ΤΟ ΚΑΘΕΤΗΡΙΟΝ ΑΓΟΣ

•Μαΐου 16, 2016 • Σχολιάστε

Στερνή μου γνώση...

ΤΟ ΚΑΘΕΤΗΡΙΟΝ ΑΓΟΣ

(Pigtail Tale)

,

Ο Χρήστος, φίλος παιδικός,

της αμπολιάς λιοντάρι,

λίγο μετά τη σύνταξη

απόκτησε… νταμάρι!

.

Καίτοι, εν γένει, ευσταλής

και εξ υγείας τρίζων,

τού ‘κατσε λίθος στα νεφρά

της Βαρασόβης μείζων!

.

Πολύτιμος ως άνθρωπος,

πολύτιμος ως φίλος,

πολύτιμος ως σύζυγος

πολύτιμος κι ως… στύλος.

 .

Του πολυτίμου γαρ ανδρός

πολύτιμη κι η… πέτρα

που πλέον η αξία της

μετριέται μ’ άλλα μέτρα!

.

Και φυσικά δεν πρόκειται

για κρύσταλλους στρουβίτη[1],

ιζήματα οξαλικού

ή κάνα… μαλαχίτη[2]!

.

Επιστημόνων ουν ομάς,

εικότως[3], συνεστήθη

και εξ αυτής η σύσταση

του λίθου εκτιμήθη.

.

Τινές είπαν πως «φαίνεται

να μοιάζει μεζαφείρι!»,

ενώ οι καφενόβιοι

δηλώσαν: «…τεμπεσίρι[4]

.

Οι δυο απόψεις εις ημάς

εφάνησαν ακραίες,

κοινωνικώς αβάσιμες

και  εξοβελιστέες.

.

Ο σάπφειρος εν τοις νεφροίς

(γραφαί των ειδημόνων)

παρατηρείται μοναχά

στην κλάση των… Κιτσώνων!

.

Της κλάσεως θεμέλιον

υπήρξεν ο Ζαφείρης

όστις εις κόλπους Αβραάμ

μετέστη (μουσαφίρης).

.

Η κλάσις αύτη νεφρική

ασκούσε θεραπεία

με ώσεις που επέφεραν

δεινή… λιθοτριψία!

.

Εάν εν τούτοις, τα νεφρά

σχημάτιζαν πετρούλα,

την ξόρκιζαν δι’ εψήσεως

χαλβά με κανελούλα.

.

Η ζαφειρόπετρα, λοιπόν,

ουκ έστιν ημετέρα,

μηδέ κι η ασβεστόπετρα

γαρ ύλη κατωτέρα!

.

Σοφοί τινές αντέτειναν

πως πρόκειται γι’ αχάτη[5]

που καθιζάνει στα νεφρά

απ’ το πολύ… ραχάτι!

.

Τουτέστιν, εκ του ραχατιού

ενός συνταξιούχου

υπάρχει εναπόθεση

δομής πυριτιούχου.[6]

.

Εξ αναλόγου σκεπτικού,

με βάση το χουζούρι,

ελέχθη ότι πρόκειται

για καθαρό… λαζούρι[7]!

.

Μαρξιστική ανάλυση

την ηύρε… χαλαζία[8],

ως προϊόν περικοπών

που φέραν αλμπαζία[9]!

.

Έφα γιατρίνα “αριστερή”

(και άκρως μποτοξάτη):

«Ο νεφρικός μας θησαυρός

δείχνει ζωή… χλιδάτη!»

.

Ωσαύτως, επεσήμανε

πως οι νεφροί δουλεύουν

απ’ τις «Σκουριές» καλύτερα,

που μάλλον… χαμουρεύουν!

.

Ομόφωνα συμφώνησαν

για την εξόρυξή της

προτού ζητήσουν οι… Θεσμοί

την…  φορολόγησή της!

.

Ως «έργο» θεωρήθηκε

το πρώτο μες στην κρίση˙

λοκομοτίβα που δουλειές

πολλές θα ξεκινήσει!

.

Ο Κατρ Ουγκάλ σημείωσε

ότι με τέτοιους λίθους

σε λίγο τα Μνημόνια

θα υπαχθούν στους μύθους…

.

Θαρρώ, στο Ιπποκράτειο

(μες στο Ε.Σ.Υ., βεβαίως)

η πέτρα εξορύχθηκε

με θαυμασμό και δέος!

.

Περιφανής καθηγητής

προς τούτο επροτάθη,

θεράπων λειτουργήματος

που μ’ άργυρον εκράθη…

.

Συνέστησε σαν μέθοδο

το κλασικό νυστέρι

και «όχι» δεν εκστόμισε

για .«φάκελο» στο χέρι!

.

Περί φακέλου σχόλιον

δεν δύναμαι μην κάνω,

καίτοι ανάβω πάντοτε

το θέμα σαν θιγγάνω[10]:

.

Απ’ το γκουβέρνο πέρασαν

ποικίλες αποχρώσεις,

αλλά ποτέ στο λάδωμα

δεν έγιναν εκπτώσεις!

.

Θα έδει κάθε «λειτουργός»

ν’ αμείβεται δεόντως,

για να μη φεύγει απ’ το καλτσόν

της ηθικής του πόντος!

.

Εφόσον το Δημόσιο

λεφτά δεν δίνει μάτσα

παράτα το, καθηγητά,

και έξελθε στην πιάτσα!

.

Μα βάζεις στη μπροστέλα σου

το  καθηγητηλίκι,

βαφτίζεις το «Ε.Σ.Υ.»«Εγώ»

και να… μπαξέ τσιφλίκι!

.

Γουστάρεις το απάνεμο

Δημόσιο – λιμάνι,

όπου οι λώστοι[11] λιγοστοί

και πάμπολλοι οι χάνοι!

.

Με πελατεία σίγουρη

το ιατρείο κάργα,

το δέον στην απόπτυση

και η συμπόνια αλάργα.

.

Θά ‘θελα νά ’μουνα «κοριός»

ν’ ακούσω τί διδάσκεις

και πώς τον Ιπποκράτειο

κανόνα αποφάσκεις[12]!

.

Στα μέσα του καλοκαιριού

του Τρίτου Μνημονίου,

το πρότζεκτ εξελίχθηκε

μετά… ημιχρονίου.

.

Στην καθαυτή επέμβαση

δεν διεφάνη σκότος

και πριν η πέτρα εξαχθεί

την πήρε… ο Τσακαλώτος!

.

Εστάλη, λένε, στη Λαγκάρντ

(διά χειρός Ζολώτα)

μπας και γλυκάνει ξώφαλτσα

τη διεθνή… κοκότα!

.

Ο «μύστης του Ασκληπιού»

το φακελάκι πήρε

και λίαν σεμνυνόμενος

το έργον του εξήρε!

.

«Πολλά νερά να πίνετε

και αλμυρά μην τρώτε˙

ν’ ανάβετε κι ένα κερί

για μένα, πότε πότε!»

.

«Δεν ξέρω αν πιστεύετε,

αλλά εγώ πιστεύω!

Κοιτάξτε την εικόνα Του˙

στον δρόμο Του οδεύω!»

.

Ξερόβηξε και έχωσε

τ’ αργύρια στην τσέπη,

εκ δε του κάδρου ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.

τον έβλεπε σαν λέπι!

 .

«Σημειωτέον, φίλτατε,

πως στην περίπτωσή σας

υπήρξατε και τυχερός

με την επιλογή σας!»

 .

«Δεν θέλω να το παινευτώ,

αλλά για τα Βαλκάνια

με όρους… τριαξονικού –

θα ήμουνα το… Scania!

.

Σηκώθηκε και στοργικά

τον χτύπησε στην πλάτη,

στην πόρτα δε του τόνισε:

«Και μακριά απ’ αλάτι!»

.

Του λίθου πλέον, πράγματι,

μη όντος στα νεφρά του

ο ασθενής θα έπρεπε

να έρθει στα σωστά του!

.

Εν τούτοις, αισθανότανε

μια  κούραση στο σώμα,

λες κι έκανε προπόνηση

ολημερίς για… πτώμα!

.

Κι ας έβγαλε τον λίθο του,

ξερολιθιά ατόφια

ήταν σα νά ’χε καταπιεί

μαζί με… βουρλοτόπια!

.

Ανημποριά, φουσκώματα

κι αόριστη βαβούρα˙

το σύστημα κατέληξε…

τουρλού μανιφατούρα![13]

.

Περάσαν μήνες συναπτοί,

ως έγγιστα, εννέα

(που μάλλον ήτανε πολλοί)

για έξοδο γενναία!

.

Από την Πύλη (τη γνωστή)

συν γυναικί και… πόνοις

εγένετο η Έξοδος,

εν τοις υστέροις χρόνοις.

.

Δεν τράβηξαν για τον Ζυγό

αλλά στο «Χατζηκώστα»,

νοσοκομείο του Ε.Σ.Υ.

μη ρέπον προς το «δώσ’ τα»!

.

Ακτίνες-Χι των δυο νεφρών

ελήφθησαν αυτίκα[14]

και ήσαν τα ευρήματα

ανέκδοτο του Μπλίκα!

.

Του «Χατζηκώστα» ο γιατρός

στον ένα ουρητήρα

της πλειστοκαίνου εποχής

ανεύρεν…  καθετήρα!

.

Ο ιατρός αισθάνθηκε

σαν… Ιντιάνα Τζόουνς

και εντροπή για ανάλγητους

καθηγητάδεςκλόουνς

.

Ο ουρητήρ κι ο καθετήρ

είχανε γίνει  ένα,

σαν νά ’ταν αυγοτάραχο

απ’ το… Εικοσιένα!

.

Ο ξεχασμένος καθετήρ

(γνωστός και σαν πιγκτέιλ[15])

ωσεί θαμών τα έτσουζε

με νεφρικά κοκτέιλ!

.

Στα «δεύρο έξω» του γιατρού

δεν είχε προθυμία

ν’ αφήσει τις ανέσεις του

χωρίς… αιματουρία!

.

Και ο νεφρός παράλληλα,

σχεδόν, τά’χε τινάξει

διότι τον «παρείσακτο»

δεν είχαν… αποτάξει.

.

Ως εξειλκύσθη το μπουρί

από τον ουρητήρα

ανέλαβε ο ασθενής

ειπών: «Γιατρέ, σωτήρα!».

.

Θεσπίσθη ως ανάμνηση

«Γιορτή του Καθετήρος»

μια εβδομάδα πιο μπροστά

εκείνης του «Νιπτήρος».

.

Τα όσα ιστορήθησαν

δεν συνιστούν φενάκη

κι ο φίλος το πιγκτέιλ του

το έχει για… σχοινάκι!

.

Μ.Π.

9/05/2016

.

[1] στρουβίτης: πέτρα των νεφρών (συνηθέστερη στις γυναίκες) που οφείλεται στη λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος.

[2]  μαλαχίτης: ημιπολίτιμος λίθος, ορυκτό του χαλκού˙ έχει λαμπερό πράσινο χρώμα το οποίο μοιάζει με το χρώμα του φυτού μολόχα, από όπου πήρε και το όνομά του. Η λάμψη του μ. μεταβάλλεται ανάλογα με τη μορφή του.

[3]  εικότως: εύλογα, λογικά, σωστά

[4]  τεμπεσίρι: κιμωλία (< τουρκ. tebeşir)

[5]  αχάτης: ημιπολύτιμο πυριτικό ορυκτό, ποικιλία του χαλαζία, που παρουσιάζει ζώνες με διάφορα χρώματα και διαφορετική διαφάνεια.

[6]  πυριτιούχοι: ο χαλαζίας και ο αχάτης (ή λαζούρι) είναι ημιπολύτιμοι λίθοι με βασικό συστατικό ενώσεις του πυριτίου.

[7]  λαζούρι: ημιπολύτιμος λίθος με κυανό χρώμα, ο λαζουρίτης.

[8]  χαλαζίας: πολύ διαδεδομένο ορυκτό, που απαντά σε πολλές ποικιλίες και περιέχει κυρίως διοξείδιο τού πυριτίου, με απειροελάχιστες προσμίξεις λιθίου, νατρίου κ.λ.π. Μία ποικιλία είναι γνωστή ως ορεία κρύσταλλος, ενώ άλλες ποικιλίες είναι πολύτιμοι και ημιπολύτιμοι λίθοι

[9]  αλμπαζία: (μεσολ.) σκοτούρα, θολούρα, πονοκεφάλιασμα, ζάλη.

[10]  θιγγάνω: (αρχ.) θίγω, αγγίζω, ακουμπώ, άπτομαι, ψαύω, πλησιάζω, προσεγγίζω, ανακινώ κάποιο ζήτημα, κάνω λόγο γιά κάτι, αναφέρω κάτι.

[11]  λώστος: (< λῷστος, -η, -ον (Α), υπερθ. του αγαθός) πάρα πολύ καλός

[12]  αποφάσκω: αρνούμαι, αποκλείω, απορρίπτω.

[13]  τουρλού μανιφατούρα: φύρδην μίγδην, μάλε-βράσε, ανακατωσούρα [Ετυμολογείται από την Τουρκική λέξη türlü που εκτός από το γνωστό λαδερό φαγητό από mix λαχανικών σημαίνει και την ποικιλία και την επιμειξία + το manifatura (από το Ιταλικό manifattura) που στην Τουρκία ήταν το μαγαζί που πουλάει ρετάλια, κουβαρίστρες και ψιλικά ή τα είδη ψιλικών γενικά. (< http://www.slang.gr)]

[14]  αυτίκα: (αρχ./μσν. επίρρ. αὐτίκα) ευθύς, αμέσως, στη στιγμή.

[15]  πιγκτέιλ: (ή πικτέιλ < pig tail) πρόκειται για τον λεγόμενο αυτοσυγκρατούμενο ουρητηρικό καθετήρα, που τοποθετείται μέσα από την ουρήθρα δια μέσου του σημείου εκβολής των ουρων στο εσωτερικό της ουροδόχου κύστης, φθάνοντας εως τον νεφρό. Οι δυο απολήξεις του είναι καμπύλες και θυμίζουν την ουρά (tail) του χοίρου (pig), συγκρατούν τον λεπτότατο αυτό σωλήνα στην θέση του. Συνήθως κατασκευάζονται από σιλικόνη η προσμίξεις ελαστικών συνθετικών υλικών.

 

ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΜΠΛΑΓΚΑ

•Ιουνίου 9, 2015 • Σχολιάστε

rose-divider

ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΜΠΛΑΓΚΑ

Απ’ τα νερά του Κωκυτού
μην απομείνει ράγγα˙
κλάψε φυχή μου, χάσαμε
τον αδερφό μας Μπλάγκα.

Τον πόνο του Μεσολογγιού
φορά για ντουλαμά του
και για κουστέκι ολόχρυσο
τον ήλιο απ’ την καρδιά του.

Πουκάμισο την αλυκή,
λευκό σαν την ψυχή του,
σελάχι του την Πλώσταινα,
την Κλείσοβα σπαθί του.

Στερνή η μπαντονάδα του
στη ρημαγμένη πόλη,
στον τόπο που αγάπησε
και τον λατρεψαν όλοι.

Καρδιά σαν άπεφθος χρυσός,
μυαλό άπαρτο κάστρο,
όπου βρισκόταν φώτιζε
το λαμπερό του άστρο.

Νωρίς κι ο Νίκος έσμιξε
μ’ εκείνη τη χορεία
που η ζωή τής έκοψε
στη μέση την πορεία.

Η μάζωξη του ουρανού
παράγινε μεγάλη…
Θύραζε Κήρες*, φύγετε
και κάψτε τη σκυτάλη!

Έως θανάτου ράθυμος
κατέστη η ψυχή μου,
τι πια δεν βρίσκω γνώριμους
στης νιότης μου τους οίμους.

Πάλι καλές αντάμωσες
στο ίδιο πανηγύρι,
όπ’ ανταμώνουν θύμησες
μ’ ανθρώπους στο λιοπύρι.

Ο Μπλάγκας, καπετάνιε μου,
το τσούρμο σαν συνάξεις,
πλάι σου θα’ναι με τον Λια
χωρίς να τον φωνάξεις…

                 Μ.Π.
9 Ιουνίου 2015


*θύραζε: έξω, έξω απ’ την πόρτα (,,,δρόμο!)| Κήρες: μυθοόγικές θεότητες του θανάτου

ΜΑΓΙΟΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ!

•Μαΐου 2, 2015 • Σχολιάστε

 rose_divider.8590449

ΜΑΓΙΟΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ!

Εξάρχεια, μεσημέρι πρωτομαγιάς 2015. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου, μετά από μια βόλτα στο Μοναστηράκι με τη σύζυγό μου, και ενώ βρισκόμασταν στη διασταύρωση Στουρνάρη – Μπουμπουλίνας, αισθάνθηκα ένα χτύπημα στον ώμο μου από μια πέτρα που μόλις είχε εκσφενδονιστεί με επαναστατική οργή, αντικαπιταλιστική αγανάκτηση και πρωτομαγιάτικο οίστρο από κάποιον αγνό κουκουλοφόρο, μέλος μιας αγέλης πιθηκοειδών από εκείνα που ενδιαιτώνται στο χαμπέρι της μάνας τους και χαμουρεύουν στα «στέκια» του ασυλοβριθούς κέντρου. Το γεγονός ότι το λίθινο βλήμα (του… βλήματος) δεν βρήκε, ευτυχώς, την πάνσοφη κάρα μου και ότι στόχος του δεν ήμουν εγώ ή ερασμία σύζυγός μου, αλλά κάποιος δυστυχής τουρίστας που είχε την ατυχή έμπνευση να αποθανατίσει με το «κινητό» του την «εορταστική» ατμόσφαιρα του «αβάτου των ηλιθίων», δεν με παρηγόρησε ιδιαίτερα. Αυτή η αδέσποτη πέτρα θα μπορούσε, για λίγα εκατοστά αριστερότερα, να με είχε καταστήσει… Νταγιάν! Κάτι τέτοιο ίσως να έδινε στον εαυτό μου την ευκαιρία να βγάλει από μέσα του τον… παρα- ποιητή για να γράψει το «Μέρα Μαγιού» σε μια γκροτέσκο εκδοχή!

«Μέρα Μαγιου με χτύπησες, Μέρα Μαγιού ρε χάνο
Πρωτομαγιά κι ας έμενες στην Κηφισιά επάνω
Στο καφεμπάρ να ρούφαγες φραπέ χωρίς να κρένεις
Να άρμεγες τη μάνα σου στα έξοδα να βγαίνεις.»

Λίγα μέτρα παρακάτω συνάντησα μια διμοιρία των ΜΑΤ με γλαδίολους στα χέρια και γαρύφαλα στ’ αυτί. Αισθάνθηκα ευτυχής που η πέτρα δεν είχε κάνει ματ διότι δεν διέκρινα καμμία διάθεση στα… μάτια των ενστόλων για ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στα πέριξ. Πρωτομαγιά γαρ και έχοντας υπ’ όψιν μου την βουτσοπανούσειον φιλοσοφίαν περί της προστασίας του παραβατικού πολίτη, υπέθεσα ότι οι άνωθεν εντολές προς τα ανόργανα όργανα θα ήταν ρητές: «Αφήστε τα “μπουμπούκια” να πετάξουν…».

Το περίλαμπρο χαοϊκής νοοτροπίας γκουβέρνο της επαμφοτερίζουσας αριστεράς (με το ακροδεξιό δεκανίκι) ενώ φρόντισε, άμα τη αναλήψει, να «ανοίξει» την Αμυγδαλέζα, για «ανθρωπιστικούς» λόγους και να παρατήσει τους λαθρομετανάστες στην Ομόνοια για ηλιοθεραπεία (η Τασία ξέρει), δεν φρόντισε εν τούτοις για τους ίδιους (τουλάχιστον) λόγους να ανοίξει και τα Εξάρχεια για την… ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά, όχι τόσο των τουριστών, των περιέργων, των νοσταλγών της «ηρωικής» εποχής ή των επισκεπτών, όσο των μπαχαλοκαπνισμένων μονίμων κατοίκων της περιοχής που αισθάνονται πολίτες τεταρτοκοσμικής κατηγορίας. Ως έπηλυς Εξαρχιώτης μισού αιώνα θα έλεγα πως αισθάνομαι χοντρομαλάκας, εάν δεν είχα την επίγνωση ότι αυτός ο όρος είναι κατοχυρωμένος από τους κυβερνώντες του χθές και του σήμερα! Φαίνεται πως οι τελευταίοι έχουν πιάσει το μινόρε του μινάρειν πολύ ζεστά και γρήγορα θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο ρεκόρ!

 

Δυστυχώς, πρέπει να ζήσει κανείς το χειρότερο για να εκτιμήσει το έως χθες θεωρούμενο κακό. Δυστυχώς, επίσης, είμαστε υπέρ το δέον επιλήσμονες, ευκολόπιστοι και επιμηθείς. Δεν ξέρω εάν τις ενέργειες των ανδραπόδων με την κουκούλα μπορεί να τις αποδώσει κανείς, όπως γινόταν ανέκαθεν, σε προβοκάτσια του «παρακράτους» ή εάν οι ίδιοι οι κουκουλοφόροι έχουν πλέον αναβαθμισθεί από πιόνι τού παρακράτους σε… «κράτος» εν κράτει και ό,τι πράτει δεν ενοχλεί απολύτως κανέναν! Εάν κρίνουμε από τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα του νέου γκουβέρνου, το οποίο έχει γίνει οιονεί συνομιλητής τους, αυτό το ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η ψήφιση του νόμου για την απενοχοποίηση της κουκούλας και άλλα θέματα που αποτελούσαν απαιτήματα του μπαχαλοχώρου, καθώς και το παραχάιδεμα των «παιδιών», σε συνδυασμό με τον ευνουχισμό των μηχανισμών για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας, δείχνουν την έμμεση (πλην σαφή)… «αναγνώριση» του «Μπαχαλοκράτους»! Δεν θέλω να πιστεύω ότι αυτό συνδέεται με… νωπά αλισβερίσια ή αποτελεί διάθεση συνδιαλλαγής του κάθε πολιτικώς αρμοδίου… Gucci, Vucci ή Pucci (έχοντος μυαλό κουκούτσι) με την αναρχο-φασιστική αληταρία της καταστροφής, των καταλήψεων, των βανδαλισμών, των εμπρησμών, των βιαιοπραγιών, των ληστειών, των λεηλασιών και της καταδυνάστευσης της περιοχής και του ευρύτερου κέντρου της πρωτεύουσας. Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο ας προχωρήσουν σε γενναιότερα μέτρα προκειμένου να συστηματοποιηθει η προσπάθεια και να μην παρουσιάζει την προχειρότητα του Brussels Group! Συμβουλευτικώς προτείνουμε:

• Την καθιέρωση της κουκούλας ως απαραιτήτου συμπληρώματος της αμφίεσης σε Βουλή, πανεπιστήμια, υπουργεία και λοιπά ιδρύματα στο πλαίσιο της εκστρατείας «Είμαστε Όλοι Κουκουλοφόροι». Για να σταματήσει επί τέλους ο ρατσισμός εις βάρος των παραδοσιακών κουκουλοφόρων!
• Την επίσημη εγκατάσταση των κουκουλοφόρων στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, πιλοτικά, ώστε να πάψουν οι επιθέσεις, οι εμπρησμοί και ο αφοπλισμός των οργάνων.[Σημ.: Ο πόθος τού κάθε αντιεξουσιαστή είναι να γίνει… εξουσιαστής στη θέση του εξουσιαστή. Μετά θα θέλει εξοχικό σε νησί και πρόωρη σύνταξη!]
• Την απελευθέρωση των παραβατικών κάθε λογής, αφού πρώτα τους φορεθούν βραχιολάκια, σκουλαρίκια, μενταγιόν, καδένες, σελάχια, κουστέκια ή και… ηλεκτρονικά υπόθετα της αρεσκείας τους. Ταυτόχρονα, όσοι εκ των πολιτών διαθέτουν φορολογική ενημερότητα θα τεθούν σε κατ’ οίκον περιορισμόν. Θα εξέρχονται εκ περιτροπής ανάλογα με τον αριθμό της διεύθνσής τους (μονά – ζυγά). Ελεύθερα θα κυκλοφορούν μόνο οι φοροφυγάδες.
Την οργάνωση κύκλου σεμιναρίων «ΠΑΜΕ ΠΛΑΤΕΙΑ», με την συγχρηματοδότηση του ΕΣΠΑ, για νέους φοιτητές, μαθητές λυκείου (κατά προτίμηση από τα βόρεια προάστεια) και μακροχρόνια καφενόβιους, με τους παρακάτω (ενδεικτικά) μαθησιακούς κύκλους:

  •  Κατασκευή Οικολογικών Μολότοφ
  • Ιστορία της Κουκούλας: από την Ιερά Εξέταση στην Πλατεία
  • Μαθήματα Καλλιτεχνικού Βανδαλισμού (graffiti)
  • Θεωρία και Πρακτική των Καταλήψεων
  • Φυσιολογία Της Απεργίας Πείνας
  • Απεργία Πείνας και Life Style
  • Τεχνικές Αποξήλωσης Α.Τ.Μ.
  • Η Συμβολή της Μαστούρας στο Μπάχαλο
  • Θεωρία Του Κοινωνικού Πλιάτσικου
  • Η Κοινωνική Διάσταση της Απαλλοτρίωσης Τραπεζών
  • Αρχές Του Μπαχαλοφασισμού
  • Ο Θάνατος του Εξαρχιώτη Εμποράκου
  • Ο Αυνανισμός ως Μέθοδος Πολιτικής Ανέλιξης κ.α.

Έξω δεν πάμε καθόλου καλά ακροβατούντες επί ξυρού ακμής. Μέσα πάμε από το κακό στο χειρότερο καρκινοβατούντες επί… Ξηρού παρακμής! Και έχουν παρέλθει μήνες τρεις, μόνο! Εάν δεν καταφέρουμε να πάρουμε εγκαίρως και τα τρισκατάρατα δανεικά από τους απεχθείς απογόνους των Βισιγότθων, Αλαμανών, Γαλατών, Ιβήρων, Σλάβων, Βίκινγκς και άλλων βαρβαρικών φύλων, τότε εφαρμόζεται plan G: “Hese Mesa” και… φωτιά στα μπατζάκια μας, δεξιά και αριστερά! Καλό μήνα, όπως και αν μπήκε…

1/5/2015

Δεν πρόκειται για νταούλι αλλά για ξυλόφωνο. Πρόκειται για ένα έντιμο συμβιβασμό, αρκεί να βρεθούν αγορές που θα χορέψουν!

Μουσική για αγορές

Δεν είναι νταούλι αλλά ξυλόφωνο. Πρόκειται για ένα έντιμο συμβιβασμό, αρκεί να βρεθούν αγορές που θα χορέψουν!

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

•Μαΐου 1, 2015 • Σχολιάστε

sport-graphics-playing-cards-590406

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

(αφιερωμένο σε όσους συνδυάζουν πολιτικό όρκο
με θρησκευτικό γάμο και… κομματικό έρωτα)

Εωθινός Διάλογος

Προς τί αγάλλεσαι μπαμπά και μειδιάς τόσο λαμπρά;
– Πρώτη φορά αριστερά! Δεν φτερουγάς από χαρά;
Πρώτη φορά αριστεραάα; Μιλάς, πατέρα, σοβαρά; Δεν θα υπάρχουν φαύλοι πιά και τέρμα στην κακοτοπιά; Ωωω, τι αβάσταχτη χαρά!
Μην ξανακούσω πια το «ώω», δεν πάει σε… αριστερό! Να συνηθίσεις στο «ουάου» , άκου και μένα που νογάου!
Τότε, λοιπόν, θα πω… ουάου, μιας κι εφεξής δεν θα πονάου!
Δόξα να έχει ο Γιαραμπής, μπορείς παιδί μου να χαρείς! Βάλε τη ζώνη χαλαρά, δεν θα τραβάς άλλο κουπιά, υπάρχει πλέον ανθρωπιά!
Το μήνυμα το πήρα πια! Μ’ ενός κομπιούτερ τα κουμπιά, κάτω από μία χαρουπιά, θα κατεβάζουμε λεφτά! Όλος ο κόσμος μας χρωστά και να μην κάνει τη σουπιά! Είναι τυχαία όλα αυτά;
Θαύμα Ανδρέα, φανερά, έφερε την αριστερά! Κατήλθε σαν περιστερά, μ’ Αλέξη και με Περιστέρα καινούργιο έφερε αέρα! Ενδεδυμένη ερυθρά και με φτερούγες στο λιλά, χωρίς γραβάτα κι ανοιχτά του πουκαμίσου τα κουμπιά! Τρεις μήνες τώρα κυβερνά, τα πέριξ φούμαρα κερνά, κουκούλα, φέσι και Μπαλτά. Πάμε καλά στα ωσανά, τα έσοδά μας αγανά, αδειάσαμε τον κορβανά, το «δεν πληρώνω» γενικά έχει ξοφλήσει σαν μαγκιά, τώρα σαν μπούμεραγκ γυρνά και κατακέφαλα πονά. Με λεξιλόγια καινά καλύπτουμε πολλά κενά!
Όμως, εκείνο που μετρά: στο χρονοντούλαπο ξανά κλειδώσαμε τη Δεξιά! Πετάξαμε και το κλειδί γιατί είχε μπει και ξαναβγεί!
Ναι, επί τέλους, οι καλοί πλειοψηφούνε στη Βουλή!
– Και στο εξής δεν θα ’χουμε νεποτισμούς, πατέρα; Οι αριστεροί το μέτωπο το έχουν σαν αθέρα!
– Αριστεροί, ξαριστεροί τα πόστα κυνηγάνε, θέλουν κι αυτοί τα όβολα στον Άδη προτού πάνε! Για να στο κάνω πιο λιανά, πια δεν υπάρχουν στεγανά! Αριστερό ή δεξιό, εν τω οσχέω και τα δυο! Η ασφαλής διάκριση υπάρχει στον καβάλο˙ Εάν το μάθουν και οι fan δεν θα μας πρήζουν άλλο! Στην εξουσία, γιόκα μου, η βασική ουσία δεν είναι το ιδανικό, αλλά η… συνουσία!
Το SPERO πάει περίπατο, μα χάνω και το… SPIRO!
Κάποτε έβλεπα κι εγώ τα Σάββατα τον… Σπύρο! Μα πλέον κουλτουριάζομαι αριστερώς λιγάκι, πήρα γραμμή κομματική και βλέπω μόνο… Λάκη!
Για ποίον Λάκη λές, μπαμπά; Εκείνον της… Μυκόνου;
Υιέ, λες ν’ αγωνίστηκα για τη σκιά του όνου; Αν είν’ αυτό «αριστερά», βλέπω να παίρνω τα βουνά!
Και αν μας φύγει, ω μπαμπά, τί θ’ απογίνουμε εδωνά;
Θα κάνουμ’ εκλογές ξανά, και ύστερα ξανά μανά, ώσπου να πεί ο κόσμος «να» – μπαϊλντισμένος στ’ αχαμνά – πότε ευρώ και πότε μνα, παρότι εύκολα ξεχνά πως είν’ αυτός που τα δεινά εν τοις φρεσί του φευ γεννά, αλλά γνωρίζει ελεεινά σ’ άλλους τον δείκτη να κουνά!
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο άγος της ενδείας˙ ανέκαθεν και εσαεί θα είναι της παιδείας! Μονίμως την ποτίζετε με τη θαλιδομίδη και βγάζετε εκτρώματα˙ ιδού τώρα οι Μήδοι!

.

 

divider_55

ΧΑΙΡΕ ΑΚΑΚΙΑ

•Μαρτίου 31, 2015 • Σχολιάστε

rose-divider

ΧΑΙΡΕ ΑΚΑΚΙΑ

Το απόγευμα της Πέμπτης της 26ης Μαρτίου η πολυαγαπημένη μας φίλη Ακακία, αγαπημένη όλων των Μεσολογγιτών ανεξαιρέτως, πέρασε από τις όχθες της λιμνοθάλασσας – που τόσο αγάπησε – στην αντίπερα μεριά, στις όχθες της Αχερουσίας και της σιωπής. Όχι όμως και της λήθης όπου η ίδια, μέσα από το μεγαλείο τής ταπεινοφροσύνης της, παρέδιδε τον εαυτό της, σύμφωνα με ένα ιδιόχειρο σημείωμά της: «Αγάπησα όλους τους ανθρώπους, Αγωνίστηκα να νικήσω ή να αξιοποιήσω τη δυστυχία μου. Τώρα παραδίδομαι στη λήθη.»

Η λήθη δεν ταιριάζει στην Ακακία. Αν και η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη μαζί της, με τα προβλήματα υγείας που τόσο σκληρά και άδικα της φόρτωσε από τα παιδικά της χρόνια, η Ακακία προικισμένη – σαν αντιστάθμισμα – με απίστευτη εσωτερική δύναμη και μοναδικά πνευματικά προσόντα – κατάφερε να διαγράψει μια ανεπανάληπτη διαδρομή για να κάνει στο τέλος την Έξοδό της προς την Αθανασία, ως γνήσια Μεσολογγίτισσα που ήταν. Ο τρόπος που έζησε τη ζωή της, η άπλετη και ανεπιτήδευτη αγάπη που σκορπούσε γύρω της, το μέγεθος της κοινωνικής προσφοράς της και το σπουδαίο πνευματικό της έργο ξεπερνούν το υλικό και το εφήμερο αφήνοντας στη λήθη μόνο το άχθος τής άμβλυνσης του πόνου που φέρνει η απώλεια. Ενός πόνου δυσβάστακτου για όσους τη γνώρισαν και, αναπόφευκτα, την αγάπησαν, ιδιαίτερα δε για την οικογένειά της που έχει ακόμα νωπά τα δάκρυα για τον αείμνηστο αδερφό της Σπύρο.

Το Μεσολόγγι των παιδικών μας χρόνων φεύγει και χάνεται. Η Ακακία με τα βιβλία της φρόντισε στοργικά να κρατήσει σαν φυλαχτό τις εικόνες του και τη λαλιά του, εγκόλπιο για μας που το ζήσαμε και παρακαταθήκη για τους νεώτερους και τους επερχόμενους. Όμως το έργο της, μεγάλο και πολυσχιδές, ξεπέρασε τα στενά όρια της πόλης μας και πήγε μακρύτερα, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα. Το Μέγα Βραβείο της Ακαδημίας της Γαλλίας (Grand Prix de l’ Académie Française) με το οποίο τιμήθηκε η Ακακία το 1991 για το βιβλίο της «Δεκατρείς φωνές της σιωπής», η βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών για τη γλωσσική μελέτη της «Μιλήστε Μεσολογγίτικα», το Χρυσό Μετάλλιο του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (2004), καθώς και η ομόφωνη αναγόρευσή της, το 2003, σε Επίτιμη Διδάκτορα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για το σύνολο του έργου της και την πνευματική της προσφορά, πιστοποιούν του λόγου το αληθές.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου, την επομένη των τελευταίων Χαιρετισμών, το Μεσολόγγι σύσσωμο είπε το τελευταίο «χαίρε» στην Ακακία του

0064

Χαίρε Ακακία,
ακακίας κατοικητήριον,
Χαίρε η την μοίραν εκμειώσασα,
Χαίρε βασταγής προμαχώνα ακυρίευτε,
Χαίρε μακροθυμίας ακύμαντον πέλαγος,
Χαίρε προσηνείας αγκάλη αθέσφατος,
Χαίρε αγάπης φρέαρ αστείρευτον,
Χαίρε μειδίαμα ηλίου φαεινότερον,
Χαίρε μεστού βίου αρχέτυπον,
Χαίρε φως της ψυχής μας ανέσπερον,
Χαίρε του Μεσολογγιού μας
αγλάισμα άφθαρτον
Χαίρε πολυαγαπημένη
φίλη, μητέρα και αδελφή, Ακακία.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα
σαν το ηλιοβασίλεμα της Πλώσταινας,
σαν το κάμα των σάλτσινων
στο καταμεσήμερο του καλοκαιριού,
σαν το καθρέφτισμα της Βαράσοβας
στη λιμνοθάλασσα,
σαν την ευωδιά της βουστίνας
την άνοιξη,

Θα σε βρίσκουμε
στην καλλιέπεια των κειμένων σου,
στων Τεχνών την επουράνια κλίμακα,
στον ευγενικό φλοίσβο της λιμνοθάλασσας,
στα άνθη των Επιταφίων,
στις χοές της Μεγάλης Παρασκευής,
στα φιλιά της Ανάστασης,
στην αρμύρα των δακρύων μας.
Ακακία, χαίρε…

Book-09-june.

[Για τις σπουδές, το έργο και τις δραστηριότητες τις Ακακίας παρατίθενται πληροφορίες που αντλήθηκαν από τον ιστότοπο http://www.tovima.gr.]

Η Ακακία Κορδόση έκανε τις εγκύκλιες σπουδές της στην Παλαμαϊκή Σχολή και συνέχισε με σπουδές γαλλικής φιλολογίας στην Ελλάδα και στην Ντιζόν στη Γαλλία. Εργάστηκε αρχικά στην υπηρεσία Τύπου της Γαλλικής Πρεσβείας και στη συνέχεια υπηρέτησε για πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση ως καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας.
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1967, με διήγημά της στο περιοδικό Νέα Εστία. Εξαιρετικά παραγωγική, εξέδωσε τα διηγήματα «Γκρίζες μέρες» (1973), «Ποιος, αν φώναζα» (1987), «Οι γερανοί» (1993), «Τα χαμένα βήματα του αυτοκράτορα» (1999), «Ζωγραφισμένος Αύγουστος» (2005), «Δεν πειράζει που δεν μ’ άκουσες» (2011), «Σαν μουσική τη νύχτα» (1997), τα μυθιστορήματα «Ο εμπρησμός» (1992), «Το διπλό ταξίδι» (1994), «Τα νοερά καλοκαίρια» (1995), «Ο μυστικός κόσμος του καθηγητή Αναγνώστου» (2001), «Απ’ το ροζ ως το κόκκινο» (2010), το θεατρικό «Ένας άνθρωπος που λεγόταν Μπάυρον» (1974) αλλά και δοκίμια και μελέτες: «Αναλογίες» (1974), «Γνωρίστε το Μεσολόγγι» (1976), «Το Μεσολόγγι της ομορφιάς και του πνεύματος» (2003), «Ο γιατρός Νικόλαος Μαγκανάς». «Από την Πίζα στο Μεσολόγγι» (2011) κ.ά. Είχε μεταφράσει αρκετά έργα του Μπαλζάκ για τις εκδόσεις Καστανιώτη, αλλά και σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία (Φρανς Ρος, Κατρίν Αλεγκρέ) καθώς και την Ιστορία της πολιορκίας του Μεσολογγίου του Ογκίστ Φαμπρ. Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση «Οκτώ γράμματα του Φώτη Κόντογλου στον Δημήτρη Κασόλα» (2002). Συνεργασίες της δημοσιεύθηκαν στο Έθνος και στο ένθετο Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας.

Δραστήριο μέλος της πολιτιστικής ζωής του Μεσολογγίου από τα νεανικά της χρόνια, συμμετείχε στην έκδοση νεανικών λογοτεχνικών περιοδικών. Ήταν ιδρύτρια της Κινηματογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου και διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου. Ήταν συνιδρύτρια με τον αδελφό της Νίκο Κορδόση του πολιτιστικού οργανισμού «Διέξοδος», όπου συντόνιζε για πολλά χρόνια τη Λέσχη Ανάγνωσης.

Μ.Π.

31/03/2015

[Το κείμενο σε μορφή pdf]

 divider_33

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

•Μαρτίου 10, 2015 • Σχολιάστε

Σώσον Κ'υριε τον λαόν σου!ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ω, τι καλό το σύστημα
όταν σε μπάζει μέσα!
Εκτός που το παντρεύεσαι,
γουστάρεις και μετρέσα!

Αγραβατί μπαίνεις σ’ αυτό
και με… προπέλα βγαίνεις,
ακόμα κι αν δε τη φοράς
στο νου τον κόμπο δένεις!

Τα άτιμα προνόμια
τα… τρισκαταραμένα,
τα δέχεσαι γιατί, απλώς,
λυπάσαι τα καημένα!

Τις λέξεις που χρειάζεσαι
με μαστοριά τις πλάθεις,
μα κοίτα και τις άγνωστες
κάποια στιγμή να μάθεις!

Μην σκίζεις τα συμβόλαια,
μην σκίζεσαι, επίσης,
όλα μια μέρα στο… Σχιστό
μπορεί να τα πουλήσεις!

.

divider_130

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

•Μαρτίου 2, 2015 • Σχολιάστε

divider_33

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Σκοπός της επίσκεψης του Αλέξη στον Μίκη ήταν η παραγγελιά της ευρωλαϊκής ασυμφωνίας «Ο Χορός των Αγορών» για ένα νταούλι και δύο πίπιζες, στο πλαίσιο υλοποίησης της προεκλογικής δήλωσης του πρώτου «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»! Το πασίγνωστο «Καλημέρα Ήλιε» αποκλείστηκε γιατί μετά από τριάντα πέντε έτη χρήσης και κατάχρησης κατέληξε να θυμίζει… μνημόνιο και νέφος (με υπέρμετρους ρύπους). Ωσαύτως απορρίφθηκε η μεταγραφή τού «Κάρμινα Μπουράνα» σε τσάμικο για νταούλι και πίπιζα, λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του μουσουργού Κακαρούγκα. Τους στίχους για το έργο έγραψε ένας φέρελπις στιχουργός ο οποίος υπογράφει με το ψευδώνυμο «Γιάνης Β.». Σύμφωνα με δηλώσεις του, τα ποσοστά του θα διατεθούν για την απόσβεση μέρους του δημόσιου χρέους, γεγονός που έκανε τον Σόιμπλε να ξαναπερπατήσει από τη χαρά του. Ο Γιάνης με τον απέριττο στίχο του προσπάθησε να τονίσει και το στοιχείο του “κομφορμίστικου αντικομφορμισμού”, σήμα κατατεθέν παντός κοινωνικά συνειδητοποιημένου ατόμου που σέβεται τον εαυτό του και το λάιφ στάιλ τού χώρου του. Βάση της έμπνευσής του αποτέλεσε το λαίκό τραγούδι «Άσπρο πουκάμισο» (Β.Τσιτσάνης – Ε.Παπαγιαννοπούλου, 1956). Εξασφαλίσαμε τους στίχους και τους παρουσιάζουμε:

Άσπρο πουκάμισο φορώ,
ντίαρ Αγγέλα… φως μου,
θέλεις να βάλω “Γκυ Λαρός”
ή θες το ”Ούγκο Μπος” μου

Άσπρο πουκάμισο φορώ
ριχτό σαν… πετραχήλι˙
οι Γερμανοί τον σολομό
μου έψησαν στα χείλη.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σε χρεωμένη χώρα
που στέλνει έξω τα παιδιά
και τα… λεφτά με φόρα!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο δεν το βάφω˙
εγώ τα νιεν του Σόιμπλε
στο όσχεο τα γράφω!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ας έχω στάνταρ… Γέιλ
στα πούρα είμαι Κουβανός
και Ρώσος στα κοκτέιλ!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι έχω το“Πόρσε” μαύρο,
τ’ απλήρωτα διόδια
τώρα με κάνουν λάβρο!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ουδέποτε γραβάτα,
με μπουρζουάδες χώρισα
από μικρός τη στράτα.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σαφώς δικαιωμένος
και δείγμα της ευμάρειας
ο καψερός… Καμμένος!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και ζω σαν τα αλάνια˙
τρώγω το στέικ μίντιουμ
με λίγα… λαfaζάνια!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
με πρόεδρο Προκόπη˙
ο Μανωλιός ανάποδα
εφόρεσε τη λώπη!

Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αγορές δεν άρχισαν ακόμη τα μαλλιοτραβήγματα για το ποια θα μας πρωτοδανείσει οφείλεται, σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές στους εξής λόγους:
• Δεν έχουν ακόμα ετοιμαστεί οι παρτιτούρες για τον «Χορό των Αγορών».
• Ούτε οι «αγορές» είναι ακόμη έτοιμες, γιατί μόλις άρχισαν να μαθαίνουν τσάμικο.
• Και γιατί, στο κάτω κάτω, λεφτά υπάρχουν! Ήδη, απ’ ό,τι λέγεται, οι ΔΕΗ-τζήδες πήραν αύξηση ±8%!

3/3/2015

Το κείμενο σε μορφή PDF : ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Lucious blonde Marketa stripteases-03-opt

Πρόκειται για «Αγορά» που δεν ξέρει από… τσάμικο    ή για «Χώρα» που δεν ξέρει από διαπραγμάτευση;

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.