ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΜΠΛΑΓΚΑ

•Ιουνίου 9, 2015 • Σχολιάστε

rose-divider

ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΜΠΛΑΓΚΑ

Απ’ τα νερά του Κωκυτού
μην απομείνει ράγγα˙
κλάψε φυχή μου, χάσαμε
τον αδερφό μας Μπλάγκα.

Τον πόνο του Μεσολογγιού
φορά για ντουλαμά του
και για κουστέκι ολόχρυσο
τον ήλιο απ’ την καρδιά του.

Πουκάμισο την αλυκή,
λευκό σαν την ψυχή του,
σελάχι του την Πλώσταινα,
την Κλείσοβα σπαθί του.

Στερνή η μπαντονάδα του
στη ρημαγμένη πόλη,
στον τόπο που αγάπησε
και τον λατρεψαν όλοι.

Καρδιά σαν άπεφθος χρυσός,
μυαλό άπαρτο κάστρο,
όπου βρισκόταν φώτιζε
το λαμπερό του άστρο.

Νωρίς κι ο Νίκος έσμιξε
μ’ εκείνη τη χορεία
που η ζωή τής έκοψε
στη μέση την πορεία.

Η μάζωξη του ουρανού
παράγινε μεγάλη…
Θύραζε Κήρες*, φύγετε
και κάψτε τη σκυτάλη!

Έως θανάτου ράθυμος
κατέστη η ψυχή μου,
τι πια δεν βρίσκω γνώριμους
στης νιότης μου τους οίμους.

Πάλι καλές αντάμωσες
στο ίδιο πανηγύρι,
όπ’ ανταμώνουν θύμησες
μ’ ανθρώπους στο λιοπύρι.

Ο Μπλάγκας, καπετάνιε μου,
το τσούρμο σαν συνάξεις,
πλάι σου θα’ναι με τον Λια
χωρίς να τον φωνάξεις…

                 Μ.Π.
9 Ιουνίου 2015


*θύραζε: έξω, έξω απ’ την πόρτα (,,,δρόμο!)| Κήρες: μυθοόγικές θεότητες του θανάτου

ΜΑΓΙΟΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ!

•Μαΐου 2, 2015 • Σχολιάστε

 rose_divider.8590449

ΜΑΓΙΟΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ!

Εξάρχεια, μεσημέρι πρωτομαγιάς 2015. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου, μετά από μια βόλτα στο Μοναστηράκι με τη σύζυγό μου, και ενώ βρισκόμασταν στη διασταύρωση Στουρνάρη – Μπουμπουλίνας, αισθάνθηκα ένα χτύπημα στον ώμο μου από μια πέτρα που μόλις είχε εκσφενδονιστεί με επαναστατική οργή, αντικαπιταλιστική αγανάκτηση και πρωτομαγιάτικο οίστρο από κάποιον αγνό κουκουλοφόρο, μέλος μιας αγέλης πιθηκοειδών από εκείνα που ενδιαιτώνται στο χαμπέρι της μάνας τους και χαμουρεύουν στα «στέκια» του ασυλοβριθούς κέντρου. Το γεγονός ότι το λίθινο βλήμα (του… βλήματος) δεν βρήκε, ευτυχώς, την πάνσοφη κάρα μου και ότι στόχος του δεν ήμουν εγώ ή ερασμία σύζυγός μου, αλλά κάποιος δυστυχής τουρίστας που είχε την ατυχή έμπνευση να αποθανατίσει με το «κινητό» του την «εορταστική» ατμόσφαιρα του «αβάτου των ηλιθίων», δεν με παρηγόρησε ιδιαίτερα. Αυτή η αδέσποτη πέτρα θα μπορούσε, για λίγα εκατοστά αριστερότερα, να με είχε καταστήσει… Νταγιάν! Κάτι τέτοιο ίσως να έδινε στον εαυτό μου την ευκαιρία να βγάλει από μέσα του τον… παρα- ποιητή για να γράψει το «Μέρα Μαγιού» σε μια γκροτέσκο εκδοχή!

«Μέρα Μαγιου με χτύπησες, Μέρα Μαγιού ρε χάνο
Πρωτομαγιά κι ας έμενες στην Κηφισιά επάνω
Στο καφεμπάρ να ρούφαγες φραπέ χωρίς να κρένεις
Να άρμεγες τη μάνα σου στα έξοδα να βγαίνεις.»

Λίγα μέτρα παρακάτω συνάντησα μια διμοιρία των ΜΑΤ με γλαδίολους στα χέρια και γαρύφαλα στ’ αυτί. Αισθάνθηκα ευτυχής που η πέτρα δεν είχε κάνει ματ διότι δεν διέκρινα καμμία διάθεση στα… μάτια των ενστόλων για ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στα πέριξ. Πρωτομαγιά γαρ και έχοντας υπ’ όψιν μου την βουτσοπανούσειον φιλοσοφίαν περί της προστασίας του παραβατικού πολίτη, υπέθεσα ότι οι άνωθεν εντολές προς τα ανόργανα όργανα θα ήταν ρητές: «Αφήστε τα “μπουμπούκια” να πετάξουν…».

Το περίλαμπρο χαοϊκής νοοτροπίας γκουβέρνο της επαμφοτερίζουσας αριστεράς (με το ακροδεξιό δεκανίκι) ενώ φρόντισε, άμα τη αναλήψει, να «ανοίξει» την Αμυγδαλέζα, για «ανθρωπιστικούς» λόγους και να παρατήσει τους λαθρομετανάστες στην Ομόνοια για ηλιοθεραπεία (η Τασία ξέρει), δεν φρόντισε εν τούτοις για τους ίδιους (τουλάχιστον) λόγους να ανοίξει και τα Εξάρχεια για την… ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά, όχι τόσο των τουριστών, των περιέργων, των νοσταλγών της «ηρωικής» εποχής ή των επισκεπτών, όσο των μπαχαλοκαπνισμένων μονίμων κατοίκων της περιοχής που αισθάνονται πολίτες τεταρτοκοσμικής κατηγορίας. Ως έπηλυς Εξαρχιώτης μισού αιώνα θα έλεγα πως αισθάνομαι χοντρομαλάκας, εάν δεν είχα την επίγνωση ότι αυτός ο όρος είναι κατοχυρωμένος από τους κυβερνώντες του χθές και του σήμερα! Φαίνεται πως οι τελευταίοι έχουν πιάσει το μινόρε του μινάρειν πολύ ζεστά και γρήγορα θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο ρεκόρ!

 

Δυστυχώς, πρέπει να ζήσει κανείς το χειρότερο για να εκτιμήσει το έως χθες θεωρούμενο κακό. Δυστυχώς, επίσης, είμαστε υπέρ το δέον επιλήσμονες, ευκολόπιστοι και επιμηθείς. Δεν ξέρω εάν τις ενέργειες των ανδραπόδων με την κουκούλα μπορεί να τις αποδώσει κανείς, όπως γινόταν ανέκαθεν, σε προβοκάτσια του «παρακράτους» ή εάν οι ίδιοι οι κουκουλοφόροι έχουν πλέον αναβαθμισθεί από πιόνι τού παρακράτους σε… «κράτος» εν κράτει και ό,τι πράτει δεν ενοχλεί απολύτως κανέναν! Εάν κρίνουμε από τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα του νέου γκουβέρνου, το οποίο έχει γίνει οιονεί συνομιλητής τους, αυτό το ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η ψήφιση του νόμου για την απενοχοποίηση της κουκούλας και άλλα θέματα που αποτελούσαν απαιτήματα του μπαχαλοχώρου, καθώς και το παραχάιδεμα των «παιδιών», σε συνδυασμό με τον ευνουχισμό των μηχανισμών για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας, δείχνουν την έμμεση (πλην σαφή)… «αναγνώριση» του «Μπαχαλοκράτους»! Δεν θέλω να πιστεύω ότι αυτό συνδέεται με… νωπά αλισβερίσια ή αποτελεί διάθεση συνδιαλλαγής του κάθε πολιτικώς αρμοδίου… Gucci, Vucci ή Pucci (έχοντος μυαλό κουκούτσι) με την αναρχο-φασιστική αληταρία της καταστροφής, των καταλήψεων, των βανδαλισμών, των εμπρησμών, των βιαιοπραγιών, των ληστειών, των λεηλασιών και της καταδυνάστευσης της περιοχής και του ευρύτερου κέντρου της πρωτεύουσας. Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο ας προχωρήσουν σε γενναιότερα μέτρα προκειμένου να συστηματοποιηθει η προσπάθεια και να μην παρουσιάζει την προχειρότητα του Brussels Group! Συμβουλευτικώς προτείνουμε:

• Την καθιέρωση της κουκούλας ως απαραιτήτου συμπληρώματος της αμφίεσης σε Βουλή, πανεπιστήμια, υπουργεία και λοιπά ιδρύματα στο πλαίσιο της εκστρατείας «Είμαστε Όλοι Κουκουλοφόροι». Για να σταματήσει επί τέλους ο ρατσισμός εις βάρος των παραδοσιακών κουκουλοφόρων!
• Την επίσημη εγκατάσταση των κουκουλοφόρων στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, πιλοτικά, ώστε να πάψουν οι επιθέσεις, οι εμπρησμοί και ο αφοπλισμός των οργάνων.[Σημ.: Ο πόθος τού κάθε αντιεξουσιαστή είναι να γίνει… εξουσιαστής στη θέση του εξουσιαστή. Μετά θα θέλει εξοχικό σε νησί και πρόωρη σύνταξη!]
• Την απελευθέρωση των παραβατικών κάθε λογής, αφού πρώτα τους φορεθούν βραχιολάκια, σκουλαρίκια, μενταγιόν, καδένες, σελάχια, κουστέκια ή και… ηλεκτρονικά υπόθετα της αρεσκείας τους. Ταυτόχρονα, όσοι εκ των πολιτών διαθέτουν φορολογική ενημερότητα θα τεθούν σε κατ’ οίκον περιορισμόν. Θα εξέρχονται εκ περιτροπής ανάλογα με τον αριθμό της διεύθνσής τους (μονά – ζυγά). Ελεύθερα θα κυκλοφορούν μόνο οι φοροφυγάδες.
Την οργάνωση κύκλου σεμιναρίων «ΠΑΜΕ ΠΛΑΤΕΙΑ», με την συγχρηματοδότηση του ΕΣΠΑ, για νέους φοιτητές, μαθητές λυκείου (κατά προτίμηση από τα βόρεια προάστεια) και μακροχρόνια καφενόβιους, με τους παρακάτω (ενδεικτικά) μαθησιακούς κύκλους:

  •  Κατασκευή Οικολογικών Μολότοφ
  • Ιστορία της Κουκούλας: από την Ιερά Εξέταση στην Πλατεία
  • Μαθήματα Καλλιτεχνικού Βανδαλισμού (graffiti)
  • Θεωρία και Πρακτική των Καταλήψεων
  • Φυσιολογία Της Απεργίας Πείνας
  • Απεργία Πείνας και Life Style
  • Τεχνικές Αποξήλωσης Α.Τ.Μ.
  • Η Συμβολή της Μαστούρας στο Μπάχαλο
  • Θεωρία Του Κοινωνικού Πλιάτσικου
  • Η Κοινωνική Διάσταση της Απαλλοτρίωσης Τραπεζών
  • Αρχές Του Μπαχαλοφασισμού
  • Ο Θάνατος του Εξαρχιώτη Εμποράκου
  • Ο Αυνανισμός ως Μέθοδος Πολιτικής Ανέλιξης κ.α.

Έξω δεν πάμε καθόλου καλά ακροβατούντες επί ξυρού ακμής. Μέσα πάμε από το κακό στο χειρότερο καρκινοβατούντες επί… Ξηρού παρακμής! Και έχουν παρέλθει μήνες τρεις, μόνο! Εάν δεν καταφέρουμε να πάρουμε εγκαίρως και τα τρισκατάρατα δανεικά από τους απεχθείς απογόνους των Βισιγότθων, Αλαμανών, Γαλατών, Ιβήρων, Σλάβων, Βίκινγκς και άλλων βαρβαρικών φύλων, τότε εφαρμόζεται plan G: “Hese Mesa” και… φωτιά στα μπατζάκια μας, δεξιά και αριστερά! Καλό μήνα, όπως και αν μπήκε…

1/5/2015

Δεν πρόκειται για νταούλι αλλά για ξυλόφωνο. Πρόκειται για ένα έντιμο συμβιβασμό, αρκεί να βρεθούν αγορές που θα χορέψουν!

Μουσική για αγορές

Δεν είναι νταούλι αλλά ξυλόφωνο. Πρόκειται για ένα έντιμο συμβιβασμό, αρκεί να βρεθούν αγορές που θα χορέψουν!

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

•Μαΐου 1, 2015 • Σχολιάστε

sport-graphics-playing-cards-590406

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

(αφιερωμένο σε όσους συνδυάζουν πολιτικό όρκο
με θρησκευτικό γάμο και… κομματικό έρωτα)

Εωθινός Διάλογος

Προς τί αγάλλεσαι μπαμπά και μειδιάς τόσο λαμπρά;
– Πρώτη φορά αριστερά! Δεν φτερουγάς από χαρά;
Πρώτη φορά αριστεραάα; Μιλάς, πατέρα, σοβαρά; Δεν θα υπάρχουν φαύλοι πιά και τέρμα στην κακοτοπιά; Ωωω, τι αβάσταχτη χαρά!
Μην ξανακούσω πια το «ώω», δεν πάει σε… αριστερό! Να συνηθίσεις στο «ουάου» , άκου και μένα που νογάου!
Τότε, λοιπόν, θα πω… ουάου, μιας κι εφεξής δεν θα πονάου!
Δόξα να έχει ο Γιαραμπής, μπορείς παιδί μου να χαρείς! Βάλε τη ζώνη χαλαρά, δεν θα τραβάς άλλο κουπιά, υπάρχει πλέον ανθρωπιά!
Το μήνυμα το πήρα πια! Μ’ ενός κομπιούτερ τα κουμπιά, κάτω από μία χαρουπιά, θα κατεβάζουμε λεφτά! Όλος ο κόσμος μας χρωστά και να μην κάνει τη σουπιά! Είναι τυχαία όλα αυτά;
Θαύμα Ανδρέα, φανερά, έφερε την αριστερά! Κατήλθε σαν περιστερά, μ’ Αλέξη και με Περιστέρα καινούργιο έφερε αέρα! Ενδεδυμένη ερυθρά και με φτερούγες στο λιλά, χωρίς γραβάτα κι ανοιχτά του πουκαμίσου τα κουμπιά! Τρεις μήνες τώρα κυβερνά, τα πέριξ φούμαρα κερνά, κουκούλα, φέσι και Μπαλτά. Πάμε καλά στα ωσανά, τα έσοδά μας αγανά, αδειάσαμε τον κορβανά, το «δεν πληρώνω» γενικά έχει ξοφλήσει σαν μαγκιά, τώρα σαν μπούμεραγκ γυρνά και κατακέφαλα πονά. Με λεξιλόγια καινά καλύπτουμε πολλά κενά!
Όμως, εκείνο που μετρά: στο χρονοντούλαπο ξανά κλειδώσαμε τη Δεξιά! Πετάξαμε και το κλειδί γιατί είχε μπει και ξαναβγεί!
Ναι, επί τέλους, οι καλοί πλειοψηφούνε στη Βουλή!
– Και στο εξής δεν θα ’χουμε νεποτισμούς, πατέρα; Οι αριστεροί το μέτωπο το έχουν σαν αθέρα!
– Αριστεροί, ξαριστεροί τα πόστα κυνηγάνε, θέλουν κι αυτοί τα όβολα στον Άδη προτού πάνε! Για να στο κάνω πιο λιανά, πια δεν υπάρχουν στεγανά! Αριστερό ή δεξιό, εν τω οσχέω και τα δυο! Η ασφαλής διάκριση υπάρχει στον καβάλο˙ Εάν το μάθουν και οι fan δεν θα μας πρήζουν άλλο! Στην εξουσία, γιόκα μου, η βασική ουσία δεν είναι το ιδανικό, αλλά η… συνουσία!
Το SPERO πάει περίπατο, μα χάνω και το… SPIRO!
Κάποτε έβλεπα κι εγώ τα Σάββατα τον… Σπύρο! Μα πλέον κουλτουριάζομαι αριστερώς λιγάκι, πήρα γραμμή κομματική και βλέπω μόνο… Λάκη!
Για ποίον Λάκη λές, μπαμπά; Εκείνον της… Μυκόνου;
Υιέ, λες ν’ αγωνίστηκα για τη σκιά του όνου; Αν είν’ αυτό «αριστερά», βλέπω να παίρνω τα βουνά!
Και αν μας φύγει, ω μπαμπά, τί θ’ απογίνουμε εδωνά;
Θα κάνουμ’ εκλογές ξανά, και ύστερα ξανά μανά, ώσπου να πεί ο κόσμος «να» – μπαϊλντισμένος στ’ αχαμνά – πότε ευρώ και πότε μνα, παρότι εύκολα ξεχνά πως είν’ αυτός που τα δεινά εν τοις φρεσί του φευ γεννά, αλλά γνωρίζει ελεεινά σ’ άλλους τον δείκτη να κουνά!
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο άγος της ενδείας˙ ανέκαθεν και εσαεί θα είναι της παιδείας! Μονίμως την ποτίζετε με τη θαλιδομίδη και βγάζετε εκτρώματα˙ ιδού τώρα οι Μήδοι!

.

 

divider_55

ΧΑΙΡΕ ΑΚΑΚΙΑ

•Μαρτίου 31, 2015 • Σχολιάστε

rose-divider

ΧΑΙΡΕ ΑΚΑΚΙΑ

Το απόγευμα της Πέμπτης της 26ης Μαρτίου η πολυαγαπημένη μας φίλη Ακακία, αγαπημένη όλων των Μεσολογγιτών ανεξαιρέτως, πέρασε από τις όχθες της λιμνοθάλασσας – που τόσο αγάπησε – στην αντίπερα μεριά, στις όχθες της Αχερουσίας και της σιωπής. Όχι όμως και της λήθης όπου η ίδια, μέσα από το μεγαλείο τής ταπεινοφροσύνης της, παρέδιδε τον εαυτό της, σύμφωνα με ένα ιδιόχειρο σημείωμά της: «Αγάπησα όλους τους ανθρώπους, Αγωνίστηκα να νικήσω ή να αξιοποιήσω τη δυστυχία μου. Τώρα παραδίδομαι στη λήθη.»

Η λήθη δεν ταιριάζει στην Ακακία. Αν και η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη μαζί της, με τα προβλήματα υγείας που τόσο σκληρά και άδικα της φόρτωσε από τα παιδικά της χρόνια, η Ακακία προικισμένη – σαν αντιστάθμισμα – με απίστευτη εσωτερική δύναμη και μοναδικά πνευματικά προσόντα – κατάφερε να διαγράψει μια ανεπανάληπτη διαδρομή για να κάνει στο τέλος την Έξοδό της προς την Αθανασία, ως γνήσια Μεσολογγίτισσα που ήταν. Ο τρόπος που έζησε τη ζωή της, η άπλετη και ανεπιτήδευτη αγάπη που σκορπούσε γύρω της, το μέγεθος της κοινωνικής προσφοράς της και το σπουδαίο πνευματικό της έργο ξεπερνούν το υλικό και το εφήμερο αφήνοντας στη λήθη μόνο το άχθος τής άμβλυνσης του πόνου που φέρνει η απώλεια. Ενός πόνου δυσβάστακτου για όσους τη γνώρισαν και, αναπόφευκτα, την αγάπησαν, ιδιαίτερα δε για την οικογένειά της που έχει ακόμα νωπά τα δάκρυα για τον αείμνηστο αδερφό της Σπύρο.

Το Μεσολόγγι των παιδικών μας χρόνων φεύγει και χάνεται. Η Ακακία με τα βιβλία της φρόντισε στοργικά να κρατήσει σαν φυλαχτό τις εικόνες του και τη λαλιά του, εγκόλπιο για μας που το ζήσαμε και παρακαταθήκη για τους νεώτερους και τους επερχόμενους. Όμως το έργο της, μεγάλο και πολυσχιδές, ξεπέρασε τα στενά όρια της πόλης μας και πήγε μακρύτερα, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα. Το Μέγα Βραβείο της Ακαδημίας της Γαλλίας (Grand Prix de l’ Académie Française) με το οποίο τιμήθηκε η Ακακία το 1991 για το βιβλίο της «Δεκατρείς φωνές της σιωπής», η βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών για τη γλωσσική μελέτη της «Μιλήστε Μεσολογγίτικα», το Χρυσό Μετάλλιο του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (2004), καθώς και η ομόφωνη αναγόρευσή της, το 2003, σε Επίτιμη Διδάκτορα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για το σύνολο του έργου της και την πνευματική της προσφορά, πιστοποιούν του λόγου το αληθές.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου, την επομένη των τελευταίων Χαιρετισμών, το Μεσολόγγι σύσσωμο είπε το τελευταίο «χαίρε» στην Ακακία του

0064

Χαίρε Ακακία,
ακακίας κατοικητήριον,
Χαίρε η την μοίραν εκμειώσασα,
Χαίρε βασταγής προμαχώνα ακυρίευτε,
Χαίρε μακροθυμίας ακύμαντον πέλαγος,
Χαίρε προσηνείας αγκάλη αθέσφατος,
Χαίρε αγάπης φρέαρ αστείρευτον,
Χαίρε μειδίαμα ηλίου φαεινότερον,
Χαίρε μεστού βίου αρχέτυπον,
Χαίρε φως της ψυχής μας ανέσπερον,
Χαίρε του Μεσολογγιού μας
αγλάισμα άφθαρτον
Χαίρε πολυαγαπημένη
φίλη, μητέρα και αδελφή, Ακακία.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα
σαν το ηλιοβασίλεμα της Πλώσταινας,
σαν το κάμα των σάλτσινων
στο καταμεσήμερο του καλοκαιριού,
σαν το καθρέφτισμα της Βαράσοβας
στη λιμνοθάλασσα,
σαν την ευωδιά της βουστίνας
την άνοιξη,

Θα σε βρίσκουμε
στην καλλιέπεια των κειμένων σου,
στων Τεχνών την επουράνια κλίμακα,
στον ευγενικό φλοίσβο της λιμνοθάλασσας,
στα άνθη των Επιταφίων,
στις χοές της Μεγάλης Παρασκευής,
στα φιλιά της Ανάστασης,
στην αρμύρα των δακρύων μας.
Ακακία, χαίρε…

Book-09-june.

[Για τις σπουδές, το έργο και τις δραστηριότητες τις Ακακίας παρατίθενται πληροφορίες που αντλήθηκαν από τον ιστότοπο http://www.tovima.gr.

Η Ακακία Κορδόση έκανε τις εγκύκλιες σπουδές της στην Παλαμαϊκή Σχολή και συνέχισε με σπουδές γαλλικής φιλολογίας στην Ελλάδα και στην Ντιζόν στη Γαλλία. Εργάστηκε αρχικά στην υπηρεσία Τύπου της Γαλλικής Πρεσβείας και στη συνέχεια υπηρέτησε για πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση ως καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας.
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1967, με διήγημά της στο περιοδικό Νέα Εστία. Εξαιρετικά παραγωγική, εξέδωσε τα διηγήματα «Γκρίζες μέρες» (1973), «Ποιος, αν φώναζα» (1987), «Οι γερανοί» (1993), «Τα χαμένα βήματα του αυτοκράτορα» (1999), «Ζωγραφισμένος Αύγουστος» (2005), «Δεν πειράζει που δεν μ’ άκουσες» (2011), «Σαν μουσική τη νύχτα» (1997), τα μυθιστορήματα «Ο εμπρησμός» (1992), «Το διπλό ταξίδι» (1994), «Τα νοερά καλοκαίρια» (1995), «Ο μυστικός κόσμος του καθηγητή Αναγνώστου» (2001), «Απ’ το ροζ ως το κόκκινο» (2010), το θεατρικό «Ένας άνθρωπος που λεγόταν Μπάυρον» (1974) αλλά και δοκίμια και μελέτες: «Αναλογίες» (1974), «Γνωρίστε το Μεσολόγγι» (1976), «Το Μεσολόγγι της ομορφιάς και του πνεύματος» (2003), «Ο γιατρός Νικόλαος Μαγκανάς». «Από την Πίζα στο Μεσολόγγι» (2011) κ.ά. Είχε μεταφράσει αρκετά έργα του Μπαλζάκ για τις εκδόσεις Καστανιώτη, αλλά και σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία (Φρανς Ρος, Κατρίν Αλεγκρέ) καθώς και την Ιστορία της πολιορκίας του Μεσολογγίου του Ογκίστ Φαμπρ. Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση «Οκτώ γράμματα του Φώτη Κόντογλου στον Δημήτρη Κασόλα» (2002). Συνεργασίες της δημοσιεύθηκαν στο Έθνος και στο ένθετο Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας.

Δραστήριο μέλος της πολιτιστικής ζωής του Μεσολογγίου από τα νεανικά της χρόνια, συμμετείχε στην έκδοση νεανικών λογοτεχνικών περιοδικών. Ήταν ιδρύτρια της Κινηματογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου και διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου. Ήταν συνιδρύτρια με τον αδελφό της Νίκο Κορδόση του πολιτιστικού οργανισμού «Διέξοδος», όπου συντόνιζε για πολλά χρόνια τη Λέσχη Ανάγνωσης.

Μ.Π.

31/03/2015

[Το κείμενο σε μορφή pdf]

 divider_33

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

•Μαρτίου 10, 2015 • Σχολιάστε

Σώσον Κ'υριε τον λαόν σου!ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ω, τι καλό το σύστημα
όταν σε μπάζει μέσα!
Εκτός που το παντρεύεσαι,
γουστάρεις και μετρέσα!

Αγραβατί μπαίνεις σ’ αυτό
και με… προπέλα βγαίνεις,
ακόμα κι αν δε τη φοράς
στο νου τον κόμπο δένεις!

Τα άτιμα προνόμια
τα… τρισκαταραμένα,
τα δέχεσαι γιατί, απλώς,
λυπάσαι τα καημένα!

Τις λέξεις που χρειάζεσαι
με μαστοριά τις πλάθεις,
μα κοίτα και τις άγνωστες
κάποια στιγμή να μάθεις!

Μην σκίζεις τα συμβόλαια,
μην σκίζεσαι, επίσης,
όλα μια μέρα στο… Σχιστό
μπορεί να τα πουλήσεις!

.

divider_130

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

•Μαρτίου 2, 2015 • Σχολιάστε

divider_33

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Σκοπός της επίσκεψης του Αλέξη στον Μίκη ήταν η παραγγελιά της ευρωλαϊκής ασυμφωνίας «Ο Χορός των Αγορών» για ένα νταούλι και δύο πίπιζες, στο πλαίσιο υλοποίησης της προεκλογικής δήλωσης του πρώτου «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»! Το πασίγνωστο «Καλημέρα Ήλιε» αποκλείστηκε γιατί μετά από τριάντα πέντε έτη χρήσης και κατάχρησης κατέληξε να θυμίζει… μνημόνιο και νέφος (με υπέρμετρους ρύπους). Ωσαύτως απορρίφθηκε η μεταγραφή τού «Κάρμινα Μπουράνα» σε τσάμικο για νταούλι και πίπιζα, λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του μουσουργού Κακαρούγκα. Τους στίχους για το έργο έγραψε ένας φέρελπις στιχουργός ο οποίος υπογράφει με το ψευδώνυμο «Γιάνης Β.». Σύμφωνα με δηλώσεις του, τα ποσοστά του θα διατεθούν για την απόσβεση μέρους του δημόσιου χρέους, γεγονός που έκανε τον Σόιμπλε να ξαναπερπατήσει από τη χαρά του. Ο Γιάνης με τον απέριττο στίχο του προσπάθησε να τονίσει και το στοιχείο του “κομφορμίστικου αντικομφορμισμού”, σήμα κατατεθέν παντός κοινωνικά συνειδητοποιημένου ατόμου που σέβεται τον εαυτό του και το λάιφ στάιλ τού χώρου του. Βάση της έμπνευσής του αποτέλεσε το λαίκό τραγούδι «Άσπρο πουκάμισο» (Β.Τσιτσάνης – Ε.Παπαγιαννοπούλου, 1956). Εξασφαλίσαμε τους στίχους και τους παρουσιάζουμε:

Άσπρο πουκάμισο φορώ,
ντίαρ Αγγέλα… φως μου,
θέλεις να βάλω “Γκυ Λαρός”
ή θες το ”Ούγκο Μπος” μου

Άσπρο πουκάμισο φορώ
ριχτό σαν… πετραχήλι˙
οι Γερμανοί τον σολομό
μου έψησαν στα χείλη.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σε χρεωμένη χώρα
που στέλνει έξω τα παιδιά
και τα… λεφτά με φόρα!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο δεν το βάφω˙
εγώ τα νιεν του Σόιμπλε
στο όσχεο τα γράφω!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ας έχω στάνταρ… Γέιλ
στα πούρα είμαι Κουβανός
και Ρώσος στα κοκτέιλ!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι έχω το“Πόρσε” μαύρο,
τ’ απλήρωτα διόδια
τώρα με κάνουν λάβρο!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ουδέποτε γραβάτα,
με μπουρζουάδες χώρισα
από μικρός τη στράτα.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σαφώς δικαιωμένος
και δείγμα της ευμάρειας
ο καψερός… Καμμένος!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και ζω σαν τα αλάνια˙
τρώγω το στέικ μίντιουμ
με λίγα… λαfaζάνια!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
με πρόεδρο Προκόπη˙
ο Μανωλιός ανάποδα
εφόρεσε τη λώπη!

Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αγορές δεν άρχισαν ακόμη τα μαλλιοτραβήγματα για το ποια θα μας πρωτοδανείσει οφείλεται, σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές στους εξής λόγους:
• Δεν έχουν ακόμα ετοιμαστεί οι παρτιτούρες για τον «Χορό των Αγορών».
• Ούτε οι «αγορές» είναι ακόμη έτοιμες, γιατί μόλις άρχισαν να μαθαίνουν τσάμικο.
• Και γιατί, στο κάτω κάτω, λεφτά υπάρχουν! Ήδη, απ’ ό,τι λέγεται, οι ΔΕΗ-τζήδες πήραν αύξηση ±8%!

3/3/2015

Το κείμενο σε μορφή PDF : ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Lucious blonde Marketa stripteases-03-opt

Πρόκειται για «Αγορά» που δεν ξέρει από… τσάμικο    ή για «Χώρα» που δεν ξέρει από διαπραγμάτευση;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ

•Φεβρουαρίου 17, 2015 • Σχολιάστε
Στερνή μου γνώση...

Τί άλλο θ’ ακούσουμε;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ
(Ο Αρχοντοχωριάτης του Φουλιστάν)

Διάβασα, σε φουλικό ιστότοπο, ότι κατά την αποφράδα εσπέρα της 17ης του μηνός Γαμηλιώνος του 1ου Μεταμνημονιακού έτους έλαβε χώρα – στο ιδιαιτέρου οικιστικού κάλλους γειτονικό μας Φουλιστάν – μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση: … “τη κοπή τη πίτα” της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Τριχωνίας και Παραχελωίτιδος. Μια κοπή που άφησε όχι μόνο το στίγμα της αλλά και τις… κηλίδες της, ιδίως με τον παραληρηματικό χαιρετισμό του τοπικού «άρχοντα» πρός τους καλεσμένους. Ένα “κόψιμο” πριν από το κόψιμο (της πίτας), ήτοι ένα… “πρωθύστερο κόψιμο ”, όπως ενδεχομένως θα το χαρακτήριζε ο… Ιπποκράτης!

Οι παρευρεθέντες έγιναν, εκόντες άκοντες, μάρτυρες μιας πρωτοφανούς απρέπειας εκ μέρους του ανεκδιήγητου βλαχοδημάρχου ο οποίος φερόμενος δυσσεβώς, αμετροεπώς και ακατανοήτως εξέμεσεν όσο απόθεμα χολής και όξους διέθετε, βάλλοντας κατά της τιμής και της ιστορίας τής Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, ξεπερνώντας με τον συμπλεγματικό τρόπο του όλους τους προκατόχους του.

Ο ευηθέστατος ταγός (εκ του ταγαρίου ετυμολογούμενος) κατά τον (ανιστόρητο) χαιρετισμό του προς τους στρατιωτικούς και απόστρατους, αφού επιστράτευσε όλες τις εφεδρείες της… μετριοφροσύνης του για να τονίσει ότι δεν παρίσταται στην εκδήλωση υπό την ιδιότητά του ως… Μεγάλου Δημάρχου του Φουλιστάν (Grande Maire de Foulistande), αλλά ως ένας απλός, τίμιος και μοναχικός έφεδρος αξιωματικός (οποία ταπεινότης!), κατέληξε στην βαρύγδουπη επισήμανση πως ΚΑΙ… η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Εφέδρων του Στρατού θα έπρεπε να εδρεύει στο Φουλιστάν!». Σιγά, ρε Καραμήτρο!

Για μισό, περίπου, αιώνα είμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς– για τα αυτοδιοικητικά χρονικά της χώρας – απογύμνωσης της πρωτεύουσας ενός νομού από υπηρεσίες και ιδρύματα που της ανήκαν δικαιωματικά και τα οποία συστηματικά κατευθύνονταν προς το αδηφάγο γειτονικό Φουλιστάν, ελέω των πολιτικών σκωλήκων που εκτρέφονταν στην κόπρο του χρόνιου μαυρογιαλουριτισμού απασών των πολιτικών αποχρώσεων. Αν ήταν η Λέσχη των Εφέδρων που λείπει από τη συλλογή του βλαχοδήμαρχου για να ολοκληρωθεί ως άρχων, έφεδρος και… άφεδρος, χαλάλι του, ας την πάρει, και μάλιστα μετά βαΐων και κλάδων από μέρους μας! Μια ακόμα μεταφορά έδρας, και μάλιστα της συγκεκριμένης, θα ήταν για το Φουλιστάν σαν την προσθήκη ενός… καπνόφυλλου στις κεντρικές αποθήκες του Παπαστράτου! Εάν αυτό δεν είναι ενδειξη βλακώδους απληστίας, τί άλλο θα μπορούσε να είναι; Εκτός και αν το θολωμένο του νιονιό συγχέει τη Λέσχη των Εφέδρων με τη… Λέσχη Μπίλντεμπεργκ!

Πάντως, μεταξύ μας, καλό θα ήταν να την πάρουν την Λέσχη. Πρώτον, για να φύγει ο καημός του εφέδρου φουλοδημάρχου, δεύτερον για να φύγει η δική μας “αγωνία” περί ενδεχόμενης απώλειάς της και τρίτον για να προσγειωθούμε στη σκληρή πραγματικότητα! Ναι, και η έδρα των εφέδρων, όπως και τόσες άλλες έδρες και αφεδρώνες, θα πρέπει να πάει στο Φουλιστάν! Στο κέντρο του αυτοδιοικητικού συγκεντρωτισμού της… Αιτωλικής Συμπολιτείας και της Στερεάς Ελλάδας ολοκληρης! Εκεί όπου εδράζεται ο αρχοντοχωριάτικος μεγαλοϊδεατισμός, ο συμπλεγματικός επαρχιωτισμός, η ζηλοφθονία και η αέναη έλλειψη σεβασμού προς την Ιερή Πόλη για την θυσία και το μεγαλείο της οποίας έγραψε ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Κάλβος, ο Γκαίτε, ο Μπαϋρον και άλλοι. Γνωστά όλα αυτά σε όλους και πολύ περισσότερο στη γειτονική πόλη, το Φουλιστάν. Όμως, ο δυσσεβής και ανιστόρητος αγροικάρχων δεν σταμάτησε εδώ! Μόλις είχε ανοίξει την βαλβίδα εκτόνωσης του εγκεφαλικού του βόρβορου ή, αλλιώς, το κουτάκι με τις μα… (μαργαρίτες) και ιδού τι ξεστόμισε ο φουλάνθρωπος: «Το Φουλιστάν είναι η πρωτεύουσα πόλη και για όσους δεν το καταλαβαίνουν: το Αγρίνιο είναι η μισή Αιτωλοακαρνανία.»

Εξοχικότατε,
Κοντοσουβλότατε, Φρυγανελότατε,
Μυζηθρότατε και Μαλθακότατε
“κύριε” Φουλοδήμαρχε,

Έχετε παρανοήσει το εξής απλό γεγονός: Μπορεί η πόλη σας να είναι, όπως λέτε, η μισή Αιτωλοακαρνανία. Μπορεί αύριο να γίνει η μισή Στερεά Ελλάδα και μεθαύριο ολόκληρη η Ελλάδα (δυστυχία μας!), όμως βάλτε καλά τούτο στην κάρα σας – εάν η φαιά… πρέντζα που καταλαμβάνει την εγκεφαλική κοιλότητα έχει αφήσει λίγο ελεύθερο χώρο:
ΤΟ ΦΟΥΛΙΣΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ!
Δεν υποτιμούμε κανένα και πολύ περισσότερο τους συμπολίτες σας. Αυτό το κάνετε με ιδανικό τρόπο εσείς, υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους και προσπαθώντας να τους εντάξετε στη διελκυστίνδα μιας στείρας αντιπαράθεσης με τους Μεσολογγίτες, χάριν των προσωπικών σας πολιτικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων.

Εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα, δεδομένου ότι οι κυκλοφορούντες βαρυκέφαλοι δεν είναι ευάριθμοι. Δεν μπορεί το Φουλιστάν να γίνει Μεσολόγγι διότι ούτε ο χρόνος ξαναγυρίζει ποτέ πίσω, ούτε η Ιστορία ξαναγράφεται. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που και τα Σκόπια δεν μπορούν ποτέ να γίνουν Μακεδονία, όποιο όνομα και αν πάρουν, όσα αγάλματα και αν φυτέψουν σε πλατείες και συντριβάνια. Ούτε το Αρκαλοχώρι μπορεί να γίνει Αρκάδι, ούτε και τα Σούρμενα Θερμοπύλες! Η διαφορά μας, το παραδέχεστε ή όχι, δεν είναι ποσοτική αλλά ποιοτική. Είναι σαν τη διαφορά του «αρχοντοχωριάτη», στο ομώνυμο έργο του Μολιέρου, με τον πραγματικό άρχοντα. Όπως τη διαφορά τους δεν μπορούσαν να τη γεφυρώσουν τα χρήματα του πρώτου, έτσι και μεταξύ μας δεν μπορεί να τη γεφυρώσει το μέγεθος των εκλογικών καταλόγων. Ή, για να στο πω πιο μεσολογγίτικα, χρησιμοποιώντας τους στίχους του συμπατριώτη μας Κωστή Παλαμά: «Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Κάντε μια αναγωγή σε επίπεδο των πόλεων και έχετε την απάντηση. Γκέκε στουρναρότατε;

Επειδή δεν τρέφω μεγάλη εκτίμηση στην ποιότητα των συνειρμικών σας διεργασιών – κρίνοντας από το κείμενο της ομιλίας σας – προκειμένου να μην διολισθήσετε σε λάθος συμπεράσματα περί ημετέρου… ρατσισμού (… φουλοβοφία και τα τοιαύτα) – σας ξεκαθαρίζω ότι τα ποιοτικά στοιχεία που ισχυριζόμαστε ότι χωρίζουν τις δύο πόλεις δεν βρίσκονται στα… μιτοχόνδρια, αλλά σχετίζονται με τους αγώνες, την παράδοση, τον πολιτισμό σε βάθος 250 χρόνων και στην αύρα της λιμνοθάλασσας. Το Μεσολόγγι κατάκτησε την αίγλη του, την ιερότητά του, τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλου του κόσμου με το αίμα του. Αντίθετα με όσα ισχυρίζεσθε στην αήθη ομιλία σας, δεν του χαρίστηκε και δεν του δόθηκε τίποτα που δεν το άξιζε. Τουναντίον, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η ψηφοθηρία, η αναξιοκρατία, η ζηλοφθονία και η πολιτική μικροπρέπεια το απογύμνωσαν από τα δικαιώματά του. Σε ό,τι αφορά τη διαφορετικότητα τού… DNA μας, που έγραψε ο πρώην δήμαρχος Π.Κ. απαντώντας στα βλιτώδη λεγόμενά σας, μην το πάρετε κατάκαρδα ή τοις μετρητοίς, όπως, δηλαδή, το πήρε ο εν Μεσολογγίω γεννηθείς και εν Αγρινίω διαβιών συμφούλης σας Γ.Σ. ο οποίος το θεώρησε σαν έκφραση… ρατσισμού! Συγκρατηθείτε φούληδες! Δεν διαθέτουμε… φούρνους, πλην των αναγκαίων για το καθημερινό μας ψωμί, ούτε και ο «ΑΣΤΙΓΞ» διέθετε ποτέ καμμιά γραμμή παραγωγής φουλοσαπώνων! Τέλος, δεν πιστεύουμε εις την «ευγονική», διότι παρά τις μακροχρόνιες προσπάθειες που κάναμε για τη βελτίωσή σας, αποστέλλοντας στα μέρη σας ιεραποστόλους – γαμπρούς (από τους καλύτερους), με λύπη διαπιστώνουμε σήμερα ότι δεν καταφέραμε απολύτως τίποτα! Ήταν σαν να κ’βαλάγαμε τόσα χρόνια νερό με το…παραγάδ’!
Όθεν, τα περί DNA ήταν απλώς μια εκδήλωση του μεσολογγίτικου χιούμορ, που εάν δεν το καταλαβαίνετε μπορείτε να απευθυνθείτε στον Ο.Ο.Σ.Α. και να ζητήσετε κάποια από τις γνωστές… εργαλειοθήκες: “Μπλίκα”, “Νάπα”, “Πεπάνια” κ.ά. Θα σας βοηθήσει και θα σας αναβαθμίσει τα μάλα. Ιδού, λοιπόν, η καθ’ ημάς έννοια του ακρωνυμίου DNA: [D.N.A.=Dropisas Neoplοutoi Ader-foulides]. Αυτό σας το επισημαίνω για να μην μπείτε στον κόπο να υποβληθείτε σε… τεστ DNA. Άλλωστε, απ’ ό, τι ξέρω, εσείς εξοχέστατε δεν είστε αυτόχθων φούλης αλλά επιλήσμων έπηλυς, εκ Μακρυνείας καταγόμενος (και αυτή σφετερισμένη από το Μεσολόγγι!). Αναρωτιέμαι πόσο κόμπλεξ μπορεί να κουβαλάει κανείς μέσα του ώστε να μη γράφει στο βιογραφικό του τον τόπο όπου γεννήθηκε! Λότο γαρ η ψυχή των απολωλότων!

Δεν θα συνεχίσω με το υπόλοιπο κείμενο της ομιλία σας, όπου κάνοντας το άσπρο μαύρο, οι προκομμένοι φούληδες καταπιέζονται και αδικούνται από τους αχαΐρευτους Μεσολογγίτες που ζουν περιμένοντας εξ ουρανού το κρατικό μάννα, ενώ εργάζονται υποχθονίως για την απογύμνωση του Φουλιστάν από υπηρεσίες και ιδρύματα! Εξοχότατε, εάν απορείτε που πήγε η αεροπορική βάση και το πανεπιστήμιο που έφυγαν από την επίκράτειά σας, καλό είναι να μάθετε την αλήθεια: τη μεν αεροπορική βάση τη βολέψαμε στο σάλτσινο που βρισκόταν πίσω από το γήπεδο, το δε πανεπιστήμιο στεγάζεται στα κτήρια των πρώην εκπαιδευτηρίων «Μακαρονού» μέχρι να ευρεθεί καλύτερος χώρος. Εάν κάθε τόσο βλέπετε μαχητικά αεροπλάνα πάνω από το FIR του Φουλιστάν, πρόκειται για τον Πρεβεζάνο και το Μινελή που το πάνε φιρί φιρί να σας σπάσουν τα νεύρα!
Αλήθεια, πότε κοιταχτήκατε για τελευταία φορά;

Ολοκληρώνοντας τον σχολιασμό του ντελιρίου σας, επισημαίνουμε την «ύβριν» που διαπράξατε λέγοντας πως το Μεσολόγγι ..υποτίθεται ότι κάποτε ήταν ένας ιστορικός χώρος! Έπρεπε να ζήσουμε για να τ’ ακούσουμε κι αυτό! Ότι, δηλαδή, το μέρος της Επανάστασης που αφορούσε στο Μεσολόγγι, κατά τον κύριο φουλοδήμαρχο, δεν ήταν παρά μια… εικονική πραγματικότητα! Τουτέστιν, παραμύθια της Χαλιμάς! Μήπως τα “ιστορικά” ρεπουσοκείμενα δρουν και αναδρομικά; Ας αποδώσουμε την ισοπεδωτική αυτή αποστροφή της ομιλία σας, κύριε ταγαροταγέ, στον ελλιπή χειρισμό της ελληνικής, όπως αυτό προκύπτει από τους μπόλικους σολοικισμούς σας. Ας το πάρει, λοιπόν, ο Αχελώος!.

Επίλογος

Εξοχέστατε κ. Grande Maire de Foulistande

Αφού κάνατε το μοιραίο λάθος να ανοίξετε την κερκόπορτα των εδρών ας πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι το τέλος, προς χάριν των επερχομένων γενεών, της υστεροφημίας μας και της ιστορίας. Θα επιχειρίσουμε εδώ ένα ιστορικό συμβιβασμό και θα προτείνουμε μία τίμια μοιρασιά, όπως θα ταίριαζε σε καλούς γείτονες που θέλουν να συνυπάρξουν ειρηνικά, μιας και δεν μπορούν να βγάζουν τα μάτια τους στο διηνεκές. Είμαι πεπεισμένος πως θα συμφωνείτε και εσείς.
Λοιπόν, ξεκινάμε. Η έδρα του Εφέδρου σας ανήκει… αξιωματικώς! Πάρτε την και σε καλή μεριά! Θέλουμε όμως την έδρα του Μουνίμου! Κακώς την κρατάτε, χωρίς να διαθέτετε καν στρατόπεδο, και λυπούμεθα ειλικρινώς που θα σας την στερήσουμε. Αυτό μάλλον θα αποβεί προς αμοιβαίον όφελος γιατί ούτε εσείς θα ξανακόψετε πίτα, ούτε εμείς θα ξαναμπούμε στον κόπο να ανασκευάσουμε τις αβελτηρίες σας! Δικιά μας, λοιπόν, αυτή. Του Δικηγόρου, φαντάζομαι θα την έχετε από χρόνια. Κρατήστε την μιας και μας έχετε βουτήξει και εκείνη του Εφετείου. Δική σας λοιπόν του Δικηγόρου. Πάρτε και του Ντόρου, μιας κι έχετε έντονο κυκλοφοριακό. Και του… Ζωτικού Χώρου δική σας για να μην ισχυρίζεστε ότι σας πνίγει το Μεσολόγγι. Πνίξτε τους όλους! Αν πνίγετε και κουνέλια, σας χαρίζουμε και την έδρα του… Στιφάδου. Κρατάτε την έδρα του Ποδοσφαίρου, αν και ιστορικώς διαθέτουμε τους τερματοφύλακες με την καλύτερη… Έξοδο (π.χ. Ασημάκης) και σας αφαιρούμε την έδρα της Διαιτησίας διότι κατά το παρελθόν είχατε επιδείξει τάσεις… διαιτητικής ωτοφαγίας. Για την έδρα του Φραγκοράπτου δεν σηκώνουμε κουβέντα. Την διατηρούμε στη μνήμη της αειμνήστου Τριάδος. Σαν αντιστάθμισμα σας αφήνουμε την έδρα του PRIDE (Υπερηφάνειας). Λόγω της πληθυσμιακής έκρηξης που έχετε θα την χρειαστείτε οπωσδήποτε. Κρατήστε την, λοιπόν, με όλες τις έδρες της. Κρατάμε την έδρα του Μητροπολίτου (μέχρι να επιστρέψει ο Συμεών) και του Καλογήρου, λόγω Άϊ-Συμιού. Δικές σας οι έδρες του Καντηλανάπτου και, ιδίως, του Νεκροθάπτου, όσο και αν ρίχνουμε τον Καψάλη και τον Ντάνο! Διατηρούμε την έδρα της Ιστορίας και σας αφήνουμε το παράρτημα της… Παραχάραξης. Κρατάτε του Καπνού και μας δίνετε της Φούντας. Σας επιστρέφουμε της Πίπας, γιατί συνοδεύει εκείνη του Καπνού. Και της Παρλαπίπας δική σας, τιμής ένεκεν για τα πολιτικά σας κνώδαλα. Της Τσίπας, ως αχρείαστη που σας είναι, την κρατάμε. Κρατάμε την έδρα των Μεταπρατών και σας αφήνουμε την αντίστοιχη των Προαγωγών. Από αυτούς ενδέχεται να προαχθείτε και σε πρωτεύουσα εάν τους πείσετε να ασχοληθούν ενεργότερα με την πολιτική. Εκ συναφείας κρατάτε και την των Ιεροδούλων. Παρά την κρίση όλο και κάτι θα περισσεύει από το ΕΣΠΑ! Σε μας μπορείτε να αφήσετε ένα παράρτημα. Διαθέτουμε για στέγαση το καινούργιο νοσοκομείο. Για τις υπόλοιπες έδρες μπορούμε να ορίσουμε ομάδες εργασίας. Για να μην λέτε, σαν τη Μέρκελ, ότι τεμπελιάζουμε! Και να μην μας έρθετε το φετεινό καλοκαίρι για λασπόλουτρα˙ μας έχετε ήδη πάρει και την έδρα του… Βούρκου!

Υ.Γ.
Ταγαρότατε άρχοντα, τη λέξη Πρωτεύουσα ξεχάστε την και θεωρήστε την ως εσαεί αλαργεύουσα! Η… Βασιλεύουσα, λόγω… βασιλόπιτας, θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση, αλλά κάτι τέτοιο θα προκαλούσε, μελλοντικά, σύγχυση με τη Νέα Φιλαδέλφεια, όταν με το καλό χτιστεί η… «Αγιά Σοφιά». Ανοιχτές παραμένουν οι προτάσεις για… Ζηλεύουσα, Κλαδεύουσα, Εκμαιεύουσα, Εδρομαζεύουσα, Καπηλεύουσα κ.ά. Προσωπικώς, επειδή πολύ μας τα έχετε σκοτίσει θα πρότεινα το… Πασπατεύουσα!

14/02/2015
Φ.
[ένθα Φ ≠ φούλης]

Το κείμενο σε μορφή Pdf  ΕΔΩ

.

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.