ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

Τα παιδία παίζει; Αμ’ δεν παίζει! Κι όταν δεν παίζει ου ρέζει[1], αλλά είτε χέζει είτε εμπαίζει! Αν αυτοί οι δύο ορνιθόμυαλοι -πρώην συμφοιτητές – που ηγούνται σήμερα των κομμάτων εξουσίας, πέρασαν ποτέ από το Χάρβαρντ χωρίς να τους μπουγελώσουν, φαίνεται πως και το Χάρβαρντ έγινε χάρβαλο ή με κάνα δυο ντενεκέδες λάδι βαίνεις κι από κει προφέσορας!  Το βέβαιο είναι ότι αμφότεροι δεν φοίτησαν ποτέ στο σχολείο της κοινής λογικής και δεν πέρασαν – έστω… απέξω – από το σχολείο της  τσίπας. Σε ότι αφορά την περί πάτρης αγάπη και το υπέρ αυτής αμύνεσθαι, νομίζω ότι άπασες οι… κλαδικές των οιωνών όχι μόνον είναι a priori εναντίον τους, αλλά και τους στολίζουν άνωθεν με τις υψιπετείς κενώσεις τους.

Τέτοια φρόκαλα και τόσο οικτρή κατάσταση στη λεγόμενη  «κορυφή» της πολιτικής ζωής του τόπου δεν ξαναείχαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Όχι ότι στη «βάση» τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλά εκεί το παιγνίδι της μακριάς γαϊδούρας οσάκις δεν παρατραβάει ενδέχεται να μην έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις στο σύνολο. Έρχομαι να συμφωνήσω με την περί ευγονικής πρακτική των Σπαρτιατών και να λυπάμαι πουκαταργήθηκε ο… Καιάδας[2]. Επίσης και ο λεγόμενος… πολιτικός μας πολιτισμός[3] ξεστράτησε τα μάλα, ειδάλλως, στην αθηναϊκή δημοκρατία αμφότερα τα κνώδαλα είτε θα είχαν εξοστρακιστεί πακέτο στον Καύκασο, είτε θα είχαν υποχρεωθεί να πιούν μονορούφι τον Σαρωνικό σε κώνειο.

Οι δύο… Bostonians, εξηντάχρονοι μαντράχαλοι πια, ανεπαρκείς και ολίγιστοι, ο ένας εκ γενετής κι ο άλλος από… πέσιμο, γεννημένοι σε εύπορο περιβάλλον, μεγαλωμένοι στις θερμοκοιτίδες των κομμάτων τους και εθισμένοι στο θήλαστρο της κρατικής Αμάλθειας, δεν εργάστηκαν (ουσιαστικά) ΠΟΤΕ στην πραγματική οικονομία και είχαν παιδιόθεν ένα νταλκά: την εξουσία και τη… σωτηρία. Σώσον Κύριε τον λαόν σου και διαφύλαξον το βαλάντιόν του.

Ο άρχων των δαχτυλιδιών και της πολιτικής γκάφας, σωτήρας τρίτης γενιάς και ολετήρας πρώτης κατηγορίας, αφού κατάφερε να γίνει χαλίφης στη θέση του χοντρού χαλίφη, στερέωσε την καθέκλα επάνω του με… ούπα και δεν έλεγε να ξεκολλήσει με τίποτα. Αφού επί δύο χρόνια διέγραψε μια ολέθρια πορεία εντός και εκτός της χώρας, μετατρέποντάς την σε προτεκτοράτο και διεθνές ρεντίκολο, απαξιώθηκε από τα λάθη του και αποξηλώθηκε από την πίεση των χθεσινών αφεντικών του και τη γενική κατακραυγή, όταν με τακτικισμούς που στόχευαν στην πολιτική του επιβίωση κατάφερε να πατώσει την Ελλάδα και να αναστατώσει ταυτόχρονα ολόκληρο το σύμπαν.

Ο έτερος… πώλος του διπόλου, με πρώϊμη υπουργική θητεία στον τσαρλατανισμό και στην πολιτική κολοτούμπα, αποστάτης του αποστάτη (μέντορά του και προστάτη), αριβίστας και αρσιβαρίστας εγωπάθειας και πολιτικού κουτσαβακισμού, μόλις μυρίστηκε από τις σφυγομετρήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα την πιθανότητα ανόδου στην εξουσία, κατελήφθη υπό οίστρου ζητώντας εκλογές εδώ και τώρα.

Αφού έπεσαν οι δέοουσες… συστημικές σφαλιάρες επ’ αμφοτέρων, υπό την απειλή διακοπής του… μάμαλου[4], τα «μάζεψαν» κι οι δυό τους. Ο μεν Γεώργιος Β’ το περιβόητο δημοψήφισμα, ο δε Αντώνιος Α’ την περί εκλογών πρεμούρα του. Αντ’ αυτών, εξαναγκάστηκαν να ξανα-συγκατοικήσουν, όπως στα φοιτητικά τους χρόνια στο Αμέρικα (αχ, κατακαημένη φτώχεια!), σπιτώνοντας ταυτόχρονα και μια παλιά γκόμενα (όχι δεν είναι η… Άννα Καρβέλοβα), την… εξουσία μιας παραπαίουσας χώρας (ας πούμε ότι είναι η… Ζωζώ), με την άδεια του… προστάτη της, φυσικά!

Το πως δυο κακά (και μια τρομάρα) αθροιζόμενα μπορούν να κάνουν ένα καλό, είναι ένα καίριο ερώτημα. Το πως ο αντιμνημονιακός Αντόνιο Παντιέρα αφού ζήτησε, δίκην Σαλώμης, τον αποκεφαλισμό του εν αβελτηρίαις εμβαπτισμένου ταγού και αμέσως μετά εκχώρησε στο ακέφαλο πτώμα του την ευθύνη της επιλογής του νέου πρωθυπουργού, νομίζοντας ότι έτσι επεκδύεται πάσης ευθύνης, δεν είναι ερώτημα αλλά η πιστοποίηση της ισοδύναμης αβελτηρίας του. Εάν ένας πολιτικός πιστεύει ότι διαθέτοντας περιορισμένο αριθμό στελεχών του (έστω μη κοινοβουλευτικών) σε κάποιο  κυβερνητικό σχήμα δεν συγκυβερνά αλλά… αντιπολιτεύεται , είναι τουλάχιστον αφελής ή υπέρμετρα αλαζόνας ώστε να υποτιμά κάμποσα εκαυομμύρια Έλληνων και ξένων που πιστεύουν το αντίθετο. «Ου μόνον εν ομαδικαίς περιπτύξεσι μετέχων κολάζεσαι, αλλά και δια λίχνου δέργματος ηδονιζόμενος» διδάσκει ο όσιος Λαγκάδιος στα «Κολάσιμα» (οφθ. γ’, Δ.71), όπερ σημαίνει ότι και μπανιστήρι αν κάνεις εν μέσω… παρτούζας, εν παρτούζα λογίζεσαι και τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, με πολιτικούς όρους, ότι η πράξη είναι κατ’ ανάγκην κολάσιμη. Κολάσιμο είναι το να περνάς τους άλλους για αφελείς και να λογίζεις τον εαυτό σου για έξυπνο και μάγκα, γεγονός που προϊδεάζει και τους πλέον εύπιστους για τα μελλούμενα˙ ανδρός γαρ χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται[5].

Επί πέντε ημέρες συνεσκέπτοντο οι… Cothonians προκειμένου να επιλέξουν τον νέο και περιορισμένης διάρκειας χαλίφη. Ο “Μέγας Αντώνιος”  (έτσι πλέον τον αποκαλούμ οι βένετοι αυλοκόλακες και το απολαμβάνει) θέλοντας να υποβαθμίσει εκ των προτέρων τον μέλλοντα χαλίφη, άφησε την πρωτοβουλία για τη διαδικασία επιλογής του στον απερχόμενο χαλίφη. Κατά το επιλεγέν τυπικό, η αναγγελία του προτεινόμενου από κάθε πλευρά υποψήφιου θα γινόταν από ομάδα τριών εξ απορρήτων κομματικών στελεχών εν χορώ αναφωνούντων: «Προτείνουμε τον τάδε, γκέο βαγκέο…». Η αντιφώνηση από το άλλο στρατόπεδο, εάν μεν ήταν απορριπτική θα έλεγε «Και τι να τον κάνουμε, γκέο βαγκέο», εάν δε καταφατική «Τον παίρνουμε, τον παίρνουμε, γκέο βαγκέο». Αντιρρήσεις ηγέρθησαν ως προς το «γκέο βαγκέο» διότι, κατά την άποψη ενίων βενέτων, παρέπεμπε στα αρχικά των μικρών ονομάτων του απερχομένου χαλίφη και του αξιωματούχου του. Το θέμα διευθετήθηκε με την διευκρίνιση ότι με το μεν «γκέο» υπονοείται ότι γίνονται αποδεκτοί και υποψήφιοι με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, ενώ με το «βαγκέο» τιμάται η μνήμη δύο ιστορικών στελεχών, ενός για κάθε παράταξη, του Βαγγέλα της νυκτοβίου κουλτούρας και του Ευαγγέλου των στρατευμάτων.

Από τους βένετους πρώτος προτάθηκε ο Τρύφων Σαμαράς με τριπλό στόχο: α) την υστερόβουλη σκέψη του αρχηγού να εθιστεί ο λαός με τον συνδυασμό επιθέτου και αξιώματος, β) η σχέση του προτεινόμενου με το «κούρεμα» θα είχε ευνοϊκό αντίκτυπο στην ευρωζώνη και στις αγορές και γ) η ιδιαιτερότητά του θα κάλμαρε τους ξεφωνημένους Άγγλους που ενώ λικνίζονται εκτός ευροζώνης, σκίζουν τις ζαρτιέρες τους γι’ αυτή. Απορρίφθηκε από τους πράσινους με το σκεπτικό ότι είχε εκτεθεί με τη συμμετοχή του στο «Dancing with the stars» ενώ δεν έχει ιδέα από το «Eating with the politicians»! Αντιπροτάθηκε ο απόμαχος προπονητής Ιακώβου με το σκεπτικό ότι τα βάρη που πρέπει να σηκώσει ο νέος πρωθυπουργός είναι πολύ μεγάλα, ενώ και ένα ντοπάρισμα του λαού για να συμμετάσχει αγόγγυστα στην υλοποίηση των στόχων δεν θα ήταν άσκοπο. Στη συνέχεια άρχισαν να παρελαύνουν δεκάδες ονόματα, όπως του Λάκη Γαβαλά, του Κωστέτσου, του Πατέτσου, του Μελισσανίδη, του Γκλέτσου κ.α. Εν τέλει τη λύση την έδωσε και πάλι η Άγκελα προτείνοντας τον Λουκά και απειλώντας ότι σε περίπτωση άρνησης θα μας έστελνε τον…Ρεχάγκελ! «Ραϊχενμπαχ και Ρεχάγκελ όβερ Ευάγγελ… is too much!» είπαν οι δύo Bostonians και επέλεξαν Λουκάν.

Τα τραγελαφικά γεγονότα που ζήσαμε στο πενθήμερο του… Μακάκιου, ενδεχομένως να προδιαγράφουν και το μέλλον αυτής της κυβέρνησης. Μακάρι τα πράγματα να κυλίσουν ομαλότερα και μακάρι να διαψευσθούν όλες οι Κασσάνδρες. Εδώ που φτάσαμε, από αυτούς που τώρα προβάλλουν σαν σωτήρες, και το ελάχιστο καλό άν προκύψει, ευπρόσδεκτο θα είναι. Εκείνο όμως που βγήκε σαν πρώτο συμπέρασμα και ήρθε προς επίρρωση της προ εικοσαετίας αντίστοιχης εμπειρίας είναι η έλλειψη πολιτικής κουλτούρας για συνεργασίες, απόρροια της υπεροχής του εγώ έναντι του εμείς, του ιδιωτικού έναντι του δημόσιου. Πρωταρχικό μέλημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτευτών και των κομμάτων είναι το «μαγαζάκι» τους και τα κουκιά τους. Όταν τα κουκιά είναι λίγα αποζητούν τη «συνεργασία» μπας και επιβιώσουν. Αν λάχει και τα κουκιά τους αβγατίσουν παθαίνουν… κυάμωση και καβαλουν το καλάμι. Με εξαίρεση το αυτιστικό ΚΚΕ που έχει διαγράψει το λήμμα «συνεργασία» από το λεξικό του και το οποίο πιστεύει ότι κατέχει το… αλάθητο, από τους άλλους όσοι κατά καιρούς την επικαλούνται, μάλλον κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους ή κρύβουν σκοπιμότητες πίσω από την όποια εκδήλωση προθυμία για κάτι τέτοιο. Τούτων ισχυόντων, ίσως η απλή αναλογική εάν εφαρμοζόταν να αποδεικνυόταν γάμος άγαμος[6].

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ


[1]  ρέζω: (αρχ. ρέζω > ρέκτης) πρώττω, ενεργώ, κάνω

[2]  Καιάδας: Θα συμφωνήσω με όποιον θα αντέτεινε ότι αν υπήρχε ο Καιάδας εγώ θα ήμουν από τους πρώτους… πελάτες, αλλά  τουλάχιστον δεν θα υπήρχα να ζω τη σημερινή αθλιότητα.

[3]  πολιτικός πολιτισμός: όρος τον οποίο επικαλούνται οι πολιτικοί, κυρίως, όταν θέλουν να σκεπάσουν τις λαδιές τους. Πανάθλια κατάκτηση αυτού του «πολιτισμού» είναι η βουλευτική ασυλία (=ασυδοσία)

[4]  μάμαλο: κυριολεκτικά το μάμαλο είναι η δύναμη του κύματος προς τα έξω (και αντιμάμαλο αντίστοιχα προς τα μέσα). Τώρα για κάποιο ανεξήγητο λόγο από ναυτική ορολογία κατέληξε να σημαίνει τα φράγκα, τα γνωστάμπικικίνια, τον μπαμπακόσπορο. (Slang.gr)

[5]  ανδρός χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται = ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποκαλύπτεται από τον τρόπο που συζητεί.(Μενάν.Απόσπ.66)

[6]  γάμος άγαμος: ολέθριος γάμος (μτφ. εναρμόνιση αταίριαστων και αντιφατικών πραγμάτων.(Πβ.Σοφ.Οιδ.Τυρ.1214 )

ΚΑΒΑΦΗΣ – ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

(απαγγέλει ο ηθοποιός Δ.Μαλαβέτας)

.

Advertisements

~ από MAKIS στο Νοέμβριος 12, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s