ΚΑΛΟ… ΔΙΣΕΚΤΟ

Βοήθειά μας!

ΚΑΛΟ… ΔΙΣΕΚΤΟ

.

Καλή χρονιά και… ο Θεός βοηθός! Και για να πω την αμαρτία μου, πέρυσι δεν μας βοήθησε ιδιαίτερα ή, για να είμαι ειλικρινής, μας πήγε κατά διαόλου σε όλα τα επίπεδα. Κρίμα γιατί εμείς του αφιερώσαμε το ανφάν γκατέ της πόλης μας ίνα μεσιτεύει υπέρ ημών εις τον Πανάγαθον. Όχι πως δεν κάνει ότι μπορεί ο άγιός μας και «πνευματικός πατέρας» του Γεωργουλόπουλου Jr., αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και ποιον να πρωτοβολέψει ο Ύψιστος! Τη χώρα δεν μπόρεσε να τη σώσει από τα σαγόνια του καρχαρία (διεθνείς ”αγορές”), οι μισθοί και οι συντάξεις μας ανελήφθησαν εις τους ουρανούς και ο Κωσταντάρας δεν έβαλε ακόμα… την ελληνική σημαία στα καράβια του. Στην ΑΟΖ της Κύπρου βρέθηκε φυσικό αέριο, αλλά εμείς με τα ζεϊμπέκικα των καραγκιόζη Βεζύρη μας θα περιοριστούμε στο… κλασικό αέριο της φασολάδας που ξαναμπαίνει φουριόζα στο διαιτολόγιό μας, μετά από ένα πρόσκαιρο διάλειμμα σολομού και περινιόν. Δεν βάζω μέσα στα αρνητικά το γεγονός ότι ο «θαυμαστής της Ταταρούνας» δεν μιλάει με τον «ενοριακό σταυρωτή του Κυρίου» διότι στην αυλή των θαυμάτων οι συν-τροφικές έριδες εμφανίζουν την περιοδικότητα των οικονομικών κρίσεων, αλλά με μεγαλύτερη συχνότητα.
Όμως θα πρέπει να ομολογήσω πως η χρονιά, καίτοι δίσεκτη, ξεκίνησε με καλούς οιωνούς. Δεν μπορώ να μην χαιρετίσω την απόφαση του μεγάλου πολιτικού ανδρός – πρώην αιώνιου φοιτητή και μπαρουτοκαπνισμένου αγωνιστή του Πολυτεχνείου (και του οισοφάγου του) – Στεφάνου (εξ ακανθών και εξ Ηπείρου) να κατέλθει στην κονίστρα (ως… κουνίστρα) της διεκδίκησης της αρχηγίας του σοσιαληστρικού κινήματος! Είναι μια ελπίδα που δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας, κυρίως για τη συμβολή της στην… ιλαρότητα που τόσο μας είναι αναγκαία στις ασβολερές μέρες που περνάμε (υπαιτιότητι τοιούτων ξεγάνωτων ντενεκέδων).

.

Μιλώντας για ντενεκέδες, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθω,  έστω για λίγο, στο αγλάϊσμα του είδους και απόπλυμα της πολιτικής, τον «πεφωτισμένο» πρώην υπάλληλο της ΔΕΗ και υπουργό Κίμωνα τον Μεγαλόστομο. Δεν θα αναφερθώ στην παραβατικότητά του, την κλασσική του ψλοκοπάνα Έλληνα οδηγού που γράφει στα αγγειά του τον ΚΟΚ (και τις ζωές των άλλων) παραβιάζοντας το κόκκινο, αφού ως «πολιτικός» έχει εθιστεί τόσο πολύ στη συνταγματικά κατοχυρωμένη ασυδοσία του, που αδυνατεί να την αποβάλλει ακόμα και όταν έχει χάσει αυτή την ιδιότητα. Θα αναφερθώ στη φασίζουσα νοοτροπία που διέπει αυτή τη μεταλλαγμένη φάρα των πολιτικών της μεταπολίτευσης – εν ενεργεία ή μη – που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα της ισονομίας, θεωρώντας τον εαυτό της αφεντικό και όχι εκπρόσωπο του λαού. Τώρα θα μου πείτε… καλά να πάθει και ο… «πάνσοφος»  λαός που τους ψήφισε, ιδίως κάτι τέτοια κουλουροειδή σούργελα, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση! Το δυστυχημα είναι ότι όταν έρχεται το κακό δεν έρχεται επιλεκτικά, αλλά πέφτει εφ’ όλων – δικαίων τε  και αδίκων – κυρίως δε επί των πρώτων γιατί οι δεύτεροι πάντα βρίσκουν τον τρόπο να «την σκαπουλάρουν». Βέβαια ο Κίμων μέσα από τη στομφώδη αμετροέπειά του ανά τα κανάλια και ραδιόφωνα, στην προσπάθειά του να κάνει το μαύρο άσπρο, δεν βγήκε ιδιαίτερα κερδισμένος αφού πολλοί θυμήθηκαν το «μαύρο» – «εθνικόφρον» παρελθόν του (πριν το γυρίσει στο πράσινο) και ανέσυραν από τα κιτάπια τους την επιστολή του… κομμουνιστοφάγου Κίμωνα προς τον Στυλιανό Παττακό.

.

Στα καλά του απελθόντος έτους εντάσσεται και η απαλλαγή μας από τον κόθορνο G.A.P. που ακόμα δεν έχει καταλάβει (η δεν… εννοεί να καταλάβει) τη ζημιά έκανε στον τόπο, ενώ στα επερχόμενα κακά του νεοτευχθέντος ενιαυτού– πλην της νομοτελειακής χειροτέρευσης των όρων της ζωής μας – εντάσσεται και η διαφαινόμενη άνοδος στην εξουσία ενός άλλου κοθόρνου – με στοιχεία μαχαλόμαγκα αντιευρωπαϊστή – που σήμετα αυτοπροβάλλεται σαν ο νέος μεσσίας. Με τόσους μεσσίες δικαίως οδεύουμε ολοταχώς προς τον… μεσαίωνα!

.
Ευτυχώς που υπάρχει και η τέχνη για να παίρνουμε καμιά ανάσα. Το καλλιτεχνικό φωτογραφικό πρακτορείο “STAPAT” μας έστειλε από το Μεσολόγγι την πιο κάτω φωτογραφία από το ρεσιτάλ βιολιού του γνωστού μαέστρου Tomaso Capomusia που δόθηκε τον περασμένο Δεκέμβρη στη μουσική σκηνή του “Rooster’s Egg”. Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η μετάβαση από το λαϊκό ρεπερτόριο στην κλασική μουσική ήταν απόρροια μιας εσωτερικής διάθεσης του καλλιτέχνη ή ήταν αποτέλεσμα του εφοπλιστικού λόμπι της παρέας του που πέραν της ιχθυόσκαλας διατηρούσε αναμνήσεις και από τη… σκάλα του Μιλάνου. Επειδή στην κλασική μουσική δεν συνηθίζονται οι παραγγελιές, θα παρακαλούσα τον μαέστρο να βάλει στο πρόγραμμά του και λίγο… Στραβίνσκι.

.

O Tomasso και το βιολί του

Advertisements

~ από MAKIS στο Ιανουαρίου 17, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s