ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΠΑΡ

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΠΑΡ

Το κλείσιμο ενός μαγαζιού δεν είναι απλά μια λογιστική υπόθεση. Βεβαίως είναι και λογιστική γιατί τίποτε δεν είναι ουρανοκατέβατο. Αυτό όμως ανάγεται στους κινδύνους του «επιχειρείν», το λεγόμενο ρίσκο δηλαδή, και αυτό το ξέρουν πολύ καλά, καλύτερα από τον καθένα, αυτοί που το σχεδίασαν και το επιχείρησαν. Ο Ερμής, και στον έρωτα και στο εμπόριο, ήταν ανέκαθεν ένας  θεός πλάνης. Το ενδεχόμενο αρνητικό ισοζύγιο ενός επιχειρήματος, από οικονομικής σκοπιάς, ενδέχεται να είναι λιγότερο σημαντικό και επώδυνο από την απογοήτευση που μένει ως απόσταγμα πίσω από την κλεισμένη πόρτα, ιδίως εάν η πρόθεση κέρδους δεν ήταν το προφανές στοιχείο της προσπάθειας. Με το κατέβασμα των ρολών ενός μαγαζιού πέφτει μαζί και η αυλαία στα όνειρα εκείνων που το έστησαν και στις φιλοδοξίες με τις οποίες το επένδυσαν.

Μιλάω για την «ΗΛΙΑΔΑ» και το κλείσιμό της. Το μπαρ που απόχτησε η πόλη μας χωρίς να το αξίζει. Γι’ αυτό και το έχασε. Είναι τα καλά πράγματα που όσο τα έχουμε δεν τα εκτιμούμε και μόλις τα χάσουμε τα θεοποιούμε και τα νοσταλγούμε. Είναι η ίδια επαναλαμβανόμενη ιστορία της πόλης, της λιμνοθάλασσας, του περιβάλλοντός μας, μέσα και έξω. Είναι η απώλεια της αίσθησης του «καλού» και «αγαθού», του μέτρου, της αρμονίας και της ποιότητας. Είναι το σημείο των καιρών. Βουλιάζουμε και δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Ασφυκτιούμε και αυτοπυρπολούμαστε, αγωνιούμε και καγχάζουμε, αυτοχειριαζόμαστε και ζητάμε πρώτες; βοήθειες! Το Μεσολόγγι δεν είχε ξανακούσει σε μαγαζί καλύτερη μουσική, ελληνική ή ξένη, είτε ζωντανά είτε από δίσκους. Κάποιες  βραδιές θα μείνουν αξέχαστες. Κάποια μεσημέρια και κάποιες συζητήσεις υπό τους ήχους της τζαζ, μοναδικά. Οι αφηγήσεις του Θόδωρου Παππά, ανεπανάληπτες.

Η «ΗΛΙΑΔΑ» είναι η Οδύσσεια του μικρού τόπου που δεν χωράει και δεν μπορεί να αφομοιώσει το καινούργιο, το σημαντικό και το καλό, όχι γιατί εξ ορισμού δεν το θέλει αλλά γιατί έχοντας αλλοτριωθεί από τη μετριότητα, καταφεύγει με περισσή ελαφρότητα στο φτηνό και το εύκολο, που τις περισσότερες φορές είναι και χυδαίο. Οι Λαιστρυγόνες και οι Λωτοφάγοι έχουν πολλαπλασιαστεί αφόρητα. Και το χειρότερο, κλωνοποιούνται.

Ομολογώ πως η εξέλιξη της πορείας του μαγαζιού αυτού με λύπησε αφάνταστα. Είναι σαν να έχασα ένα καλό μου φίλο. Αν πω ότι αυτό δεν συνδέεται εν μέρει με το σκεπτικό της ονοματοθεσίας του μαγαζιού, θα ήμουνα (τουλάχιστον) ανειλικρινής. Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό. Ή αυτό ήταν το λιγότερο. Όποιο όνομα κι αν είχε το μαγαζί, από «ΘΩΜΑΣ» έως … «ΟΥΤΟΠΙΑ» θα ένοιωθα τα ίδια συναισθήματα και την ίδια πίκρα. Πέρα από τη στενοχώρια μου για την οδύσσεια στην οποία μπήκε ο φίλος μου, επιχειρώντας να υλοποιήσει μια ουτοπία του, αισθάνομαι τύψεις γιατί ενθουσιασμένος από την ιδέα του και το πάθος του γι’ αυτή, δεν οσμίστηκα τις παραμέτρους του οικονομικού ρίσκου, ώστε να τον συμβουλέψω ανάλογα. Κυρίως όμως δεν κατάλαβα σε ποιο τόπο (και χρόνο) σκόπευε να κάνει το μαγαζί! Δεν συνειδητοποίησα ότι η σύνθεση της πόλης μας έχει αλλάξει τραγικά και πως η εικόνα που κουβαλάω κάθε φορά μαζί μου, ερχόμενος από την Αθήνα, είναι πλαστή πέρα για πέρα! Ο καθένας από μας  έχει κλείσει μέσα του ένα δικό το «Μεσολόγγι», ανέγγιχτο κι απολιόρκητο. Όμως, «αλαφρανέβασμα η ψυχή, βαρυκατέβα η σάρκα», όπως λέει κι ο συμπατριώτης μας Κωστής! Δεν σκοπεύω να κάνω καμμιά εμβριθή ανάλυση για τα μικροοικονομικά και λειτουργικά σφάλματα ή άλλα αίτια που δεν μπόρεσε να σταθεί όρθια η «ΗΛΙΑΔΑ». Γι΄αυτά υπάρχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και βεβαίως πάντα οι «απ’ έξω ειδικοί» και κυρίως οι κακεντρεχείς και οι μεμψίμοιροι! Στέκομαι μόνο στην ουσία. Αυτή είναι μία και ταυτίζεται με την αδυναμία της πόλης μας να συγκρατήσει στους κόλπου της κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, όπου αυτές κι αν εκδηλώνονται.

Ξέρω πως η πτώση της «ΗΛΙΑΔΑΣ» στενοχώρησε κι άλλους τόσο στο Μεσολόγγι, όσο και στην Αθήνα. Ξέρω όμως πως χαροποίησε και κάποιους. Ένας απ’ αυτούς είχε και τη «γαϊδουριά» να εκφράσει γραπτώς την χαιρεκάκιά του στην ονοφυλλάδα του. Άλλωστε τι Γάϊδαρος θα ήταν; Η απορία μου έγκειται μόνο στο τι άποψη μπορεί να έχει ένας Γάϊδαρος από μπαρ, ακόμα κι αν σέρβιραν σανό, αφού δεν πάτησε ποτέ την οπλή του σε μαγαζί, λόγω καλπάζουσας τσιφουτίασης! Αυτός όμως, κι όσοι σκέφτονται σαν κι αυτόν, είναι η προσωποποίηση της αντίδρασης σε όποια κίνηση και προσπάθεια γίνεται για την αναβάθμιση της ποιότητας στην πόλη μας.

Φίλε Θωμά, ξέρω πως δεν πιστεύεις στην άλλη ζωή. Όμως ας κάνουμε μαζί μια παρασπονδία στην «απιστία» και ταυτόχρονα ένα όνειρο. Ας φτιάξουμε μαζί τη δική μας «ΗΛΙΑΔΑ», κάπου εκεί στα σύννεφα της ματωμένης Πλώσταινας. Μαζί με τον Ηλία να τα πίνουμε όρθιοι στη μπάρα, με κάποιους φίλους καρδιακούς δίπλα μας, με τον Μπιθικώτση στο μικρόφωνο και την Μαίριλυν στο σερβίρισμα…

Πάμε γι’ άλλες πολιτείες ουτοπικές, ο χώρος στένεψε απελπιστικά.

Advertisements

~ από MAKIS στο Ιουλίου 13, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: