλου ούτε η άποψη του Μενάνδρου πως ον οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος, αλλά ούτε και η αντίστοιχη χριστιανική παρηγοριά ότι ο Θεός παίρνει κοντά του όσους αγαπά. Τυχαίως ή θεία βουλήσει – ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας – η γειτονιά μας, το Μεσολόγγι της αμπολιάς, σχεδόν ξεκληρίστηκε χάνοντας τα καλύτερα παιδιά, το ένα μετά το άλλο, σε ηλικίες γόνιμες για προσφορά τόσο στις οικογένειές τους όσο και στην κοινωνία. Στο μακάβριο αυτό κατάλογο προστέθηκε πριν λίγες μέρες, την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου, στις 26/8/12, και ο αγαπημένος φίλος μας ο Πετρολιάς.

Πετρολιάς. Όνομα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, με το Μεσολόγγι, με την αμπολιά, με τη φιλία και με το επίθετο Πάϊκος. Επίθετο ταυτόσημο, για όσους γνωρίζουν την οικογένεια, με τις έννοιες του καλού και του ωραίου, σε όλες τους τις εκφάνσεις, άυλες και εγκόσμιες. Ο Πετρολιάς, σε όλη την πορεία της μεστής από αγάπη και προσφορά ζωής του, ήταν κεκοσμημένος με όλα τα χαρίσματα που συνειρμικά πηγάζουν από τα δύο στοιχεία του ονόματός του: τη σταθερότητα και την αφοσίωση, από το Πέτρος, το φως και το θάλπος, από το Ηλίας (συνήχηση και ταύτιση με το Ήλιος, στην παράδοσή μας). Τα μεν πρώτα σμίλεψαν μέσα του το αταλάντευτο των αρχών του, τα δε δεύτερα τη γλυκύτητα της ψυχής του και το ευπροσήγορο του χαρακτήρα του. Το μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη του χαμόγελό σκόρπιζε απλόχερα ήλιους τριγύρω του. Αυτή η ξεχωριστή ποιότητα ανθρώπου συνδυάστηκε ιδανικά με το λειτούργημα του ΙΑΤΡΟΥ, με κεφαλαία όλα τα γράμματα και τον όρκο του Ιπποκράτη τετηρημένο μέχρι κεραίας.

Ο καθηγητής Πέτρος Πάικος ήταν εξέχων παιδοοφθαλμίατρος και διευθυντής της αντίστοιχης κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι την τελευταία στιγμή, κόντρα στα εμπόδια που όρθωνε μπροστά του η κατάσταση της υγείας του κατά τα δύο τελευταία χρόνια. Δεν θα αναφέρω όσα γνωρίζω για την επιστημονική και ανθρωπιστική προσφορά του, που εκτεινόταν πέρα από τα σύνορα της χώρας μας, γιατί η άποψή μου θα μπορούσε, ενδεχομένως, να θεωρηθεί μεροληπτική, λόγω των δεσμών φιλίας και καταγωγής που μας συνέδεαν. Απλώς, θα παραθέσω τη γνώμη μιας άγνωστης μητέρας, όπως αποτυπώνεται σε ένα μικρό κείμενο – που τυχαία αλίευσα στο διαδίκτυο[3] – στο οποίο η εν λόγω μητέρα συβουλεύει μια άλλη μητέρα της οποίας το παιδί αντιμετώπιζε κάποιο οφθαλμολογικό πρόβλημα:

«Εγώ θα σου προτείνω τον Πέτρο Πάϊκο, ο οποίος είναι δ/ντης της παιδοφθαλμιατικής του Παίδων Αγ. Σοφία. Μέσω του συστήματος ΙΑΣΙΣ τηλ. 1535 μπορείς να κλείσεις ραντεβού στα απογευματινά ιατρεία του νοσοκομείου ή αν δεν βρείς εκεί άκρη, στο προσωπικό του τηλ. 210-6232287. Είναι πολύ έμπειρος, καταπληκτικός γιατρός και αξιόλογος άνθρωπος (έχει αξιοσημείωτο ελεθοντικό έργο με αποστολές στην Αφρική), αλλά για μένα το πιό σημαντικό του χάρισμα είναι το πως χειρίζεται τα παιδιά, έχει πολλή καλή επαφή μαζί τους και σέβεται την ψυχολογία παιδιού και γονιών. Παρακολουθεί το γιό μου για 3 χρόνια (το παιδι είναι τώρα 6 ετών και έχει σημαντική βελτίωση και συνεχίζουμε την προσπάθεια).| …».

Τί άλλο να συμπληρώσει κανείς; Όταν η επιστημονική κατάρτιση και το ιατρικό τάλαντο ντύνονται με την ομορφιά της ψυχής, τότε ο άνθρωπος υπερβαίνει όχι μόνον το «απτήνες» των στίχων του Αριστοφάνη, αλλά υπερνικά και το εφήμερον του βίου του φωλιάζοντας στις καρδιές και στη μνήμη εκείνων που κοινώνησαν την ευεργεσία του.

 «Μέτρον βίου το καλόν, ου το του χρόνου μήκος» έλεγε ο Πλούταρχος. Και ως φίλος του Πετρολιά και ως Μεσολογγίτης αισθάνομαι πλούσιος που κοινώνησα το «καλόν» της παρουσίας του και εξαιρετικά φτωχός για το σμικρόν μήκος του χρόνου αυτής της παρουσίας. Εξ απεχθούς «εμπειρίας» γνωρίζω πως ο πόνος από την απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι καημός αβάσταχτος. Όταν πέσει η στερνή αυλαία τα αστεία τελειώνουν. Η συμπαράσταση των φίλων και ο χρόνος είναι τα προαιώνια και πανανθρώπινα αναλγητικά του αφόρητου πόνου που φέρνει ο θάνατος. Η ζωή, ευτυχώς, συνεχίζεται. Ο Πετρολιάς, που αγαπούσε το «ζην» σε όλο το εύρος των αισθήσεων όσο και το «ευ ζην», φεύγοντας άφησε στην αγαπημένη του σύζυγο Ζανέτ και σε όλους τους οικείους του την παραγγελία του γενναίου «εξοδίτη»: «όχι δάκρυα…». Ας μας συγχωρεθούν τα όσα κύλισαν παρά την επιθυμία του και ας είναι μια μικρή σπονδή στη μνήμη του.

Πέρυσι, που είχαμε συναντηθεί με τον Πετρολιά για λίγο, στο καλοκαιρινό πανηγύρι του Άϊ-Συμιού, μου είχε πει ότι «πάει καλά» και πως κάθε φορά η ευχή του είναι να παραβρεθεί και του χρόνου. Ο Πετρολιάς πρόλαβε και το φετινό πανηγύρι και ήταν ευτυχής γι’ αυτό. Στο επόμενο θα είναι παρέα με τον Μούσουρα, τον Ηλία, τον Φίλιππα, τον Τάκη, το Χρήστο, τον Πάνο, το Γιώργο και άλλους σαλτσινίσους, στη δική τους επουράνια παρέα. Καλές αντάμωσες…

.

Λιμνοθάλασσα

.

Υ.Γ. Πριν αναρτήσω το κείμενο αυτό, σκέφτηκα πως αν ο Πετρολιάς είχε τη δυνατότητα να το διαβάσει και να το… λογοκρίνει, κατά πάσα βεβαιότητα –  με τη σεμνότητα που τον διέκρινε – θα διέγραφε όλα τα κοσμητικά επίθετα και επιστρέφοντας τα γραφόμενα θα μου έλεγε χαμογελαστά και μεσολογγίτικα: «…άι, γ@μήσ’ Πασσίσ’!».

.

 Παραπομπές


[1]  Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι: χωρίς φτερά, περαστικοί, ταλαίπωροι θνητοί, άνθρωποι ονείρων ομοιώματα

[2]  θανέειν πέπρωται άπασι (Πυθαγόρας): όλοι είμαστε προορισμένοι να πεθάνουμε.

Advertisements

~ από MAKIS στο Σεπτεμβρίου 8, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: