Γαϊδουριάδος Προοίμιον

  

gaidourias-01.jpg

Με τον Γάϊδαρο και την ομώνυμη (κατ’ είδος) φυλλάδα του, είχα την ατυχία να «συνεργασθώ» πριν από πολλά χρόνια και για αρκετό διάστημα. Μη ζώντας στην πόλη όπου σταυλίζεται και μη γνωρίζοντας τη γαϊδουρινή αφεντιά του σε βάθος (…χαίρε βάθος αμέτρητον!), κατάλαβα εκ των υστέρων το ετεροβαρές της συνεργασίας» μας οπότε και …τσίνισα! Τουτέστιν διέκοψα το «δούναι» και ο Γάϊδαρος απώλεσε το «λαβείν» των κειμένων μου, ασχέτως εάν σήμερα κατά τας αόκνους περιφοράς του ανά τας ρύμας της πόλεως – και εν τη ρύμη του (παρά)λόγου του – τα αποκαλεί «χυδαιογραφήματα». Υπάρχει, όπως καταλαβαίνετε, και εκείνος ο μύθος του Αισώπου «περί της «αλεπούς και των κρεμασταριών» που θα πρέπει να επιβεβαιώνεται καθημερινά από τους Γαϊδάρους, τους δίποδους φυσικά! Τους άλλους τους συμπαθώ και τους σέβομαι ιδιαίτερα, ως σύμβολα υπομονής και εργατικότητας.

Μετά την παρέλευση αρκετών ετών από τότε και ενώ οι σχέσεις μας διατηρούνταν σε ένα επίπεδο «φιλίας των τύπων», σε κάποιο από τα φύλλα της φυλλάδας του  (αρχές 2004) έκανε αναφορά στο πρόσωπό μου επιδιώκοντας – ο «νουνεχής» – να «νουθετήσει» εμένα – το «μειράκιον» των πενήντα έξη ετών –  σχετικά με τα πρόσωπα που δεν θα έπρεπε να συναναστρέφομαι!!! Αρύοντας δικαίωμα από πού; Δεν το έχω καταλάβει ακόμη!

Απάντηση στην εν λόγω πρόκληση, ίσως αρκετά «σκληρή», πήρε με το έμμετρο «Περί Όνου Σκιών» που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες αργότερα στον «ΔΙΑΥΛΟ»! Είναι γεγονός πως δεν ήξερα πόσους «θαυμαστές» διατηρoύσε το συγκεκριμένο «είδος» στην γενέτειρά του. Εάν τα ευχαριστήρια που έλαβα μπορούσαν να εκφρασθούν σε …ψήφους, το Δημαρχείο θα …κινδύνευε να γίνει …Φανάρι!

Παρ’ όλα αυτά, η «ιστορία» που άνοιξε δεν μου ήταν καθόλου ευχάριστη. Είχα και έχω άλλες έγνοιες και σημαντικότερα πράγματα για να ασχολούμαι ώστε να μην έχω την πολυτέλεια της ζωοτεχνικής ενασχόλησης με την αφεντιά του και τις γαϊδουριές του! Ο ίδιος βέβαια, έχοντας περί πολλού την «γαϊδουριά» του, θέλησε να δώσει συνέχεια. Δημοσίευσε δεύτερο κείμενο στο οποίο παραθέτοντας διάφορα αβάσιμα στοιχεία και χρησιμοποιώντας μία γλώσσα που ποτέ δεν έμαθε να χειρίζεται (την λένε …ελληνική), προσπαθούσε να με μειώσει έτι περαιτέρω.

Κουβεντιάζοντας με τον εαυτό μου κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτό το «ον» είναι «επικινδύνως ανόητο» και πως δεν άξιζε οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση μαζί του. Η σπανιότης του είδους του θα μπορούσε ενδεχομένως να ενδιέφερε τους  …φυσιοδίφες! Εμένα, ως γεωπόνο, με αφήνει αδιάφορο, παρόλο που ο ίδιος μου επεσήμανε πως τον «αντιμάχομαι» λόγω της «σπουδαιότητάς» του, αναφέροντάς μου μάλιστα την φράση «χτυπάνε  τις πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια»! Επειδή έλαχε να έχω ασχοληθεί λίγο και με τα …εσπεριδοειδή, ομολογώ πως δεν τον είχα ποτέ προσέξει σαν …πορτοκαλιά.  Εγώ πάντα τον κατέτασα στα λαχανικά, κάπου δηλαδή μεταξύ μάπας και βλήτου ή (στην καλύτερη περίπτωση) ως αγριόχορτο, γαϊδουράγκαθο ας πούμε! Βεβαίως, τα …παράσιτα καθε είδους (λειχήνες, βδέλλες, σαλμονέλες), με το δίκηο τους, θα μπορούσαν να θεωρήσουν τον εαυτό τους ιδιαίτερα αδικημένο γιατί τον διεκδικούσαν ανέκαθεν ως βασικό εκφραστή του άχρηστου βίου τους! Αν βέβαια ο ίδιος επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται ως «καρποφόρο» δένδρο, δικαίωμά του. Ας μου επιτρέψει όμως, λόγω προτέρου γεωπονικού βίου να τον βοηθήσω στην επιλογή καρποφόρου δένδρου! Του προτείνω λοιπόν κάτι μεταξύ συκέας και συκομορέας, για να διατηρεί και το ταπεραμέντο του! Εγώ, φυσικώς και αυτοδικαίως, ως άνθρωπος της «δουλειάς, διατηρώ το δικαίωμα να τον …κλαδεύω! Εντελώς δωρεάν, χάριν της παλιάς μας «συνεργασίας». Αυτή η σκέψη με απέτρεψε από το να δημοσιεύσω και το δεύτερο κείμενό μου, με τον τίτλο «Έσχατον Κατά Γαϊδάρου», που έγραψα για …χαλάρωση, μετά το δεύτερο γαϊδουρο-δημοσίευμα. Προς επίρρωση της στάσης μου αυτής του έστειλα και μια «ΣΑΛΤΣΙΝΙΑΣΑ» μπας και η ανάγνωσή της του δημιουργούσε κανένα «φωτεινό» διάλειμμα στην συγκεχυμένη σκέψη του, ώστε να πάψει να «ξύνεται σαν γίδα» στην γνωστή «γκλίτσα του τσοπάνη» ή κατά το μεσολογγιτικότερον, στην «παρχάλα του αλιέως»!

Και ω! του θαύματος! Αποσπώντας σχεδόν αυτούσιο (εν περιλήψει βεβαίως) τον πρόλογο της «Σαλτσινιάδος» συνέθεσε το πρώτο ήμισυ του …«ύμνου προς τον εαυτόν του», δηλαδή το αποχαιρετηστηρίο άρθρο του προς τους απανταχού λάτρεις «πέννας» του!!! Βεβαίως δεν κατάλαβα από πού αποχώρησε, που πήγε, από ποιο ταμείο πήρε σύνταξη, γιατί την πήρε, που δούλεψε, πότε δούλεψε, ποια δουλειά έκανε …και άλλες απορίες το ίδιο αφελείς. Εκείνο που κατάλαβα είναι πως ο …Γαλλικός Μάης, ο Κόκκινος Οκτώβρης, ο Μαύρος Σεπτέμβρης και τα Πράσινα Άλογα οφείλονται στην αφεντομουτσουνάρα του, τον Γάϊδαρο! Παρέλειψε το …γαϊδουρο-καλόκαιρο μια και καταλαβαίνει πως αυτό   του ανήκει δικαιωματικά! Με τον …Σαρτρ έπαιζε, προφανώς,  την … «μακρυά γαϊδούρα», αν και το μόνο σίγουρο είναι πως μπορεί να δίδαξε στον μακαριστό φιλόσοφο την …κολτσίνα, τέχνη που «θεράπευε» με ζηλευτή συνέπεια στο καφενείο του …Σάτρα! Μετά από ένα ένδοξο κύκλο παρέδωσε την «έκδοση» εις τον υιόν του, όστις και λόγω των αρίστων επιδόσεών του  στο στράτευμα, έχει όλα τα φόντα να στρατευτεί στους κοινωνικούς αγώνες, κατά το παράδειγμα του ενδόξου γεννήτορά του, έστω και με τηλεκοντρόλ! Ο τελευταίος, αν-έκδοτος πια (κυριολεκτικώς και τύποις) θα απολαμβάνει τους καρπούς των «κόπων» του αποσυρμένος στην φάρμα του και στεφανωμένος με …γαϊδουράγκαθα! Μήπως δεν το δικαιούται;

Δυστυχώς όμως και από το νέο του …μετερίζι (βράσε ρύζι), εκείνο δηλ. του συνταξιούχου εκδότου, δεν κατέστη δυνατό να καταστείλει το χούϊ του. Ήγουν, να κόψει τις γαϊδουριές του. Παρουσιάζοντας, δήθεν, την «Σαλτσινιάδα» σε κάποιο    φύλλο της υπό τον νέον εκδότη φυλλάδας του, δεν παρέλειψε να συνεχίσει την μειωτική κατά του «ΦΑΝΟΥ» εκστρατεία παραθέτοντας κάποιους «σκωπτικούς» στίχους από το πλεόνασμα της αταλαντοσύνης του. Παρασυρμένος, ίσως, από το γεγονός ότι τόσο ο «ΔΙΑΥΛΟΣ» όσο και εγώ είχαμε αποφασίσει να μην ασχοληθούμε περαιτέρω με το εν λόγω «ανθρωποειδές», συνέχιζε και συνεχίζει να προκαλεί με τον πλέον ανοίκειο τρόπο. Φαίνεται πως ούτε το «δις εξαμαρτείν» γνωρίζει, ούτε με ποιον έχει να κάνει αντιλαμβάνεται!

Μετά από τον τελευταίο ογκανισμό του έπαψα να διατηρώ τον οποιονδήποτε ενδοιασμό για τη δημοσίευση και του δευτέρου «Κατά Γαϊδάρου» πονήματος, αυτό που ονομάζω και «Έσχατον».

            Τα παραπάνω αισθάνθηκα την υποχρέωση να τα γράψω για δύο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με εκείνους που, δικαίως ίσως, μου είπαν «Ρε Μάκη, τι κάθεσαι και ασχολείσαι με τον μ …» και ο δεύτερος για τους λίγους, περισσότερο ή λιγότερο «κοινούς» γνωστούς ή φίλους, που ίσως αναρωτήθηκαν «γιατί ο ΦΑΝΟΣ τα έβαλε με τον Γάϊδαρο» και οι οποίοι ενδεχομένως δεν αναρωτήθηκαν «γιατί ο Γάϊδαρος τα έβαλε με τον ΦΑΝΟ». Το τελευταίο δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Πιθανόν να ανάγεται στα ίδια ψυχοπαθητικά αίτια για τα οποία τα έχει βάλει με όλο σχεδόν το Μεσολόγγι. Ποια είναι αυτά; Εγώ, δεν ξέρω. Απευθυνθείτε στον ψυχο-κτηνίατρό του!

            Σε επόμενα φύλλα θα ακολουθήσει η δημοσίευση των υπολοίπων κομματιών της «ΓΑΪΔΟΥΡΙΑΔΑΣ». Κάντε υπομονή. Γαϊδουρινή, φυσικά!

Μεσολόγγι

Μάρτιος 2005

Σημείωση: Απο τότε που γράφτηκε το παραπάνω κείμενο μέχρι σήμερα (Ιούλιος 2007) μεσολάβησαν πάρα παλλά γεγονότα. Κατ’ αρχήν ο Γάϊδαρος, πιστός στα «δημοκρατικά» του ιδεώδη (που είναι δημοκρατικά όσάκις τον βολεύουν …ιδανικά) προσπάθησε να κινηθεί δικαστικά κατά του «Φανού», θεωρήσας την αφεντιά του προσβεβλημένη από το κείμενο που μόλις διαβάσατε. Το ωραίο είναι ότι δεν θίχτηκε με τα περί «γαϊδάρου» αλλά από τους …εναλλακτικούς χαρακτηρισμούς «μάπας», «βλήτο», «γαϊδουράγκαθο» κλπ. Ίσως γιατί η μετατόπισή του από το …ζωϊκό βασίλειο τον έβγαζε έξω από τα (από)νερά του και τα χωράφια του. Έπειδή όμως στο σχετικό νομικό κείμενο που συνέταξε και με το οποίο κινήθηκε εναντίον μου, απέφυγε επιμελώς να διεκδικήσει την αποκλειστικότητα του προσωνυμίου που (δικαιωματικά) κατέχει, δηλ. του ΓΑΪΔΑΡΟΥ, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο! Εν τω μεταξύ, η συντακτική ομάδα του «ΔΙΑΥΛΟΥ» σκέφθηκε πως δεν θα είχε νόημα η συνέχιση της διελκυνστίδας με την ονοειδή αβελτηρία, και αποφάσισε να μη ασχολείται πλέον με τις προκλήσεις του. Έτσι το «ΕΣΧΑΤΟΝ ΚΑΤΑ ΓΑΪΔΑΡΟΥ» δεν δημοσιεύτηκε ποτέ από τον «ΔΙΑΥΛΟ». Αργότερα ο «ΔΙΑΥΛΟΣ» έγινε …οξύαυλος και σταμάτησε να εκδίδεται! Ανεξάρτητα από τις διαθέσεις των …εκδοτικών κατεστημένων, εγώ ως …Φανός είχα …ιστορική και παρα-λογοτεχνική υποχρέωση να ολοκληρώσω το «επικό» μου έργο, την «Γαϊδουριάδα». Έτσι συνέθεσα τον «ΕΝΑΓΟΝΤΑ ΟΝΟ» στο κείμενο του οποίου ενσωμάτωσα και το μη δημοσιευθέν «ΕΣΧΑΤΟΝ ΚΑΤΑ ΓΑΪΔΑΡΟΥ». Αυτά για τους …ερευνητές του μέλλοντος. Ο Γάϊδαρος εξακολουθεί φυσικά να συνεχίζει τους ογκανισμούς και τις προκλήσεις του. Ευτυχής γιατί δεν έχει αντίπαλο. Έτσι τουλάχιστον νομίζει. Επειδή εγώ δεν δεσμεύομαι από συντακτικές επιτροπές και επειδή δεν ανέχομαι τις «γαϊδουριές», αποφάσισα ως «ΦΑΝΟΣ», να παρουσιάσω την «ΓΑΪΔΟΥΡΙΑΔΑ» ολοκληρωμένη μέσω του blog fanospress.wordpress.com, απλά γα να σφίξουν οι σφιγκτήρες των απρεπών. Πάμε σαν άλλοτε…

ΦΑΝΟΣ, Ιούλιος 2007

Advertisements

~ από MAKIS στο Ιουλίου 10, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: