ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

•Μαρτίου 10, 2015 • Σχολιάστε

Σώσον Κ'υριε τον λαόν σου!ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ω, τι καλό το σύστημα
όταν σε μπάζει μέσα!
Εκτός που το παντρεύεσαι,
γουστάρεις και μετρέσα!

Αγραβατί μπαίνεις σ’ αυτό
και με… προπέλα βγαίνεις,
ακόμα κι αν δε τη φοράς
στο νου τον κόμπο δένεις!

Τα άτιμα προνόμια
τα… τρισκαταραμένα,
τα δέχεσαι γιατί, απλώς,
λυπάσαι τα καημένα!

Τις λέξεις που χρειάζεσαι
με μαστοριά τις πλάθεις,
μα κοίτα και τις άγνωστες
κάποια στιγμή να μάθεις!

Μην σκίζεις τα συμβόλαια,
μην σκίζεσαι, επίσης,
όλα μια μέρα στο… Σχιστό
μπορεί να τα πουλήσεις!

.

divider_130

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

•Μαρτίου 2, 2015 • Σχολιάστε

divider_33

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Σκοπός της επίσκεψης του Αλέξη στον Μίκη ήταν η παραγγελιά της ευρωλαϊκής ασυμφωνίας «Ο Χορός των Αγορών» για ένα νταούλι και δύο πίπιζες, στο πλαίσιο υλοποίησης της προεκλογικής δήλωσης του πρώτου «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»! Το πασίγνωστο «Καλημέρα Ήλιε» αποκλείστηκε γιατί μετά από τριάντα πέντε έτη χρήσης και κατάχρησης κατέληξε να θυμίζει… μνημόνιο και νέφος (με υπέρμετρους ρύπους). Ωσαύτως απορρίφθηκε η μεταγραφή τού «Κάρμινα Μπουράνα» σε τσάμικο για νταούλι και πίπιζα, λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του μουσουργού Κακαρούγκα. Τους στίχους για το έργο έγραψε ένας φέρελπις στιχουργός ο οποίος υπογράφει με το ψευδώνυμο «Γιάνης Β.». Σύμφωνα με δηλώσεις του, τα ποσοστά του θα διατεθούν για την απόσβεση μέρους του δημόσιου χρέους, γεγονός που έκανε τον Σόιμπλε να ξαναπερπατήσει από τη χαρά του. Ο Γιάνης με τον απέριττο στίχο του προσπάθησε να τονίσει και το στοιχείο του “κομφορμίστικου αντικομφορμισμού”, σήμα κατατεθέν παντός κοινωνικά συνειδητοποιημένου ατόμου που σέβεται τον εαυτό του και το λάιφ στάιλ τού χώρου του. Βάση της έμπνευσής του αποτέλεσε το λαίκό τραγούδι «Άσπρο πουκάμισο» (Β.Τσιτσάνης – Ε.Παπαγιαννοπούλου, 1956). Εξασφαλίσαμε τους στίχους και τους παρουσιάζουμε:

Άσπρο πουκάμισο φορώ,
ντίαρ Αγγέλα… φως μου,
θέλεις να βάλω “Γκυ Λαρός”
ή θες το ”Ούγκο Μπος” μου

Άσπρο πουκάμισο φορώ
ριχτό σαν… πετραχήλι˙
οι Γερμανοί τον σολομό
μου έψησαν στα χείλη.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σε χρεωμένη χώρα
που στέλνει έξω τα παιδιά
και τα… λεφτά με φόρα!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο δεν το βάφω˙
εγώ τα νιεν του Σόιμπλε
στο όσχεο τα γράφω!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ας έχω στάνταρ… Γέιλ
στα πούρα είμαι Κουβανός
και Ρώσος στα κοκτέιλ!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι έχω το“Πόρσε” μαύρο,
τ’ απλήρωτα διόδια
τώρα με κάνουν λάβρο!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ουδέποτε γραβάτα,
με μπουρζουάδες χώρισα
από μικρός τη στράτα.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σαφώς δικαιωμένος
και δείγμα της ευμάρειας
ο καψερός… Καμμένος!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και ζω σαν τα αλάνια˙
τρώγω το στέικ μίντιουμ
με λίγα… λαfaζάνια!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
με πρόεδρο Προκόπη˙
ο Μανωλιός ανάποδα
εφόρεσε τη λώπη!

Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αγορές δεν άρχισαν ακόμη τα μαλλιοτραβήγματα για το ποια θα μας πρωτοδανείσει οφείλεται, σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές στους εξής λόγους:
• Δεν έχουν ακόμα ετοιμαστεί οι παρτιτούρες για τον «Χορό των Αγορών».
• Ούτε οι «αγορές» είναι ακόμη έτοιμες, γιατί μόλις άρχισαν να μαθαίνουν τσάμικο.
• Και γιατί, στο κάτω κάτω, λεφτά υπάρχουν! Ήδη, απ’ ό,τι λέγεται, οι ΔΕΗ-τζήδες πήραν αύξηση ±8%!

3/3/2015

Το κείμενο σε μορφή PDF : ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Lucious blonde Marketa stripteases-03-opt

Πρόκειται για «Αγορά» που δεν ξέρει από… τσάμικο    ή για «Χώρα» που δεν ξέρει από διαπραγμάτευση;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ

•Φεβρουαρίου 17, 2015 • Σχολιάστε
Στερνή μου γνώση...

Τί άλλο θ’ ακούσουμε;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ
(Ο Αρχοντοχωριάτης του Φουλιστάν)

Διάβασα, σε φουλικό ιστότοπο, ότι κατά την αποφράδα εσπέρα της 17ης του μηνός Γαμηλιώνος του 1ου Μεταμνημονιακού έτους έλαβε χώρα – στο ιδιαιτέρου οικιστικού κάλλους γειτονικό μας Φουλιστάν – μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση: … “τη κοπή τη πίτα” της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Τριχωνίας και Παραχελωίτιδος. Μια κοπή που άφησε όχι μόνο το στίγμα της αλλά και τις… κηλίδες της, ιδίως με τον παραληρηματικό χαιρετισμό του τοπικού «άρχοντα» πρός τους καλεσμένους. Ένα “κόψιμο” πριν από το κόψιμο (της πίτας), ήτοι ένα… “πρωθύστερο κόψιμο ”, όπως ενδεχομένως θα το χαρακτήριζε ο… Ιπποκράτης!

Οι παρευρεθέντες έγιναν, εκόντες άκοντες, μάρτυρες μιας πρωτοφανούς απρέπειας εκ μέρους του ανεκδιήγητου βλαχοδημάρχου ο οποίος φερόμενος δυσσεβώς, αμετροεπώς και ακατανοήτως εξέμεσεν όσο απόθεμα χολής και όξους διέθετε, βάλλοντας κατά της τιμής και της ιστορίας τής Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, ξεπερνώντας με τον συμπλεγματικό τρόπο του όλους τους προκατόχους του.

Ο ευηθέστατος ταγός (εκ του ταγαρίου ετυμολογούμενος) κατά τον (ανιστόρητο) χαιρετισμό του προς τους στρατιωτικούς και απόστρατους, αφού επιστράτευσε όλες τις εφεδρείες της… μετριοφροσύνης του για να τονίσει ότι δεν παρίσταται στην εκδήλωση υπό την ιδιότητά του ως… Μεγάλου Δημάρχου του Φουλιστάν (Grande Maire de Foulistande), αλλά ως ένας απλός, τίμιος και μοναχικός έφεδρος αξιωματικός (οποία ταπεινότης!), κατέληξε στην βαρύγδουπη επισήμανση πως ΚΑΙ… η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Εφέδρων του Στρατού θα έπρεπε να εδρεύει στο Φουλιστάν!». Σιγά, ρε Καραμήτρο!

Για μισό, περίπου, αιώνα είμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς– για τα αυτοδιοικητικά χρονικά της χώρας – απογύμνωσης της πρωτεύουσας ενός νομού από υπηρεσίες και ιδρύματα που της ανήκαν δικαιωματικά και τα οποία συστηματικά κατευθύνονταν προς το αδηφάγο γειτονικό Φουλιστάν, ελέω των πολιτικών σκωλήκων που εκτρέφονταν στην κόπρο του χρόνιου μαυρογιαλουριτισμού απασών των πολιτικών αποχρώσεων. Αν ήταν η Λέσχη των Εφέδρων που λείπει από τη συλλογή του βλαχοδήμαρχου για να ολοκληρωθεί ως άρχων, έφεδρος και… άφεδρος, χαλάλι του, ας την πάρει, και μάλιστα μετά βαΐων και κλάδων από μέρους μας! Μια ακόμα μεταφορά έδρας, και μάλιστα της συγκεκριμένης, θα ήταν για το Φουλιστάν σαν την προσθήκη ενός… καπνόφυλλου στις κεντρικές αποθήκες του Παπαστράτου! Εάν αυτό δεν είναι ενδειξη βλακώδους απληστίας, τί άλλο θα μπορούσε να είναι; Εκτός και αν το θολωμένο του νιονιό συγχέει τη Λέσχη των Εφέδρων με τη… Λέσχη Μπίλντεμπεργκ!

Πάντως, μεταξύ μας, καλό θα ήταν να την πάρουν την Λέσχη. Πρώτον, για να φύγει ο καημός του εφέδρου φουλοδημάρχου, δεύτερον για να φύγει η δική μας “αγωνία” περί ενδεχόμενης απώλειάς της και τρίτον για να προσγειωθούμε στη σκληρή πραγματικότητα! Ναι, και η έδρα των εφέδρων, όπως και τόσες άλλες έδρες και αφεδρώνες, θα πρέπει να πάει στο Φουλιστάν! Στο κέντρο του αυτοδιοικητικού συγκεντρωτισμού της… Αιτωλικής Συμπολιτείας και της Στερεάς Ελλάδας ολοκληρης! Εκεί όπου εδράζεται ο αρχοντοχωριάτικος μεγαλοϊδεατισμός, ο συμπλεγματικός επαρχιωτισμός, η ζηλοφθονία και η αέναη έλλειψη σεβασμού προς την Ιερή Πόλη για την θυσία και το μεγαλείο της οποίας έγραψε ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Κάλβος, ο Γκαίτε, ο Μπαϋρον και άλλοι. Γνωστά όλα αυτά σε όλους και πολύ περισσότερο στη γειτονική πόλη, το Φουλιστάν. Όμως, ο δυσσεβής και ανιστόρητος αγροικάρχων δεν σταμάτησε εδώ! Μόλις είχε ανοίξει την βαλβίδα εκτόνωσης του εγκεφαλικού του βόρβορου ή, αλλιώς, το κουτάκι με τις μα… (μαργαρίτες) και ιδού τι ξεστόμισε ο φουλάνθρωπος: «Το Φουλιστάν είναι η πρωτεύουσα πόλη και για όσους δεν το καταλαβαίνουν: το Αγρίνιο είναι η μισή Αιτωλοακαρνανία.»

Εξοχικότατε,
Κοντοσουβλότατε, Φρυγανελότατε,
Μυζηθρότατε και Μαλθακότατε
“κύριε” Φουλοδήμαρχε,

Έχετε παρανοήσει το εξής απλό γεγονός: Μπορεί η πόλη σας να είναι, όπως λέτε, η μισή Αιτωλοακαρνανία. Μπορεί αύριο να γίνει η μισή Στερεά Ελλάδα και μεθαύριο ολόκληρη η Ελλάδα (δυστυχία μας!), όμως βάλτε καλά τούτο στην κάρα σας – εάν η φαιά… πρέντζα που καταλαμβάνει την εγκεφαλική κοιλότητα έχει αφήσει λίγο ελεύθερο χώρο:
ΤΟ ΦΟΥΛΙΣΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ!
Δεν υποτιμούμε κανένα και πολύ περισσότερο τους συμπολίτες σας. Αυτό το κάνετε με ιδανικό τρόπο εσείς, υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους και προσπαθώντας να τους εντάξετε στη διελκυστίνδα μιας στείρας αντιπαράθεσης με τους Μεσολογγίτες, χάριν των προσωπικών σας πολιτικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων.

Εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα, δεδομένου ότι οι κυκλοφορούντες βαρυκέφαλοι δεν είναι ευάριθμοι. Δεν μπορεί το Φουλιστάν να γίνει Μεσολόγγι διότι ούτε ο χρόνος ξαναγυρίζει ποτέ πίσω, ούτε η Ιστορία ξαναγράφεται. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που και τα Σκόπια δεν μπορούν ποτέ να γίνουν Μακεδονία, όποιο όνομα και αν πάρουν, όσα αγάλματα και αν φυτέψουν σε πλατείες και συντριβάνια. Ούτε το Αρκαλοχώρι μπορεί να γίνει Αρκάδι, ούτε και τα Σούρμενα Θερμοπύλες! Η διαφορά μας, το παραδέχεστε ή όχι, δεν είναι ποσοτική αλλά ποιοτική. Είναι σαν τη διαφορά του «αρχοντοχωριάτη», στο ομώνυμο έργο του Μολιέρου, με τον πραγματικό άρχοντα. Όπως τη διαφορά τους δεν μπορούσαν να τη γεφυρώσουν τα χρήματα του πρώτου, έτσι και μεταξύ μας δεν μπορεί να τη γεφυρώσει το μέγεθος των εκλογικών καταλόγων. Ή, για να στο πω πιο μεσολογγίτικα, χρησιμοποιώντας τους στίχους του συμπατριώτη μας Κωστή Παλαμά: «Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Κάντε μια αναγωγή σε επίπεδο των πόλεων και έχετε την απάντηση. Γκέκε στουρναρότατε;

Επειδή δεν τρέφω μεγάλη εκτίμηση στην ποιότητα των συνειρμικών σας διεργασιών – κρίνοντας από το κείμενο της ομιλίας σας – προκειμένου να μην διολισθήσετε σε λάθος συμπεράσματα περί ημετέρου… ρατσισμού (… φουλοβοφία και τα τοιαύτα) – σας ξεκαθαρίζω ότι τα ποιοτικά στοιχεία που ισχυριζόμαστε ότι χωρίζουν τις δύο πόλεις δεν βρίσκονται στα… μιτοχόνδρια, αλλά σχετίζονται με τους αγώνες, την παράδοση, τον πολιτισμό σε βάθος 250 χρόνων και στην αύρα της λιμνοθάλασσας. Το Μεσολόγγι κατάκτησε την αίγλη του, την ιερότητά του, τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλου του κόσμου με το αίμα του. Αντίθετα με όσα ισχυρίζεσθε στην αήθη ομιλία σας, δεν του χαρίστηκε και δεν του δόθηκε τίποτα που δεν το άξιζε. Τουναντίον, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η ψηφοθηρία, η αναξιοκρατία, η ζηλοφθονία και η πολιτική μικροπρέπεια το απογύμνωσαν από τα δικαιώματά του. Σε ό,τι αφορά τη διαφορετικότητα τού… DNA μας, που έγραψε ο πρώην δήμαρχος Π.Κ. απαντώντας στα βλιτώδη λεγόμενά σας, μην το πάρετε κατάκαρδα ή τοις μετρητοίς, όπως, δηλαδή, το πήρε ο εν Μεσολογγίω γεννηθείς και εν Αγρινίω διαβιών συμφούλης σας Γ.Σ. ο οποίος το θεώρησε σαν έκφραση… ρατσισμού! Συγκρατηθείτε φούληδες! Δεν διαθέτουμε… φούρνους, πλην των αναγκαίων για το καθημερινό μας ψωμί, ούτε και ο «ΑΣΤΙΓΞ» διέθετε ποτέ καμμιά γραμμή παραγωγής φουλοσαπώνων! Τέλος, δεν πιστεύουμε εις την «ευγονική», διότι παρά τις μακροχρόνιες προσπάθειες που κάναμε για τη βελτίωσή σας, αποστέλλοντας στα μέρη σας ιεραποστόλους – γαμπρούς (από τους καλύτερους), με λύπη διαπιστώνουμε σήμερα ότι δεν καταφέραμε απολύτως τίποτα! Ήταν σαν να κ’βαλάγαμε τόσα χρόνια νερό με το…παραγάδ’!
Όθεν, τα περί DNA ήταν απλώς μια εκδήλωση του μεσολογγίτικου χιούμορ, που εάν δεν το καταλαβαίνετε μπορείτε να απευθυνθείτε στον Ο.Ο.Σ.Α. και να ζητήσετε κάποια από τις γνωστές… εργαλειοθήκες: “Μπλίκα”, “Νάπα”, “Πεπάνια” κ.ά. Θα σας βοηθήσει και θα σας αναβαθμίσει τα μάλα. Ιδού, λοιπόν, η καθ’ ημάς έννοια του ακρωνυμίου DNA: [D.N.A.=Dropisas Neoplοutoi Ader-foulides]. Αυτό σας το επισημαίνω για να μην μπείτε στον κόπο να υποβληθείτε σε… τεστ DNA. Άλλωστε, απ’ ό, τι ξέρω, εσείς εξοχέστατε δεν είστε αυτόχθων φούλης αλλά επιλήσμων έπηλυς, εκ Μακρυνείας καταγόμενος (και αυτή σφετερισμένη από το Μεσολόγγι!). Αναρωτιέμαι πόσο κόμπλεξ μπορεί να κουβαλάει κανείς μέσα του ώστε να μη γράφει στο βιογραφικό του τον τόπο όπου γεννήθηκε! Λότο γαρ η ψυχή των απολωλότων!

Δεν θα συνεχίσω με το υπόλοιπο κείμενο της ομιλία σας, όπου κάνοντας το άσπρο μαύρο, οι προκομμένοι φούληδες καταπιέζονται και αδικούνται από τους αχαΐρευτους Μεσολογγίτες που ζουν περιμένοντας εξ ουρανού το κρατικό μάννα, ενώ εργάζονται υποχθονίως για την απογύμνωση του Φουλιστάν από υπηρεσίες και ιδρύματα! Εξοχότατε, εάν απορείτε που πήγε η αεροπορική βάση και το πανεπιστήμιο που έφυγαν από την επίκράτειά σας, καλό είναι να μάθετε την αλήθεια: τη μεν αεροπορική βάση τη βολέψαμε στο σάλτσινο που βρισκόταν πίσω από το γήπεδο, το δε πανεπιστήμιο στεγάζεται στα κτήρια των πρώην εκπαιδευτηρίων «Μακαρονού» μέχρι να ευρεθεί καλύτερος χώρος. Εάν κάθε τόσο βλέπετε μαχητικά αεροπλάνα πάνω από το FIR του Φουλιστάν, πρόκειται για τον Πρεβεζάνο και το Μινελή που το πάνε φιρί φιρί να σας σπάσουν τα νεύρα!
Αλήθεια, πότε κοιταχτήκατε για τελευταία φορά;

Ολοκληρώνοντας τον σχολιασμό του ντελιρίου σας, επισημαίνουμε την «ύβριν» που διαπράξατε λέγοντας πως το Μεσολόγγι ..υποτίθεται ότι κάποτε ήταν ένας ιστορικός χώρος! Έπρεπε να ζήσουμε για να τ’ ακούσουμε κι αυτό! Ότι, δηλαδή, το μέρος της Επανάστασης που αφορούσε στο Μεσολόγγι, κατά τον κύριο φουλοδήμαρχο, δεν ήταν παρά μια… εικονική πραγματικότητα! Τουτέστιν, παραμύθια της Χαλιμάς! Μήπως τα “ιστορικά” ρεπουσοκείμενα δρουν και αναδρομικά; Ας αποδώσουμε την ισοπεδωτική αυτή αποστροφή της ομιλία σας, κύριε ταγαροταγέ, στον ελλιπή χειρισμό της ελληνικής, όπως αυτό προκύπτει από τους μπόλικους σολοικισμούς σας. Ας το πάρει, λοιπόν, ο Αχελώος!.

Επίλογος

Εξοχέστατε κ. Grande Maire de Foulistande

Αφού κάνατε το μοιραίο λάθος να ανοίξετε την κερκόπορτα των εδρών ας πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι το τέλος, προς χάριν των επερχομένων γενεών, της υστεροφημίας μας και της ιστορίας. Θα επιχειρίσουμε εδώ ένα ιστορικό συμβιβασμό και θα προτείνουμε μία τίμια μοιρασιά, όπως θα ταίριαζε σε καλούς γείτονες που θέλουν να συνυπάρξουν ειρηνικά, μιας και δεν μπορούν να βγάζουν τα μάτια τους στο διηνεκές. Είμαι πεπεισμένος πως θα συμφωνείτε και εσείς.
Λοιπόν, ξεκινάμε. Η έδρα του Εφέδρου σας ανήκει… αξιωματικώς! Πάρτε την και σε καλή μεριά! Θέλουμε όμως την έδρα του Μουνίμου! Κακώς την κρατάτε, χωρίς να διαθέτετε καν στρατόπεδο, και λυπούμεθα ειλικρινώς που θα σας την στερήσουμε. Αυτό μάλλον θα αποβεί προς αμοιβαίον όφελος γιατί ούτε εσείς θα ξανακόψετε πίτα, ούτε εμείς θα ξαναμπούμε στον κόπο να ανασκευάσουμε τις αβελτηρίες σας! Δικιά μας, λοιπόν, αυτή. Του Δικηγόρου, φαντάζομαι θα την έχετε από χρόνια. Κρατήστε την μιας και μας έχετε βουτήξει και εκείνη του Εφετείου. Δική σας λοιπόν του Δικηγόρου. Πάρτε και του Ντόρου, μιας κι έχετε έντονο κυκλοφοριακό. Και του… Ζωτικού Χώρου δική σας για να μην ισχυρίζεστε ότι σας πνίγει το Μεσολόγγι. Πνίξτε τους όλους! Αν πνίγετε και κουνέλια, σας χαρίζουμε και την έδρα του… Στιφάδου. Κρατάτε την έδρα του Ποδοσφαίρου, αν και ιστορικώς διαθέτουμε τους τερματοφύλακες με την καλύτερη… Έξοδο (π.χ. Ασημάκης) και σας αφαιρούμε την έδρα της Διαιτησίας διότι κατά το παρελθόν είχατε επιδείξει τάσεις… διαιτητικής ωτοφαγίας. Για την έδρα του Φραγκοράπτου δεν σηκώνουμε κουβέντα. Την διατηρούμε στη μνήμη της αειμνήστου Τριάδος. Σαν αντιστάθμισμα σας αφήνουμε την έδρα του PRIDE (Υπερηφάνειας). Λόγω της πληθυσμιακής έκρηξης που έχετε θα την χρειαστείτε οπωσδήποτε. Κρατήστε την, λοιπόν, με όλες τις έδρες της. Κρατάμε την έδρα του Μητροπολίτου (μέχρι να επιστρέψει ο Συμεών) και του Καλογήρου, λόγω Άϊ-Συμιού. Δικές σας οι έδρες του Καντηλανάπτου και, ιδίως, του Νεκροθάπτου, όσο και αν ρίχνουμε τον Καψάλη και τον Ντάνο! Διατηρούμε την έδρα της Ιστορίας και σας αφήνουμε το παράρτημα της… Παραχάραξης. Κρατάτε του Καπνού και μας δίνετε της Φούντας. Σας επιστρέφουμε της Πίπας, γιατί συνοδεύει εκείνη του Καπνού. Και της Παρλαπίπας δική σας, τιμής ένεκεν για τα πολιτικά σας κνώδαλα. Της Τσίπας, ως αχρείαστη που σας είναι, την κρατάμε. Κρατάμε την έδρα των Μεταπρατών και σας αφήνουμε την αντίστοιχη των Προαγωγών. Από αυτούς ενδέχεται να προαχθείτε και σε πρωτεύουσα εάν τους πείσετε να ασχοληθούν ενεργότερα με την πολιτική. Εκ συναφείας κρατάτε και την των Ιεροδούλων. Παρά την κρίση όλο και κάτι θα περισσεύει από το ΕΣΠΑ! Σε μας μπορείτε να αφήσετε ένα παράρτημα. Διαθέτουμε για στέγαση το καινούργιο νοσοκομείο. Για τις υπόλοιπες έδρες μπορούμε να ορίσουμε ομάδες εργασίας. Για να μην λέτε, σαν τη Μέρκελ, ότι τεμπελιάζουμε! Και να μην μας έρθετε το φετεινό καλοκαίρι για λασπόλουτρα˙ μας έχετε ήδη πάρει και την έδρα του… Βούρκου!

Υ.Γ.
Ταγαρότατε άρχοντα, τη λέξη Πρωτεύουσα ξεχάστε την και θεωρήστε την ως εσαεί αλαργεύουσα! Η… Βασιλεύουσα, λόγω… βασιλόπιτας, θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση, αλλά κάτι τέτοιο θα προκαλούσε, μελλοντικά, σύγχυση με τη Νέα Φιλαδέλφεια, όταν με το καλό χτιστεί η… «Αγιά Σοφιά». Ανοιχτές παραμένουν οι προτάσεις για… Ζηλεύουσα, Κλαδεύουσα, Εκμαιεύουσα, Εδρομαζεύουσα, Καπηλεύουσα κ.ά. Προσωπικώς, επειδή πολύ μας τα έχετε σκοτίσει θα πρότεινα το… Πασπατεύουσα!

14/02/2015
Φ.
[ένθα Φ ≠ φούλης]

Το κείμενο σε μορφή Pdf  ΕΔΩ

.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ

•Νοεμβρίου 22, 2013 • Σχολιάστε

_Thumbnail_Animated Gifs_Arrows_3D_ARROWD-B.ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ

 

Η φράση του Σόλωνος «Γηράσκω δ’ αεί πολλά διδασκόμενος» στριφογυρίζει πάντα στο νου μου, κάθε φορά που κάτι καινούργιο έρχεται να προστεθεί στις πεπερασμένες γνώσεις μου, για να επιβεβαιώσει με τον πλέον πανηγυρικό και σαρκαστικό τρόπο το σωκρατικό «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα»!

Λοιπόν, μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκα πως το χωριό «Χρυσό» (Αμφίσσης), που αναφέρεται στο γνωστό δημοτικό τραγούδι «Μαρία Πενταγιώτισσα»[1], δεν ορθογραφείται έτσι, αλλά (από το 1984 και δώθε) γράφεται… «Χρισσό», μιας και (πολύ σωστά) θεωρήθηκε ότι το όνομά του σχετίζεται με την ομηρική πόλη «Κρίσα», που βρισκόταν στην ίδια περίπου θέση από τον 14ο π.Χ. αιώνα. Η Κρίσα, αιώνες αργότερα, απόκτησε  ένα ακόμα σίγμα και έγινε «Κρίσσα» ( > Κρισσό > Χρισσό) λόγω της εσφαλμένης μεταφοράς του ονόματός της στην ελληνική από το λατινικό «Chrisso» που αναφερόταν σε παλιούς χάρτες. Ωστόσο, παραδεχόμενος την άγνοιά μου, ομολογώ πως αν διάβαζα σε κάποια διασταύρωση της επαρχίας Δωρίδας πινακίδα αναγράφουσα «Προς Χρισσό», μάλλον θα λοιδωρούσα τον άγνωστο γραφέα για καλπάζουσα ανορθογραφία, κάτι που δεν είναι βέβαια τόσο ασυνήθιστο αφού η σήμανση του οδικού δικτύου στην ελληνική επικράτεια βρίθει βαρβαρισμών.

Εύλογα θα μπορούσατε να αναρωτηθείτε τί δουλειά είχα και πώς έφθασα στο Χρισσό Αμφίσσης – στους πρόποδες του Παρνασού – και γιατί από εκεί ανέβηκα στα Βαρδούσια, στην Πενταγιού, το χωριό της πολυτραγουδισμένης Μαρίας Πενταγιώτισσας! Μην ταράζεστε! Από κεκτημένη περιηγητική έφεση, πάντως, όχι! Για… τεχνικούς και άλλους λόγους, θα έλεγα που είμαι το ακριβώς αντίθετο του… Παυσανία. Έφθασα στο Χρισσό όχι μέσω της Πενταγιώτισσας, που θα ήταν παρεμπιπτόντως… ωραίος λόγος, αλλά μέσω της υπό εκπόνηση «Παραμυθολογίας»[2] και των μυθολογικών ατραπών που ανακάλυπτα ακολουθώντας τους ήρωές της και αναζητώντας το συναρπαστικό παρελθόν τους.

Στη Φωκίδα έφθασα ακολουθώντας τα ίχνη των υιών του Φώκου, Κρίσου και Πανοπέως. Εστί δε Φώκος ο μικρότερος γιός του Αιακού (βασιλιά της Αίγινας) από τη δεύτερη γυναίκα του, τη Νηρηίδα Ψαμάθη. Κατά τη δημοφιλέστερη μυθολογική εκδοχή, ο Φώκος – ιδιαίτερα αγαπημένος του πατέρα του και εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ των Αιγινητών – «πήγε» από… δισκοπάθεια, ήτοι τελεύτησε εν γυμναστηρίω από ένα δίσκο  που τον βρήκε κατακέφαλα, σε μια προπόνηση δισκοβολίας που έκανε μαζί με τα ετεροθαλή αδέρφια του, Πηλέα και Τελαμώνα. Οι κακές γλώσσες έλεγαν πως τα δυό του αδέρφια, παιδιά του Αιακού από την πρώτη του γυναίκα, την Ενδηίδα, ζήλευαν τον Φώκο και πως ο φερόμενος σαν ατύχημα θάνατος ήταν έγκλημα εκ προμελέτης. Ο Αιακός δεν είχε άλλη επιλογή από το να εξορίσει και τους δύο. Ο μεν Τελαμών βολεύτηκε παραδίπλα στη Σαλαμίνα, ο δε Πηλεύς, παίρνοντας μαζί του ένα τσούρμο από Μυρμιδόνες (και τον Γκλιτσομυρμιδόνα Μαλέα) επορεύθη προς την εριβώλακα[3] Φθίαν. Κάμποσα χρόνια αργότερα, προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά λίγο δυτικότερα και γύρω από τον Παρνασό, κατευθύνθηκαν και εγκαταστάθηκαν μαζί με αποίκους από την Αίγινα τα δύο παιδιά του Φώκου, Κρίσος και Πανοπεύς, ιδρύοντας τις ομώνυμες πόλεις Κρίσα και Πανοπέα.

Η Κρίσα εξελίχθηκε σε σπουδαίο κέντρο και αναφέρεται από τον Όμηρο μεταξύ των φωκικών πόλεων που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Κατά τον Κ. Παπαρηγόπουλο, στην επικράτειά της συμπεριλάμβανε τους Δελφούς, το Κρισαίο Πεδίον (Ελαιώνας της Άμφισσας) και την Κίρρα (σημερινή Ιτέα). Η μικρή απόστασή της από τους Δελφούς, μόλις 7 χλμ., την κατέστησε… χρυσοφόρο, χιλιάδες χρόνια πριν γίνει… Χρυσό, αφού οι Κρισαίοι – επιβάλλοντας… παράβολα και  χαράτσια – μαδούσαν κυριολεκτικά όσους  πιστούς αποβιβάζονταν στο λιμάνι της Κίρρας και κατευθύνονταν προς το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Το ιερατείο των Δελφών κατέβαζε… καντήλια και τρίποδες για την… ανίερη αυτή απώλεια εσόδων και όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, η Δελφική Αμφικτυονία κήρυξε πόλεμο κατά της Κρίσας. Ο καβγάς για το πάπλωμα, που έμεινε στην ιστορία σαν πρώτος Ιερός Πόλεμος (600 π.Χ.), κράτησε δέκα χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή της Κρίσας. Ακολούθησαν άλλοι τρείς Ιεροί Πόλεμοι[4] μεταξύ των Αμφικτυόνων και των Φωκέων, για τον έλεγχο του μαντείου των Δελφών (και της… μάσας), που κατέληξαν στην καταστροφή της Άμφισσας από τον Φίλιππο Β’.

Η Ιστορία ξαναθυμήθηκε την Κρίσα δεκαοκτώ αιώνες μετά την καταστροφή της, τον 12 αι. μ.Χ., με το όνομα Χρισσό, ένα κεφαλοχώρι με ακμάζουσα οικονομία κτισμένο στη θέση της αρχαίας πόλης. Το σημερινό Χρισσό είναι ένα παραδοσιακό και αυστηρά διατηρητέο χωριό με πολλά αναπαλαιωμένα σπίτια και αρκετά νεοκλασσικά κτήρια, ένδειξη παλαιότερης ευημερίας των κατοίκων από τα προϊόντα της ελιάς. Στη νεώτερη Ελλάδα το Χρισσό δεν έγινε γνωστό λόγω του χρυσού παρελθόντος του, αλλά λόγω του δημοτικού τραγουδιού που εξυμνεί τα κάλλη της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, της θρυλικής και μοιραίας καλλονής από τους Πενταγιούς[5] Δωρίδος, ένα μικρό χωριό που απέχει 80 χλμ. από την Άμφισσα και βρίσκεται σε μια βουνοπλαγιά κάτω από το Ξεροβούνι και αγναντεύει ανατολικά τις βουνοκορφές των Βαρδουσίων.

Έχοντας ακούσει το τραγούδι αμέτρητες φορές, ήμουν βέβαιος – με την ακράδαντη βεβαιότητα που προσδίδει η… άγνοια – ότι οι στίχοι «… και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλληκάρια» ήταν μια υπερβολή της λαϊκής μούσας, προκειμένου να καταδείξει τους ερωτικούς ανταγωνισμούς που προκαλούσε στα παλληκάρια της Πενταγιούς η ομορφιά της Μαρίας. Όμως, για δεύτερη φορά επλανήθην πλάνην οικτράν, διότι αναδιφώντας τον… «φάκελο» της Πενταγιώτισσας, έπεσα από τα… Βαρδούσια όταν ανακάλυψα πως τα παλληκάρια δεν σφάζονταν στην ποδιά της Μαρίας «ποιητική αδεία», αλλά κυριολεκτικά και μάλιστα «ηθική αυτουργία» της λεγάμενης, που – κατά τα θρυλούμενα – ήταν γυναίκα τύπου… Ωραίας Ελένης με τσόντα από… Μήδεια και αέρα από Φρύνη! Συμπορευόμενος με τον μύθο και δανειζόμενος επίθετα από τον Όμηρο και την κλασική γραμματεία, επιστρατεύω τα παρακάτω επίθετα για την περιγραφή της περιλάλητης ωραιότητας της πολυπόθητης Πενταγιώτισσας:

  • καλλιπάρειος: ομορφοπρόσωπη
  • καλλίκομος: ομορφομαλλούσα
  • γλαυκώπις: γαλανομάτα
  • ελικώπις: που ρίχνει τσαχπίνικες ματιές
  • καλλιβλέφαρος: που έχει ωραία βλέφαρα
  • λευκώλενος: ασπροχέρα
  • καλλίμαστος: που έχει ωραίο στήθος
  • καλλίγλουτος: που έχει ωραίους γλουτούς
  • καλλίπυγος: που έχει ωραία οπίσθια
  • καλλίμηρος: που έχει ωραίους μηρούς
  • καλλίσφυρος: που έχει ωραία πόδια
  • καλλίγραμμος κλπ., κλπ.

Εάν παρέλειψα κάποιο ανατομικό σημείο της ερατώπιδος Μαρίας, συμπαθάτε με! Βάλτε από μόνοι σας ένα «καλλι-» σαν πρόθημα και το κατάλληλο ουσιαστικό στον κοτσαδόρο του και συμπληρώστε – δίκην ασκήσεως – την περιγραφή του εξωτερικού κάλλους τής Πενταγιώτισσας, φανερού τε και αποκρύφου. Αναφορικά με τον εσωτερικό της κόσμο, όπως αυτός αποτυπώθηκε στη συμπεριφορά και στα έργα της, αντλώντας επίθετα… φθόρου[6] σημαντικά από το ανεξάντλητο φρέαρ της ελληνικής γλώσσας, θα μπορούσα να της προσάψω, σύμφωνα με την εικόνα που σχημάτισα για την υψηλότητά της, κάποιο από τα εξής επίθετα, μεμονωμένα ή σε… πλεξούδα: πάνδεινος, πάμφρικτος, ριγεδανή[7], έλανδρος[8], ολεθροτόκος, λυμαντηρία (καταστρεπτική) κλπ. Εν ολίγοις… χέσε μέσα! Εάν συνδυάσετε την ωραιότητα της… παρθενίας της με το ζωηρόν της ιδιοσυγκρασίας της, το αλλόκοτο του χαρακτήρα της και την ελευθεριότητα τής συμπεριφοράς της, μπορείτε να εικάσετε το «γιατί» και το «πώς» οι κάτοικοι της Πενταγιούς έγιναν από… πέντε χωριά χωριάτες με τα καμώματα της Μαρίας.

Αφού είχατε την αντοχή να διαβάσετε το κείμενο μέχρις εδώ, κάντε λίγη υπομονή ακόμα για να μάθετε – όσοι έχετε την περιέργεια – μερικά στοιχεία για το βίο και την πολιτεία της Μαρίας της Πενταγιώτισσας που ενέπνευσε όχι μόνο τη λαϊκή μούσα, αλλά και λογοτέχνες, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Δημήτρης Καμπούρογλου και ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, ενώ γυρίστηκαν γι’ αυτήν ταινίες και γράφτηκαν θεατρικά έργα.

Η Μαρία Πενταγιώτισσα (1821-1885), κατά την πιθανότερη εκδοχή, λεγόταν  Δασκαλοπούλου και ήταν από μια αρκετά ευκατάστατη οικογένεια της Πενταγιούς. Είχε δυο μεγαλύτερα αδέρφια, το Θανάση και την Ελένη. Η ομορφιά της ήταν εμφανής από τα πρώιμα χρόνια της, αλλά όταν μέστωσε έγινε κολάσιμος πειρασμός για όλους τους… γαμπρίζοντες αλέκτορες της Πενταγιούς, γεγονός που η δεσποσύνη της φαινόταν να ιο απολαμβάνει ιδιαίτερα. Βρισκόταν στο απόγειο τής σπαργής της, όταν οι γονείς της – ο ένας αμέσως μετά τον άλλον – απεδήμησαν εις Κύριον, η δε αδελφή της Ελένη μετώκησε – ως νύφη – στη Βοϊτσά (σημερινή Ελατόβρυση[9]) της Ναυπακτίας. Με τον αδερφό της Θανάση ολημερίς στα κτήματα και χωρίς κανένα δικό της να της σφίγγει τα λουριά, η ανυπότακτη και ζωηρή Μαρία περιέπεσε εν… πολλαίς αμαρτίες, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής και της Πενταγιούς.

Η σχέση της Μαρίας με τον συγχωριανό της Μήτσο Τουρκάκη, λεβεντονιό και περιζήτητο γαμπρό των Βαρδουσίων, δεν άργησε να γίνει γνωστή. Η Τασούλα, εξαδέλφη της Μαρίας, που κιαλάριζε τον Μήτσο για λογαριασμό της, κάρφωσε τα μαντάτα στον εν αγροίς κοπιάζοντα Θανάση που δεν είχε πάρει μυρουδιά περί των τεκταινομένων υ μεταξύ της αδελφής του και του καλύτερου φίλου του. Φυσικώ τω λόγω, έγινε… Τούρκος και παρά την πίεση που άσκησε στην αδερφή του, αυτή συνέχιζε απτόητη το βιολί της. Κάποια μέρα, προσποιούμενος ότι θα απουσιάσει, παραφύλαξε στο πατρικό μέλαθρο, ένθα ελάμβανον χώραν τα «φιλοτήσια έργα[10]», και έπιασε στα πράσα το «άνομο» ζεύγος. Με τον πέλεκυ ανά χείρας, ο τιμωρός Αθανάσιος επιχείρησε, ανεπιτυχώς, να «καθαρίσει» τον ατιμάσαντα την τιμή του Δασκαλοπουλέίκου φίλο του, γιατί η… Τουρκόφιλος Μαρία προέταξε τα… στήθη της και έσωσε τον εκλεκτό της, ενώ η ίδια «κέρδισε» σαν παράσημα  μερικές ξώφαλτσες τσεκουριές. Η παρέμβαση των γειτόνων, που άκουσαν τις φωνές της Μαρίας, απέτρεψε το φονικό. Έκτοτε η Μαρία, δίκην Σαλώμης, ζητούσε φορτικώς από τον Τουρκάκη την κεφαλή του αδελφού της επί πίνακι, κάτι που δεν άργησε να γίνει. Στη γιορτή της Αναλήψεως, όπου οι τσοπαναραίοι συνήθιζαν να καλούν στις στάνες τους για γλέντι όσους από τους συντοπίτες τους δεν είχαν σαν κύρια ασχολία την κτηνοτροφία, ο Θανάσης καλέστηκε από δύο γνωστούς του – συνεργάτες του Τουρκάκη – σε μια στάνη πάνω στο Ξεροβούνι. Όταν ο Θανάσης μετά το φαγοπότι ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε, ο Τουρκάκης και η παρέα του με τσεκούρια και μαχαίρια «απάλλαξαν» τον αδερφό της Πενταγιώτισσας από τις επίγειες σκοτούρες και τον έστειλαν να συνοδεύσει τον αναληφθέντα Κύριο στους ουρανούς. Αφαίρεσαν τα τσαπράζια[11] του, τον τύλιξαν σε μια φλοκάτη και τον πέταξαν στο παρακείμενο βάραθρο, το Κάρκαρο. Ούτε Λονδίνο ήταν η Πενταγιού, ούτε ο Σέρλοκ Χομς χρειαζόταν για να αποκαλυφθεί το έγκλημα και οι ένοχοι. Η Μαρία και ο φίλος της ο Μήτσος, από τον φρέσκο αέρα των Βαρδουσίων κατέληξαν στο «φρέσκο» της Λαμίας. Αλλά και εκεί, ως λέγεται, έγινε της… Μαρίας το κάγκελο! Η «καγκελάριος» Μαρία σαγήνευσε και τον δεσμοφύλακά της, τάζοντάς του ηδονάς τε και γάμους, σε βαθμό που ο μυαλοφυγόδικος χωροφύλαξ – κάνοντας όνειρα πενταγιώτικης νυκτός – ξεπάστρεψε τη γυναίκα του και το παιδί του, για να καταστεί… αδέσμευτος, ενώ συνήργησε και στην απόδραση του Μήτσου, ώστε να μην τον έχει στα πόδια του.

Η Πενταγιώτισσα οδηγήθηκε στο Κακουργοδικείο Μεσολογγίου, όπου κι εκεί κατάφερε και πάλι ν’ αφήσει τη σφραγίδα της. Με την ομορφάδα της σαγήνψε τους Μεσολογγίτες ενόρκους, χωρίς καν ο δικηγόρος της να χρειαστεί να μιμηθεί τον Υπερείδη, που είχε ξεγυμνώσει τη Φρύνη, ενώπιον των δικαστών της αρχαίας Αθήνας,τραβώντας το πέπλο της. Άλλωστε, κάτι τέτοιο – λόγω των ενδυματολογικών δεδομένων της εποχής – θα ήταν πρακτικά ανεφάρμοστο. Απλώς, οι «θελχθέντες» ένορκοι αθώωσαν την Πενταγιώτισσα λόγω… αμφιβολιών! Λέγονταν και άλλα πολλά τότε στην ψαραγορά και στα καφενεία, αλλά η ουσία είναι ή ίδια. Ο φυγόδικος Τουρκάκης καταδικάστηκε ερήμην και λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκε σε κάποια συμπλοκή. Ο φέρελπις γαμπρός και δεσμοφύλαξ ξυλοφορτώθηκε από βαλτούς φίλους της Μαρίας και στάλθηκε πακέτο πίσω στη Λαμία. Η Μαρία, ελεύθερη και ωραία – χωρις μνηστήρες, γαμπρούς και κηδεμόνες – ξαναγύρισε στην Πενταγιού όπου επιδόθηκε απερίσπαστη και άνευ αναστολών στο… φιλοτήσιον έργον της. Μάτσο, λοιπόν, οι εραστές της θρυλικής Μαρίας˙ γνωστοί, ξαδέρφια κι ύπανδροι μετείχαν της χορείας. Αν το ΄χε για… επάγγελμα θα ’ταν πηγή μονέδων, μα ήταν ρέκτις[12] έρωτος και μάλλον χωρίς πέδον! Στο τέλος και όταν πια δεν τη σήκωνε η ερωτικώς καθημαγμένη Πενταγιού, η Μαρία εκλεισε τον… ακρατόεντα βίον της και παντρεύτηκε τον μεγαλύτερό της Κωσταντίνο Αρμάο, χήρο με τέσσερα παιδιά, και μετώκησε στο γειτονικό Παλαιοκάτουνο[13] (νυν Κροκύλειο) ένθα και ετελεύτησεν ησύχως και εναρέτως περί το 1885, ταχθείσα εκ δεξιών της Μαγδαληνής και εξ ευωνύμων της… Μαρίας με τα κίτρινα.

Πέραν αυτής της εκδοχής[14], που είναι μάλλον η αληθοφανέστερη, υπάρχουν και οι παραλλαγές που λένε ότι η Μαρία έκανε φυλακή για κάμποσα χρόνια και πως όταν βγήκε πήρε τα βουνά κι έκανε τη λησταρχίνα κλπ. Προσωπικώς, θα ήμουν ευεπίφορος στο να υιοθετήσω την παραλλαγή που θα έλεγε πως η Μαρία κατέληξε… βουλευτίνα στο ελληνικό Κοινοβούλιο και ότι απόθανεν προτάσσοντας τα στήθη της για την εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας. Όμως, όποια και να ‘ταν η αλήθεια, οι περί την Πενταγιώτισσα μύθοι είχαν σαν κοινό παρανομαστή την απαστράπτουσα ομορφιά της, την ερωτόεσσα φύση της και τη συνέργειά της στη δολοφονία τού αδελφού της. Οι συγχωριανοί της για να στηλιτεύσουν τη συμπεριφορά της και για να παραδώσουν το όνομά της στην… πυρά της μνήμης, σκάρωσαν τότε τους παρακάτω στίχους, από τους οποίους οι δύο πρώτοι αποτέλεσαν τη μαγιά του δημοτικού τραγουδιού που ξέρουμε:

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια

και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλληκάρια.
Κλείσε τα παραθύρια σου και σκέπασ’ τη φωτιά σου

να μη φανεί ο ασίκης σου, όπ’ έχεις στην ποδιά σου.

 

Τί ’ν’ το κακό οπού ’καμες στο δόλιο το Θανάση;

Τον αδελφό σου σκότωσες, τον Τούρκο για να πάρεις.

Στον Κάρκαρο τον έριξες, στον Κάρκαρο τον ρίχνεις.

Κανείς δεν κάνει απόφαση να μπει για να τον βγάλει.

 

Ο Γιάννης κάνει απόφαση να μπει για να τον βγάλει.

Παίρνει πεντάδιπλα σχοινιά με δεκαοχτώ φανάρια.

Σαν μπήκε και τον έβγαλε στο αίμα βουτημένον

και η Μαρία λιγοψυχά και πέφτει να πεθάνει.

 

Τίνος τα λες αυτά Μαριά και Τουρκοπιστωμένη;

Εσύ ’σουν που τον σκότωσες και τώρα θα τον κλάψεις;

Επειδή τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να πούμε ότι η φήμη για την ομορφιά της Πενταγιώτισσας, όπως διασώθηκε μέσα από το τραγούδι, υπερκέρασε και άφησε στο περιθώριο τις μνήμες από το ελευθέριο και γκρίζο παρελθόν της. Με άλλα λόγια, οι συμπατριώτες της, γράφοντας στίχους για να ψέξουν τη Μαρία, κατάφεραν το εντελώς αντίθετο, την έκαναν ξεκουστή για την ομορφιά της και, ως φαίνεται, αθάνατη! Η «Πενταγιώτισα», ανταποδίδουας την ακούσια συμβολή των συμπατριωτών της στην υστεροφημία της, έκαμε τους Πενταγιούς πασίγνωστους, μιας και χωρίς την Μαρία ίσως να μην τους ήξερε ούτε ο… ταχυδρομικός διανομέας! Η λάμψη της Πενταγιώτισσας έπεσε απλόχερα και στα Σάλωνα (Άμφισσα) και, φυσικά… χρύσωσε και το Χρισσό, ξαναβγάζοντάς το στο προσκήνιο. Καλός ο ομφαλός της γης, αλλά και ο ομφαλός μιας ωραίας γυναίκας (με τα… συμπαρομαρτούντα του) δεν παύει να έχει τη διαχρονική του αξία! Η Ιστορία και η φήμη δεν αποδίδουν πάντα τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Ποιός θυμάται, δυστυχώς, το μέρος που γεννήθηκε ο ήρωας Μακρυγιάννης; Μάλλον ελάχιστοι. Είναι ο οικισμός Αβορίτης της κοινότητας Κροκυλείου, εκεί δηλαδή που… έκλεισε τα μάτια της η Μαρία η Πενταγιώτισσα! Θεός σ’χωρέσ’ την…

Υ.Γ.

Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν με σκοπό την εξαγωγή… ηθικών ή άλλων διδαγμέτων. Ήθελα απλώς να εκφράσω την απογοήτευσή μου που στη Βοϊτσά, το χωριό του πατέρα μου και της προγιαγιάς του Σκοταρά, πήγε και παντρεύτηκε η Ελένη, η αδερφή της Μαρίας, και όχι η ίδια η Μαρία η Πενταγιώτισσα. Έτσι ούτε αρνιά σφάχτηκαν, ούτε κριάρια και, φυσικά, ούτε παλληκάρια! Το πολύ πολύ κανένας κόκορας! Τουτέστιν, δεν συνέβησαν οι διασταυρώσεις εκείνες που θα έδιναν στους νεώτερους το αναγκαίο υβριδικό σφρίγος για να σηκώσουν το χωριό στις πλάτες τους. Έτσι η σημερινή Ελατόβρυση (πρώην Βοϊτσά) δεν θα μπορέσει ποτέ να αρθεί ούτε στο ύψος μιας Ελατούς, γνωστής ως γενέτειρα των Μαγκλαραίων, ούτε μιας Τερψιθέας, γενέτειρας των Σαλουραίων.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


[1]  ΣΤΑ ΣΑΛΩΝΑ ΣΦΑΖΟΥΝ ΑΡΝΙΑ

Τραγούδι από τη Φωκίδα Στερεάς Ελλάδας. Χορεύεται ως «ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΙΚΟΣ ΤΣΑΜΙΚΟΣ».

(Γ. Παπασιδέρης: http://www.youtube.com/watch?v=pZW-oIKXtIs

.

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά
Μαρία Πενταγιώτισσα Πενταγιώτισσα,
αχ και στο Χρισσό κριάρια
αχ μικρή δασκαλοπούλα.

.

Και στης Μαρίας την ποδιά
Μαρία Πενταγιώτισσα Πενταγιώτισσα,
αχ σφάζουνται παλικάρια
αχ παιδιά σαν τα λιοντάρια.

.

[2]  «Παραμυθολογία»: Έμμετρο σκωπτικό πόνημα που βρίσκεται στο στάδιο της σελιδοποίησης και αναμένεται να είναι έτοιμο στις αρχές του 2014. Αποτελεί ένα νοερό ταξίδι, με… έμμετρες σκωπτικές αναταράξεις, στο χώρο και το χρόνο της ελληνικής Μυθολογίας. Ξεκινώντας από τη γένεση των Μυρμιδόνων (και των Γκλιτσομυρμιδόνων) στην Αίγινα, φθάνουμε στους γάμους του Πηλέως και της Θέτιδος στον Όλυμπο και από εκεί προσγειωνόμαστε στη Φθία για τους γάμους του Μαλέως και της Υποθέτιδος. Ακολουθώντας την πορεία και τη μοίρα των μυθικών και παραμυθικών ηρώων, συναντούμε τον Μελέαγρο στην Καλυδώνα, τον Ηρακλή στην Αιτωλία, την Ιόλη στην Οιχαλία, τον Αχιλλέα στη Σκύρο, την Ομφάλη στη Λυδία, τον Άκαστο στην Ιωλκό, την Πασιφάη στην Κρήτη, τον Ιάσονα στην Κολχίδα, τους Αργοναύτες στη Λιβύη, τη Μήδεια στην Κόρινθο, τον Χείρωνα στο Πήλιο, την Ωραία Ελένη στη Σπάρτη, τη Δηιάνειρα στην Τραχίνα και τον Τυρέα στην… Καρδίτσα.

[3]  εριβώλαξ, ο, η: (αρχ.) 1. αυτός που έχει μεγάλους βώλους χώματος (για εύφορη γη) 2. πολύ εύφορος, γόνιμος («ἐν Φθίῃ ἐριβώλακι βοτιανείρῃ», Ομ. Ιλ.). [ΕΤΥΜΟΛ. < ερι (επιτ. μόριο) + βώλαξ «όγκος χώματος»]

[4]  Ιεροί Πόλεμοι: 1ος το 600 π.Χ., 2ος το 458 π.Χ., 3ος  το 346 π.Χ. και 4ος το 339 π.Χ.

[5]  Πενταγιοί, οι (Πενταγιού, η): το χωριό ανήκει στο Δήμο Δωρίδος (έδρα το Λιδωρίκι). Βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μ. και έχει 267 κατοίκους (απογραφή 2001). Χτισμένο σε πλαγιά, το χωριό έχει θεά προς την ανατολή την κορυφογραμμή των Βαρδουσίων, χιονοσκεπή συνήθως, ενώ τη δύση οριοθετεί το Ξεροβούνι. Έλατα, πλατάνια, χιονισμένες βουνοκορφές, άφθονα νερά, πέτρινα σπίτια και καλντερίμια συμπληρώνουν το τοπίο.

[6]  φθόρος, η: (αρχ.) μοιραία γυναίκα, γυναίκα που σε στέλνει στον όλεθρο

[7]  ριγεδανή, η: (αρχ.) φρικτή [επίθετο του Ομήρου για την Ωραία Ελένη]

[8]  έλανδρος, η: (αρχ.) που καταστρέφει τους άνδρες [επίθετο του Αισχύλου για την Ωραία Ελένη]

[9]  Ελατόβρυση: Η Ελατόβρυση (πρώην Βοϊτσά) βρίσκεται στην αριστερή όχθη του παραπόταμου Βοτσαΐτικου (Βοϊτσάνος) που χύνεται στον Εύηνο, ανάμεσα σε δύο χειμάρρους, στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Ομάλια. Η Βοϊτσά εμφανίζεται στα οθωμανικά κατάστιχα. Μετονομάστηκε το 1927 σε Ελατόβρυση (έλατο + βρύση) και ανήκει στο Δήμο Ναυπάκτου. Αξιομνημόνευτο είναι το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο με πλούσια εκθέματα.

[10] «φιλοτήσια ἔργα»: (αρχ. Ησύχ.) συνουσία

[11] τσαπράζια, τα: ασημένια ή επίχρυσα στολίδια που φοριούνται σταυρωτά στο στήθος, συνήθως στις παραδοσιακές φορεσιές τής ηπειρωτικής Ελλάδας (< τουρκ. capraz).

[12] ρέκτης, ο˙ -ις: δραστήριος, ενεργητικός άνθρωπος [λόγ. < ελνστ. ῥέκτης < αρχ.ρεκτήρ < ρέζω = πράττω, διαπράττω, κατορθώνω]  []

[13] Παλαιοκάτουνο: το σημερινό Κροκύλειο του Δήμου Δωρίδος με πληθυσμό 25Ο περίπου κατοίκους. Βρίσκεται σε μια πλαγιά του Ξεροβουνίου σε υψόμετρο 840 μ. Στον οικισμό Αβορίτη, ακατοίκητο σήμερα, γεννήθηκε το 1797 ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης.

[14] εκδοχή: οι πληροφορίες για τον βίο της Πενταγιώτισσας αντλήθηκαν από τον ιστότοπο «ΛΙΔΩΡΙΚΙ» [http://www.lidoriki.com/2012/09/blog-post_1863.html] και προέρχονται από το βιβλίο με τίτλο «Χάρη Σταματίου διηγήματα» [έκδοση: Παπαχαραλάμπειος Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου, 2006].

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

•Δεκεμβρίου 11, 2012 • Σχολιάστε

0064

ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

Δέκα χρόνια! Δέκα, ακριβώς, χρόνια πέρασαν από τότε που ο Ηλίας έφυγε από κοντά μας. Δέκα χρόνια δύσκολα, που έγιναν ακόμα δυσκολότερα από τις μεγάλες απώλειες τόσων και τόσων αγαπημένων προσώπων, συγγενών και φίλων, που έφυγαν στο μεταξύ διάστημα. Δεν έχω πρόθεση να καταθλίψω κανέναν με το κείμενο αυτό. Αρκετή θλίψη μας προκαλούν αυτά που περνάμε και, κυρίως, η αβεβαιότητα για εκείνα που ενδεχομένως θα έρθουν. Απλώς, αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η θεματολογία του Ηλία σήμερα, εάν ζούσε και βίωνε τη σημερινή κατάσταση και απογοήτευση. Αυτή η απορία μου έδωσε το έναυσμα να αναπολήσω λίγο το παρελθόν και να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στην εποχή που ο Ηλίας είχε ήδη κάνει – με τον πίνακα “Εξέδρα” (1971) – μια καθοριστική στροφή στη θεματολογία του μπαίνοντας στον χώρο του συμβολισμού και του νεορεαλισμού. Βέβαια, και τότε τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Αντίθετα, υπήρχε το επιπρόσθετο βάρος από “Το Τείχος” της ανελευθερίας, λόγω της κατάλυσης της δημοκρατίας που είχε προηγηθεί. Ο άνθρωπος της «εξέδρας», έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο και έχοντας πίσω του τα πάντα κατεστραμμένα δεν φαίνεται  να διαφέρει από το σημερινό μέσο Έλληνα που διαπιστώνει ότι τα όσα νόμιζε πως είχε κατακτήσει δεν ήταν παρά μια χίμαιρα. Ο νέος, τότε και τώρα, ήταν πάντοτε “Το Θύμα” και ο στόχος προς εξόντωση, γιατί με τους νέους εξουδετερωμένους, απογοητευμένους και το μέλλον τους να φαντάζει μαύρο και ζοφερό – όπως στην “Αυτοπροσωπογραφία”  – το «σύστημα», ένας σωρός από “Σκουπίδια” του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Η σταθερή προσπάθεια αποδόμησης της παιδείας και της κουλτούρας του λαού μέσα από την αποχαύνωση των ΜΜΕ – του καθημερινού μας “Ναργιλέ” – κάνει πιο εύκολη την εμφύτευση ιδεών και την αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων παράταιρων και πέραν των αναγκών του, όπως π.χ. το “Γλυπτό για συγκεκριμένους χώρους”. Κάπως έτσι καλλιεργήθηκε ο καταναλωτισμός, θεοποιήθηκε το “Αυτοκίνητο” , ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης, και η αλλοτριωμένη ζωή μας μπήκε στη “Βιτρίνα”. Το κράτος – εικόνα και ομοίωση του συστήματος – ήταν και είναι  πάντα έτοιμο να βάλει τη “Σφραγίδα” του σε κάθε ανομία, ενώ δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον πολίτη σαν εχθρό του. Οι “Λογαριασμοί” από το νοίκι έως τη ΔΕΗ, το νερό και τα κάθε είδους χαράτσια εξακολουθούν να μας κυνηγούν και να είναι ο βρόχος και ο βραχνάς της καθημερινότητάς μας. Ο Ηλίας φαίνεται πως πολύ πρώιμα, από το 1981, διέβλεπε τον κίνδυνο που κρεμόταν πάνω από την “Πόλη”. Πολλοί από μας δεν το περιμέναμε. Το αντιληφθήκαμε μόνο όταν γίναμε κομμάτι στο “Σκηνικό” της καταστροφής. Εν τούτοις, ενώ τα πάντα γύρω μας είναι διαλυμένα, οι ζωές μας και προ πάντων το μέλλον των παιδιών μας, αυτοί που έστησαν το σκηνικό δεν ερυθριούν και ορρωδούν απέναντι σε τίποτα και βλέποντάς τα όλα παγκάλως καμωμένα εξακολουθούν να κάνουν το  ”Πικ-νικ” τους πάνω στα συντρίμμια. Ο Ηλίας, όπως κι ο κάθε νουνεχής άνθρωπος που δεν έχει παρωπίδες και κομματικές αγκυλώσεις, δεν είχε τίποτα που ν’ αξίζει να μπει πάνω στο “Κενό Βάθρο”. Το μόνο πράγμα του οποίου η ανάγκη παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτη είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε: οικογένεια και φίλοι. Αυτοί είναι “Το Σπίτι” μας. Τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται για να περάσουμε και αυτό το “Τούνελ”.

[Μπορείτε να δείτε τους πίνακες που αναφέρονται στο κείμενο κάνοντας κλικ εδώ: ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ-ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ]

ΡΕΠΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΑ

•Νοεμβρίου 1, 2012 • Σχολιάστε

Απ’ τα καύκαλα βγαλμένη των σουλτάνων τα σαθρά

ΡΕΠΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΑ

‘Οταν για τη μαντάμ Ντ’Ρεπούση η Καταστροφή της Σμύρνης δεν ήταν παρά ένας… συνωστισμός στην προκυμαία της πόλης, είναι λογικό η Έξοδος του Μεσολογγίου να ισοδυναμεί με ένα… κοινωνικό συμβάν! Ας πούμε ότι ήταν μια… σαββατιάτικη έξοδος των Μεσολογγιτών για καθαρό αέρα και παϊδάκια στα… Τρελάγκαθα! Οι κάτοικοι (και όχι πολιορκημένοι) προφανώς δεν πεινούσαν γιατί τους είχαν τελειώσει οι προμήθειες, αλλά γιατί μια μαζική προσπάθεια… αδυνατίσματος κατέληξε σε… νευρική ανορεξία, γεγονός που κατεγράφη άλλωστε από κάποιον  Μάγερ στο… life style έντυπο της εποχής «Ελληνικά Χρονικά». Οι αλλοεθνείς που… συνωστίζονταν έξω από τα τείχη του Μεσολογγιού ήταν απλοί τουρίστες που έχοντας σαν ξεναγό έναν Αιγύπτιο, τον Ιμπραήμ, περίμεναν να έρθει η σειρά τους για να δοκιμάσουν τις περίφημες τσιπούρες και τα πετάλια της λιμνοθάλασσας. Ο Καψάλης θα μπορούσε να ήταν ένας ορθόδοξος τρομοκράτης που από φανατισμό ζώστηκε με πυρομαχικά για να κάνει ζημιά στους μουσουλμάνους τουρίστες, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένας φανατικός της παράδοσης που είχε κλειστεί στον ανεμόμυλο για να… φτιάξει σκαστούρια και βαρελότα για το Πάσχα που κοντοζύγωνε. Η ανατίναξη έγινε τυχαία όταν ο γέρο Χρήστος πήγε να σβήσει το τσιγάρο του πάνω στο τσουβάλι με τη μπαρούτη. Τουλάχιστον αυτά έγραφε ο… Κάζο Μούλης που ήταν αυτόπτης μάρτυς των συμβάντων. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της Χαλιμάς και αποκυήματα της φαντασίας ιθαγενών παραμυθατζήδων και ποιητών. Κάτι περισσότερο ξέρουν απο εμάς τους αγράμματους και αι εν Παρισίοις σπουδάσασαι κο-κότες της βαριάς επιστήμης και της ανάλαφρης πολιτικής.

Βεβαίως, εάν κάτι τέτοια γιορτάζουμε εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, θα πρέπει να ομολογήσουμε πως είναι άκρως λυτρωτική και οικονομικώς συμφέρουσα η άποψη του επιστημονικού αυτού αγλαίσματος και πολιτικού φυντανίου (βλίτου ή μάπας, θα σας γελάσω) που ακούει στο όνομα Ντ’Ρεπούση, για την κατάργηση των εορτών της Εξόδου καθώς και άλλων παρομοίων – κιτσοειδών, κατ’ αυτήν – εκδηλώσεων. Πριν υλοποιήσουμε τις φαντασιώσεις της, θα την προσκαλέσουμε στην τελευταία γιορτή και θα την βάλουμε στην τελευταία αναπαράσταση της Εξόδου να αναφωνήσει το περιβόητο «πίσω». Δεν εγγυώμαι πως θα το εκλάβουν ένιοι… Αϊ-Συμιώτες που, έχοντας μελετήσει τη χαλαρότητα των ντ-ρεπουσιανών κειμένων περί την τουρκοκρατίαν, ενδεχομένως για λόγους φιλοξενίας και ιστορικής αβρότητας, να ενθυμηθούν διατάξεις τινάς του οθωμανικού δικαίου.

Μέσα στο απίστευτο ξεχαρβάλωμα που έχει υποστεί η χώρα σε όλα τα επίπεδα κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, στο πλαίσιο μιας πλαστής ευμάρειας και στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας, ήταν φυσιολογική η ευδοκίμηση τέτοιων φρούτων, όπως η Ντ’ Ρεπούση και η αλήστου πολιτικής μνήμης βουλευτής Επικρατείας Θάλεια, της αυγειακής αυλής του κοντοπίθαρου εκσυγχρονιστή Κινέζου. Είναι επίσης εξηγήσιμο γιατί όλα αυτά τα ξεπλύματα της «επιστήμης» και της «πολιτικής» συναγελάζονται κατά προτίμηση σε ένα χώρο, την ΠΑΙΔΕΙΑ. Γιατί είναι ΟΛΟΙ τους, ο καθένας από το (αδρά πληρωμένο) «μετερίζι» του, εγκάθετοι και έχοντας σαν δούρειο ίππο την παιδεία και ό,τι αυτή περιλαμβάνει (γλώσσα, παράδοση κλπ.) στοχεύουν μέσα από την αποδόμησή της –που συνεχίζεται με θαυμαστό τρόπο – στο σμπαράλιασμα της εθνικής συνείδησης και συνεπώς στην πολτοποίηση της χώρας, όπως ακριβώς την σχεδίασαν οι «Κίσινγκερ» και την υλοποιούν οι διάφοροι «Σόρος» με τους κατά τόπους μηχανισμούς (Μ.Κ.Ο. – Ιδρύματα) και τα διορισμένα (=εκλεγμένα) τσιράκια τους. Μέρος και προοίμιο αυτού του σχεδίου ήταν και ο οικονομικός Αρμαγεδών που μας πλήττει και που επήλθε με την σύμπραξη απάντων των «εθνοσωτήρων».

Δεν ήταν δυνατόν να μην έχει και η ΔΗΜΑΡ – καταγωγής ένεκεν – τις συνιστώσες της! Μπορώ να σας αποκαλύψω τουλάχιστον μία: την… Τ.Ο.ΜΑ.Ρ.! Εικάστε ποιο τσοκαροξέπλυμα την εκπροσωπεί. Ας προλάβει ο πεφωτισμένος πρόεδρoς να κατοχυρώσει τον λογότυπο γιατί τα τομάρια περισσεύουν σε όλους τους χώρους…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

•Σεπτεμβρίου 8, 2012 • Σχολιάστε

Ο Πετρολιάς σε ομιλία του

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

Οι στίχοι του Αριστοφάνη «Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι…» [1], που δίκην επιγράμματος συντροφεύουν τον αδερφό μου τον Ηλία στην ασάλευτη ζωή του, αποτυπώνουν με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την τραγική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν και έχουμε επίγνωση του εφήμερου της ζωής μας – θανέειν πέπρωται άπασι[2] ιδιαίτερα όσοι διανύουμε πια το κατηφορικό μέρος της καμπύλης της, κάθε πρόσθετη απώλεια αγαπημένων προσώπων βαραίνει ανυπόφορα την τάλαινα ψυχή μας. Με τα χρόνια στοιβαγμένα στη ράχη μας έχουμε πάψει από καιρό να λογαριάζουμε στην παραμυθία του χρόνου και προσπαθούμε να φτιάξουμε τη βακτηρία του αύριο ανακυκλώνοντας αναμνήσεις και όνειρα. Το ξέρουμε πως σ’ αυτό τον κόσμο μ’ ένα φύλλο πορείας βρισκόμαστε όλοι από τη μέρα που γεννιόμαστε. Μια πάροδος στου κόσμου τη σκηνή είναι η ζωή μας, όπως έλεγε ο Δημόκριτος. Ήλθες, είδες, απήλθες! Όμως, δε μπορώ να χωνέψω την εφιαλτική συχνότητα με την οποία επιβεβαιώνεται κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο συγγενών και φίλων, η πάγκοινη ρήση «οι καλοί πεθαίνουν νέοι». Εάν αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός – κακοτυχία, δηλαδή- δεν με παρηγορεί καθόλου ούτε η άποψη του Μενάνδρου πως ον οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος, αλλά ούτε και η αντίστοιχη χριστιανική παρηγοριά ότι ο Θεός παίρνει κοντά του όσους αγαπά. Τυχαίως ή θεία βουλήσει – ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας – η γειτονιά μας, το Μεσολόγγι της αμπολιάς, σχεδόν ξεκληρίστηκε χάνοντας τα καλύτερα παιδιά, το ένα μετά το άλλο, σε ηλικίες γόνιμες για προσφορά τόσο στις οικογένειές τους όσο και στην κοινωνία. Στο μακάβριο αυτό κατάλογο προστέθηκε πριν λίγες μέρες, την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου, στις 26/8/12, και ο αγαπημένος φίλος μας ο Πετρολιάς.

Πετρολιάς. Όνομα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, με το Μεσολόγγι, με την αμπολιά, με τη φιλία και με το επίθετο Πάϊκος. Επίθετο ταυτόσημο, για όσους γνωρίζουν την οικογένεια, με τις έννοιες του καλού και του ωραίου, σε όλες τους τις εκφάνσεις, άυλες και εγκόσμιες. Ο Πετρολιάς, σε όλη την πορεία της μεστής από αγάπη και προσφορά ζωής του, ήταν κεκοσμημένος με όλα τα χαρίσματα που συνειρμικά πηγάζουν από τα δύο στοιχεία του ονόματός του: τη σταθερότητα και την αφοσίωση, από το Πέτρος, το φως και το θάλπος, από το Ηλίας (συνήχηση και ταύτιση με το Ήλιος, στην παράδοσή μας). Τα μεν πρώτα σμίλεψαν μέσα του το αταλάντευτο των αρχών του, τα δε δεύτερα τη γλυκύτητα της ψυχής του και το ευπροσήγορο του χαρακτήρα του. Το μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη του χαμόγελό σκόρπιζε απλόχερα ήλιους τριγύρω του. Αυτή η ξεχωριστή ποιότητα ανθρώπου συνδυάστηκε ιδανικά με το λειτούργημα του ΙΑΤΡΟΥ, με κεφαλαία όλα τα γράμματα και τον όρκο του Ιπποκράτη τετηρημένο μέχρι κεραίας.

Ο καθηγητής Πέτρος Πάικος ήταν εξέχων παιδοοφθαλμίατρος και διευθυντής της αντίστοιχης κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι την τελευταία στιγμή, κόντρα στα εμπόδια που όρθωνε μπροστά του η κατάσταση της υγείας του κατά τα δύο τελευταία χρόνια. Δεν θα αναφέρω όσα γνωρίζω για την επιστημονική και ανθρωπιστική προσφορά του, που εκτεινόταν πέρα από τα σύνορα της χώρας μας, γιατί η άποψή μου θα μπορούσε, ενδεχομένως, να θεωρηθεί μεροληπτική, λόγω των δεσμών φιλίας και καταγωγής που μας συνέδεαν. Απλώς, θα παραθέσω τη γνώμη μιας άγνωστης μητέρας, όπως αποτυπώνεται σε ένα μικρό κείμενο – που τυχαία αλίευσα στο διαδίκτυο[3] – στο οποίο η εν λόγω μητέρα συβουλεύει μια άλλη μητέρα της οποίας το παιδί αντιμετώπιζε κάποιο οφθαλμολογικό πρόβλημα:

«Εγώ θα σου προτείνω τον Πέτρο Πάϊκο, ο οποίος είναι δ/ντης της παιδοφθαλμιατικής του Παίδων Αγ. Σοφία. Μέσω του συστήματος ΙΑΣΙΣ τηλ. 1535 μπορείς να κλείσεις ραντεβού στα απογευματινά ιατρεία του νοσοκομείου ή αν δεν βρείς εκεί άκρη, στο προσωπικό του τηλ. 210-6232287. Είναι πολύ έμπειρος, καταπληκτικός γιατρός και αξιόλογος άνθρωπος (έχει αξιοσημείωτο ελεθοντικό έργο με αποστολές στην Αφρική), αλλά για μένα το πιό σημαντικό του χάρισμα είναι το πως χειρίζεται τα παιδιά, έχει πολλή καλή επαφή μαζί τους και σέβεται την ψυχολογία παιδιού και γονιών. Παρακολουθεί το γιό μου για 3 χρόνια (το παιδι είναι τώρα 6 ετών και έχει σημαντική βελτίωση και συνεχίζουμε την προσπάθεια).| …».

Τί άλλο να συμπληρώσει κανείς; Όταν η επιστημονική κατάρτιση και το ιατρικό τάλαντο ντύνονται με την ομορφιά της ψυχής, τότε ο άνθρωπος υπερβαίνει όχι μόνον το «απτήνες» των στίχων του Αριστοφάνη, αλλά υπερνικά και το εφήμερον του βίου του φωλιάζοντας στις καρδιές και στη μνήμη εκείνων που κοινώνησαν την ευεργεσία του.

 «Μέτρον βίου το καλόν, ου το του χρόνου μήκος» έλεγε ο Πλούταρχος. Και ως φίλος του Πετρολιά και ως Μεσολογγίτης αισθάνομαι πλούσιος που κοινώνησα το «καλόν» της παρουσίας του και εξαιρετικά φτωχός για το σμικρόν μήκος του χρόνου αυτής της παρουσίας. Εξ απεχθούς «εμπειρίας» γνωρίζω πως ο πόνος από την απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι καημός αβάσταχτος. Όταν πέσει η στερνή αυλαία τα αστεία τελειώνουν. Η συμπαράσταση των φίλων και ο χρόνος είναι τα προαιώνια και πανανθρώπινα αναλγητικά του αφόρητου πόνου που φέρνει ο θάνατος. Η ζωή, ευτυχώς, συνεχίζεται. Ο Πετρολιάς, που αγαπούσε το «ζην» σε όλο το εύρος των αισθήσεων όσο και το «ευ ζην», φεύγοντας άφησε στην αγαπημένη του σύζυγο Ζανέτ και σε όλους τους οικείους του την παραγγελία του γενναίου «εξοδίτη»: «όχι δάκρυα…». Ας μας συγχωρεθούν τα όσα κύλισαν παρά την επιθυμία του και ας είναι μια μικρή σπονδή στη μνήμη του.

Πέρυσι, που είχαμε συναντηθεί με τον Πετρολιά για λίγο, στο καλοκαιρινό πανηγύρι του Άϊ-Συμιού, μου είχε πει ότι «πάει καλά» και πως κάθε φορά η ευχή του είναι να παραβρεθεί και του χρόνου. Ο Πετρολιάς πρόλαβε και το φετινό πανηγύρι και ήταν ευτυχής γι’ αυτό. Στο επόμενο θα είναι παρέα με τον Μούσουρα, τον Ηλία, τον Φίλιππα, τον Τάκη, το Χρήστο, τον Πάνο, το Γιώργο και άλλους σαλτσινίσους, στη δική τους επουράνια παρέα. Καλές αντάμωσες…

.

Λιμνοθάλασσα

.

Υ.Γ. Πριν αναρτήσω το κείμενο αυτό, σκέφτηκα πως αν ο Πετρολιάς είχε τη δυνατότητα να το διαβάσει και να το… λογοκρίνει, κατά πάσα βεβαιότητα –  με τη σεμνότητα που τον διέκρινε – θα διέγραφε όλα τα κοσμητικά επίθετα και επιστρέφοντας τα γραφόμενα θα μου έλεγε χαμογελαστά και μεσολογγίτικα: «…άι, γ@μήσ’ Πασσίσ’!».

.

 Παραπομπές


[1]  Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι: χωρίς φτερά, περαστικοί, ταλαίπωροι θνητοί, άνθρωποι ονείρων ομοιώματα

[2]  θανέειν πέπρωται άπασι (Πυθαγόρας): όλοι είμαστε προορισμένοι να πεθάνουμε.

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.