ΤΑ ΤΡΙΑ «Β»

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕ... ΦΟΥΝΤΕΣ

.

ΒΑΜΜΕΝΟΙ, ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΒΛΑΜΜΕΝΟΙ

Το ότι θα «λαλήσουμε», εάν δεν το έχουμε κάνει ήδη, είναι σχεδόν βέβαιο με τα όσα τραβάμε και ακούμε, καθημερινά, τα δύο τελευταία χρόνια. Με το εισόδημά μας να έχει υποστεί δραματική μείωση, λόγω των παντοειδών περικοπών σε μισθούς και  συντάξεις, από τη μια μεριά, και τις υποχρεώσεις μας προς το άχρηστο και αδηφάγο κράτος να πολλαπλασιάζονται, από την άλλη, οι περισσότεροι από μας βλέπουμε με αγωνία να πλησιάζει η μέρα κατά την οποία δεν θα μπορούμε να ανταποκριθούμε με αξιοπρέπεια στην ικανοποίηση των βιοτικών μας αναγκών και των ανειλημμένων υποχρεώσεών μας. Πλησιάζει δηλαδή η μέρα την οποία ήδη βιώνουν τρία εκατομμύρια συμπατριώτες μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, για το 2010, το 27,7% των Ελλήνων ζει κάτω από αυτό όριο. Είναι προφανές, και το καταλαβαίνει αυτό όποιος δεν έχει πάρει ακόμα τα βουνά ή δεν ζει κλεισμένος σε ενυδρείο, ότι τα πράγματα σήμερα είναι δραματικά χειρότερα. Και δεν φαίνεται ελπίδα ότι μπορεί να γίνουν καλύτερα στα χρόνια που έρχονται. Δυστυχώς, ο νομικοπολιτικός μας «πολιτισμός» δεν επιτρέπει… κονσερβοκούτια, κρεμάλες, Γουδιά και γουδοχέρια. Ευτυχώς που υπάρχει και το διδίκτυο (μέχρι να μπει λογοκρισία και σ’ αυτό, όπως διακαώς επιθυμούν κάμποσοι) και μπορούμε να βγάζουμε το άχτι μας. Με τις εκλογές, όσο και αν αλλάξουν οι συσχετισμοί των πολιτικών δυνάμεων, το αποτέλεσμα θα είναι στην πράξη το ίδιο γιατί το σύστημα – σε όλο το χρωματικό φάσμα του – είναι διαποτισμένο ως το μεδούλι του με την ίδια σαθρή νοοτροπία που έφερε τα πράγματα έως εδώ. Οι δεξιές και αριστερές τάσεις αυτής της νοοτροπίας δεν συναντώνται στο… άπειρο, αλλά στο σήμερα και στο αύριο. Συναντώνται στο σφιχτό εναγκαλισμό με την κρατική γραφειοκρατία την οποία κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αποτάξει αλλά, αντίθετα, έχει κάθε συμφέρον να θέλει να τη συντηρήσει γιατί από αυτή… τρέφεται. Ο κομματικός μίτος τους δίνει την άνεση να κινούνται στους διαδρόμους του λαβύρινθου χωρίς να κινδυνεύουν από τον… κρατικό Μινώταυρο. Αυτός τρέφεται πάντα από την εξωκομματική πλέμπα. Μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί, ένα πράγμα πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας: αυτό το κράτος πρέπει να αλλάξει. Να αποκοπεί από τον ομφάλιο κομματικό λώρο, να συρρικνωθεί, να γίνει αποτελεσματικό και να πάψει να παράγει ελλείμματα.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μου έδωσε μια συνέντευξη του Δημ. Κουλουριάνου (ΒΗΜΑ, 9 Οκτ. 2011) όπου ο πρώην υπουργός Οικονομικών (1982-83) μιλάει για το «προπατορικό αμάρτημα» της υπερχρέωσης της Ελλάδας. Δηλαδή, για την καταστροφική περίοδο 1981-θ9 (ή, κατ’ άλλους, την ηρωϊκή περίοδο του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ) όπου μπήκαν οι βάσεις για την σημερινή οικονομική (και όχι μόνο) εξαθλίωση της χώρας. Δεν είναι βέβαια ο πρώτος που τα λέει και προφανώς δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος. Βέβαια, κάποιοι τα είχαν πει και πολύ νωρίτερα, αλλά μέσα στην ανεμογκαστροειδή ευμάρεια της εποχής φάνταζαν σαν γραφικοί ή «αντιδραστικοί». Ο «μεγάλος» είχε αφήσει τη χώρα στις ορέξεις μιας συνδικαλιστο-κομματικής νομενκλατούρας που σε αγαστή συνεργασία με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες – αεριτζήδες δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Έτσι γίνεται όταν ο ηγέτης επιλέγει λάθος «κεφάλι» για να κυβερνήσει. Σήμερα αυτό δεν το αντιλαμβάνονται μόνο όσοι είναι βαμμένοι, βολεμένοι ή βλαμμένοι (σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ή αυτοτελώς)!        [ΔΗΜ. ΚΟΥΛΟΥΡΙΑΝΟΣ:Συνέντευξη]

Advertisements

~ από MAKIS στο Μαρτίου 3, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s