ΦΙΛΙΠΠΑ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟΝ

 

 

      

ΗΛΙΑ ΠΑΣΣΙΣΗ "Το αλάτι έμπαινε από παντού"

 

 

    

ΦΙΛΙΠΠΑ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟΝ

 

Για το μόνο πράγμα που είμαστε βέβαιοι σ’ αυτό τον κόσμο, είναι το πρόσκαιρο τού περάσματός μας απ’ αυτόν. Όλοι το ξέρουμε, όλοι το καταλαβαίνουμε, αλλά κανείς μας δεν θέλει να αποδεχθεί το «πέρας», ιδίως όταν αυτό αφορά σe αγαπημένα του πρόσωπα. Το να ζούμε ως θνητοί και να σκεφτόμαστε σαν αθάνατοι, είναι στοιχείο τής ανθρώπινης φύσης μας και σπάνια κάποιος, με γήινες διαστάσεις, μπορεί να αρθεί υπεράνω αυτής και να συμβιβαστεί με την αδυναμία τής υλικής του υπόστασης. Ο θάνατος αφορά πάντα στους άλλους, μέχρι τη στιγμή που θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Η συνήθης φράση «γιατί Θεέ μου σε μένα», εκφερόμενη σαν παράπονο και απορία ταυτόχρονα, όταν ο πόνος αποσπάσει και το δικό μας φόρο για το αιώνιο κορβανά τής ματαιότητας, σηματοδοτεί τη ματαιοδοξία μας αλλά και, ως ένα βαθμό, τον εγωϊσμό μας να θέτουμε τους εαυτούς μας και τον περίγυρό τους σε μια ιδιαίτερη θέση, όπου ο πόνος, η αγωνία, η αρρώστια και ο θάνατος θα προσπερνούν, λες και κάποια μαγική δύναμη μπορεί να μας κρατά αιωνίως στο απυρόβλητο. Ο θάνατος είναι άδικος για όλους, κυρίως γιατί η ζωή είναι γλυκειά. Και είναι κάτεργο αβάσταχτο όταν αντιστρέφεται η φυσική τάξη τών πραγμάτων. Τα παιδιά πριν τους γονείς, οι νέοι πριν τους γέροντες. Μπορεί να είναι και λύτρωση, όταν η ζωή γίνεται μαρτύριο.

 

Όταν το «ΝΤΑΝΟΣ TRAVEL» εκτελέσει το πέραν τής Πύλης δρομολόγιο, πέφτει η αυλαία τής πρώτης πράξης. Στη δεύτερη πράξη που ακολουθεί, πρωταγωνιστούν η θλίψη, ο χρόνος και η ανάμνηση. Ο ίδιος πάντα σκηνοθέτης, η ζωή. Το τελευταίο ταξίδι τού Φίλιππα Χασιώτη, τού αγαπημένου σέ όλους μας και σ’ όλο το Μεσολόγγι, Πεπόνια, έγινε στις 4 Απριλίου τού 2009, ημέρα Σάββατο. Η τελευταία έξοδος, μια βδομάδα πριν τις γιορτές τής άλλης Εξόδου, τού Μεσολογγιού. Τής Ιερής Πόλης που αγάπησε και αγαπήθηκε από τον Πάκη, σε μια μοναδική σχέση αμοιβαιότητας όπου η θάλασσα έγινε αίμα και το αίμα ιδρώτας κι αλμυρό νερό σε τηγάνια αλυκών για ένα αλάτι που, πάνω απ’ όλα, νοστίμισε τη ζωή μας.

 

            Ο Φίλιππας ο Χασιώτης, από μόνος του, υπήρξε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο τής κοινωνικής ιστορίας τού παλιού Μεσολογγιού, τού Μεσολογγιού που όλοι μας ξέρουμε σαν το «Μεσολόγγι τής αμπολιάς». Από φτωχή οικογένεια, όπως οι περισσότεροι Μεσολογγίτες τής αμπολιάς, έφαγε τη ζωή με το κουτάλι, δουλεύοντας σκληρά, στην αρχή ως σιδηρουργός, μετά στον ΟΣΕΛΜΑ και τέλος στις αλυκές όπου ως επιστάτης και υπεύθυνος παραγωγής έδωσε τον καλύτερο κομμάτι τού εαυτού του. Έφτιαξε μια υπέροχη οικογένεια και είχα τη χαρά και την τιμή να γίνω συγγενής του, αφού νυμφεύτηκε την εξαδέρφη μου Κατερίνη. Τίμιος, κοινωνικός, αλτρουϊστής και άνθρωπος τού μέτρου, ήταν το καλύτερο υπόδειγμα για τα παιδιά του, Φώτη και Μαριγούλα, το ίδιο αγαπητά και καλοσύνατα, όπως ο πατέρας τους και η μάνα τους. Ο Φίλιππας ευτύχησε να δει και τα δυό παιδιά του να κάνουν τη δική τους οικογένεια. Με δύο εξ ίσου εξαιρετικά παιδιά, την Αλεξάνδρα και τον Μάκη, αντίστοιχα. Αξιώθηκε να δεί και ένα εγγόνι, την Αγγελικούλα, που με τις τσαχπινιές και τα χαμόγελά της γλύκανε τα δύο δύσκολα τελευταία χρόνια τής ζωή του.

 

Στη δεύτερη πράξη, η θλίψη – αναποόφευκτα, λογικά και ανθρώπινα – έχει ήδει πάρει τη θέση της στο στασίδι τής απουσίας του. Άλλοι θα σηκώσουν το σταυρό τού μαρτυρίου στον φετεινό Επιτάφιο και θα είναι όλοι αυτοί που τον αγάπησαν και μοιράστηκαν μαζί του τις χαρές και τις λύπες τής ζωής. Σιγά – σιγά, χρόνο με το χρόνο, ο ίδιος ο χρόνος, μαζί με τις νέες χαρές που σίγουρα θά ’ρθούν, θα στρογγυλέψουν τον πόνο. Το αγκάθινο στεφάνι θα γίνει κισσός και θα τον ποτίζουν οι θύμησες που άφησε πίσω του ένας άνθρωπος που αγάπησε τη ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της.

 

Και ποιος Μεσολογγίτης, που γνώρισε τον Φίλιππα, δεν θα έχει κάτι να θυμηθεί από αυτόν. Πρώτα απ’ όλα ο Πάκης διέθετε ένα εκπληκτικό χιούμορ! Το ιδιότυπο μεσολογγίτικο χιούμορ που όσο πάει και γίνεται είδος εν ανεπαρκεία, σαν το γνήσιο αυγοτάραχο και τις ιβαρίσιες τσιπούρες. Που κεντρίζει χωρίς να ενοχλεί,  που προκαλεί χωρίς να προσβάλει, που φέρνει το γέλιο χωρίς να ακουμπά τη γελοιότητα. Ένα χιούμορ με την αύρα τής λιμνοθάλασσας και το αλάτι τών αλυκών της. Ο Φίλιππας, προικισμένος παράλληλα με μια μοναδική αφηγηματική ικανότητα και υποκριτική δεξιότητα, μπορούσε να σε καθηλώσει με τα αστεία του, τα «ξόμπλια» του και σχόλιά του. Επί πλέον, σαν αόρατος σκηνοθέτης, είχε την ικανότητα να δημιουργεί ανάλαφρες συγκρουσιακές καταστάσεις – μεταξύ φίλων, συναδέλφων και ατόμων τού στενότερου ή ευρύτερου περιβάλλοντός του – προκαλώντας την ευθυμία ως των «παθημάτων» κάθαρση. Έχουν πλέον γίνει παροιμιώδεις οι μικρές ιστορίες του με τον φίλο του Νίκο Ξεράσματα, με τον συγγενή του και φίλο του Μάκη Σακιριανό, με το νέο «Καψάλη» Γκαβόγιανο, με τον Κοκάνια και άλλους ων ουκ έστιν αριθμός. Ένα άλλο, ίσως και πλέον σημαντικό, στοιχείο τής προσωπικότητας του Φίλιππα ήταν η αγάπη του για τα παιδιά με νοητικά προβλήματα. Είχε μια απαράμιλλη ευχέρεια να προσεγγίζει αυτά τα παιδια, να καταφέρνει να επικοινωνεί μαζί τους, να τα βγάζει από την απομόνωσή τους και να τα εντάσσει στην κοινωνία. Θυμάμαι πόσο ο μακαρίτης ο Ποπάϋ αγαπούσε τον Φίλιππα και την οικογένειά του και πόσο αγαπήθηκε από αυτούς. Θυμάμαι το ενδιαφέρον του για τον Νίκο τον Παπούτση και γενικά για όσους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και είχαν αδικηθεί από τη φύση και τη ζωή. Παντού και πάντα με τις όποιες δυνάμεις είχε, ήταν πάντα αρωγός. Και δίπλα του πάντα σύμμαχος, η Κατερίνη. Το ξέρω πως τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα γι’ αυτήν. Όμως μπορεί να παρηγοριέται με τη σκέψη πως η αναχώρησή του ήταν σχεδόν λύτρωση για τον ίδιο και πως μοιράστηκε τη ζωή της με έναν άνθρωπο ξεχωριστό που δεν πρόκειται κανείς να ξεχάσει. Την άλλη βδομάδα σε κάποια επουράνια ψησταριά θα ψήνει τα χέλια και τα κοκορέτσια, με τη μαεστρία που τον διέκρινε, και θα τα πίνει με τους γονείς του, τα αδέρφια του, τον Ευαγγελάτο, τους Δελαπορταίους, τους Χασιώτηδες, τον Ηλία, τον Σωλήνα και το Μεσολόγγι τής αμπολιάς που τείνει εν ουρανοίς να μεγαλώνει ανησυχητικά.

 

Μια μέρα μετά τους τελευταίους Χαιρετισμούς, το Μεσολόγγι σύσσωμο μαζεύτηκε στον Άγιο Σπυρίδωνα, σε μια συγκέντρωση που θύμιζε Άϊ-Συμιό ή Σάββατο Λαζάρου, για να πει το τελευταίο «χαίρε» στον Φίλιππα:

 

«Χαίρε ο επί τοις χείλεσσι το μειδίαμα στερεώσας»

«Χαίρε ο την τελευτήν τού βίου με παρρησίαν υπομείνας»

«Χαίρε η των κατατρεγμένων παραμυθία αέναος»

«Χαίρε ο τών κατωτέρων Θεών τα τέκνα περιθάλψας»

«Χαίρε ο την ανιδιοτέλεια ευσεβάστως υπηρετήσας»

 «Χαίρε ο εν ταις θλίψεσι παντοίων προστρέξας»

«Χαίρε ο τον σίδηρον επί ακμονίοις σφυρηλατήσας»

«Χαίρε ο των αλατοπηγίων μαϊστωρ»

«Χαίρε ο εν ύδασι Λιμνοθαλάσσης μισοδρομήσας»

«Χαίρε το τού Μεσολογγίου τελευταίο προπύργιο»,

«Χαίρε το τής αμπολιάς σκιερό αρμυρίκιο»

«Χαίρε το τής εφηβείας μας ακαταπάτητο σάλτσινο»

«Χαίρε ο την ζωήν ημών εν ευγενεία φαιδρύνας»

«Χαίρε το τού πνευματώδους αστεϊσμού αστείρευτον φρέαρ»

«Χαίρε ο γλαφυρώς τον μύθον εκφέρας»

«Χαίρε ο τον Σακιριανόν δωδεκάκις αρραβωνιάσας»

«Χαίρε ο τον Ξεράσματαν απανταχού προξενέψας»

«Χαίρε ο τον Γκαβόγιαννον εν κινδύνοις στηρίξας»

«Χαίρε ο των ευστόχων παρεγκωμίων ανάδοχος»

«Χαίρε ο των ιοβόλων πειραγμάτων εκτοξευτής»

«Χαίρε ο τον Ξεράσματαν δι’ ύδατος Καματερού ιατρεύσας»

«Χαίρε ο πασών των ειδήσεων αυθεντικότατος ίστωρ»

«Χαίρε ω! τής Κάτω Αγοράς ληξιαρχείο αλάνθαστο»

«Χαίρε ω! πρωϊα τού Πάσχα αιώνια»

«Χαίρε αγαπημένε σε όλους μας Φίλιππα»

«Χαίρε Πεπόνια Αθάνατε!»

 

Κι άμα δεις τον Άϊ-Πέτρο πες του ότι ο εξάδερφός μου που διαμένει εις το παρά τοις «Καλοίς Καθουμένοις» ευήλιον πέλαθρον δεν σκοπεύει να μετοικήσει κατά τον τρέχοντα αιώνα. Τους υπόλοιπους μπορεί να μας υπολογίζει.

 

Μ.Π. 8/04/2009

easter-8858387_020e6e5ac0

 

 

Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα από τη  «ΣΑΛΤΣΙΝΙΑΔΑ» (2004), αφιερωμένο στη μνήμη του Φίλιππα Χασιώτη.

  

  

του Πεπόνια

        

ΦΙΛΙΠΠΑΣ ΧΑΣΙΩΤΗΣ

 

 

     

Μινχάουζεν της αμπολιάς

ο Φίλιππας Χασιώτης,

του Μπόνα πρωτομάστορας,

του γέλιου αιμοδότης!

    

Βαφτισιμιός του δήμαρχου

Χρήστου Ευαγγελάτου

κι εξ αγχιστείας ξάδερφος

«ΦΑΝΟΥ» …τρισκαταράτου!

    

Πεπόνιας το ψευδώνυμο

μεθ’ου δοξολογείται

και είναι χάρμα ακοής

οσάκις διηγείται.

    

Ευφάνταστος και γλαφυρός

μίμος τε και …ξομπλιάστρα

έφερνε πάντα δίπλα μας

τον ουρανό με τ’ άστρα.

    

Ανέκαθεν στον Φίλιππα

ευρίσκανε απάγκιο

τα τέκνα όλα του Θεού

όπου δεν είχαν άγιο…

    

Με την αφρίνα τής ψυχής

του Πάκια τα κεράσματα,

μέντορα και προξενητή

του Νίκου του Ξεράσματα.

  

Ο Κόνιαρης σαν πέθανε,

οι δυό τον ξαγρυπνούσαν

και πέριξ του «σκηνώματος»

εν στεναγμοίς πενθούσαν.

  

Θρηνούσε κι ο Ξεράσματας

που έκλαιγε σαν …τσούπα…

«Μην πεις κυρ-Σπύρου μου πθινά

του μυστικό που χιού ‘πα»…

    

Ο Φίλιππας ξοπίσω του

ψελλίζει «θα του που»

κι ο Νίκος να οδύρεται

ενώπιον της σωρού!

  

«Όχι, κυρ-Σπύρου μ’ μη του πεις»

κι ο Πάκιας …«θα του που»,

ως ότου εξημέρωσε

και θάψαν’ τον παππού!

lantern04.gif

 

ΑΛΥΚΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Advertisements

~ από MAKIS στο Απρίλιος 8, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: