Βοήθειά μας!

ΚΑΛΟ… ΔΙΣΕΚΤΟ

.

Καλή χρονιά και… ο Θεός βοηθός! Και για να πω την αμαρτία μου, πέρυσι δεν μας βοήθησε ιδιαίτερα ή, για να είμαι ειλικρινής, μας πήγε κατά διαόλου σε όλα τα επίπεδα. Κρίμα γιατί εμείς του αφιερώσαμε το ανφάν γκατέ της πόλης μας ίνα μεσιτεύει υπέρ ημών εις τον Πανάγαθον. Όχι πως δεν κάνει ότι μπορεί ο άγιός μας και «πνευματικός πατέρας» του Γεωργουλόπουλου Jr., αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και ποιον να πρωτοβολέψει ο Ύψιστος! Τη χώρα δεν μπόρεσε να τη σώσει από τα σαγόνια του καρχαρία (διεθνείς ”αγορές”), οι μισθοί και οι συντάξεις μας ανελήφθησαν εις τους ουρανούς και ο Κωσταντάρας δεν έβαλε ακόμα… την ελληνική σημαία στα καράβια του. Στην ΑΟΖ της Κύπρου βρέθηκε φυσικό αέριο, αλλά εμείς με τα ζεϊμπέκικα των καραγκιόζη Βεζύρη μας θα περιοριστούμε στο… κλασικό αέριο της φασολάδας που ξαναμπαίνει φουριόζα στο διαιτολόγιό μας, μετά από ένα πρόσκαιρο διάλειμμα σολομού και περινιόν. Δεν βάζω μέσα στα αρνητικά το γεγονός ότι ο «θαυμαστής της Ταταρούνας» δεν μιλάει με τον «ενοριακό σταυρωτή του Κυρίου» διότι στην αυλή των θαυμάτων οι συν-τροφικές έριδες εμφανίζουν την περιοδικότητα των οικονομικών κρίσεων, αλλά με μεγαλύτερη συχνότητα.
Όμως θα πρέπει να ομολογήσω πως η χρονιά, καίτοι δίσεκτη, ξεκίνησε με καλούς οιωνούς. Δεν μπορώ να μην χαιρετίσω την απόφαση του μεγάλου πολιτικού ανδρός – πρώην αιώνιου φοιτητή και μπαρουτοκαπνισμένου αγωνιστή του Πολυτεχνείου (και του οισοφάγου του) – Στεφάνου (εξ ακανθών και εξ Ηπείρου) να κατέλθει στην κονίστρα (ως… κουνίστρα) της διεκδίκησης της αρχηγίας του σοσιαληστρικού κινήματος! Είναι μια ελπίδα που δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας, κυρίως για τη συμβολή της στην… ιλαρότητα που τόσο μας είναι αναγκαία στις ασβολερές μέρες που περνάμε (υπαιτιότητι τοιούτων ξεγάνωτων ντενεκέδων).

.

Μιλώντας για ντενεκέδες, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθω,  έστω για λίγο, στο αγλάϊσμα του είδους και απόπλυμα της πολιτικής, τον «πεφωτισμένο» πρώην υπάλληλο της ΔΕΗ και υπουργό Κίμωνα τον Μεγαλόστομο. Δεν θα αναφερθώ στην παραβατικότητά του, την κλασσική του ψλοκοπάνα Έλληνα οδηγού που γράφει στα αγγειά του τον ΚΟΚ (και τις ζωές των άλλων) παραβιάζοντας το κόκκινο, αφού ως «πολιτικός» έχει εθιστεί τόσο πολύ στη συνταγματικά κατοχυρωμένη ασυδοσία του, που αδυνατεί να την αποβάλλει ακόμα και όταν έχει χάσει αυτή την ιδιότητα. Θα αναφερθώ στη φασίζουσα νοοτροπία που διέπει αυτή τη μεταλλαγμένη φάρα των πολιτικών της μεταπολίτευσης – εν ενεργεία ή μη – που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα της ισονομίας, θεωρώντας τον εαυτό της αφεντικό και όχι εκπρόσωπο του λαού. Τώρα θα μου πείτε… καλά να πάθει και ο… «πάνσοφος»  λαός που τους ψήφισε, ιδίως κάτι τέτοια κουλουροειδή σούργελα, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση! Το δυστυχημα είναι ότι όταν έρχεται το κακό δεν έρχεται επιλεκτικά, αλλά πέφτει εφ’ όλων – δικαίων τε  και αδίκων – κυρίως δε επί των πρώτων γιατί οι δεύτεροι πάντα βρίσκουν τον τρόπο να «την σκαπουλάρουν». Βέβαια ο Κίμων μέσα από τη στομφώδη αμετροέπειά του ανά τα κανάλια και ραδιόφωνα, στην προσπάθειά του να κάνει το μαύρο άσπρο, δεν βγήκε ιδιαίτερα κερδισμένος αφού πολλοί θυμήθηκαν το «μαύρο» – «εθνικόφρον» παρελθόν του (πριν το γυρίσει στο πράσινο) και ανέσυραν από τα κιτάπια τους την επιστολή του… κομμουνιστοφάγου Κίμωνα προς τον Στυλιανό Παττακό.

.

Στα καλά του απελθόντος έτους εντάσσεται και η απαλλαγή μας από τον κόθορνο G.A.P. που ακόμα δεν έχει καταλάβει (η δεν… εννοεί να καταλάβει) τη ζημιά έκανε στον τόπο, ενώ στα επερχόμενα κακά του νεοτευχθέντος ενιαυτού– πλην της νομοτελειακής χειροτέρευσης των όρων της ζωής μας – εντάσσεται και η διαφαινόμενη άνοδος στην εξουσία ενός άλλου κοθόρνου – με στοιχεία μαχαλόμαγκα αντιευρωπαϊστή – που σήμετα αυτοπροβάλλεται σαν ο νέος μεσσίας. Με τόσους μεσσίες δικαίως οδεύουμε ολοταχώς προς τον… μεσαίωνα!

.
Ευτυχώς που υπάρχει και η τέχνη για να παίρνουμε καμιά ανάσα. Το καλλιτεχνικό φωτογραφικό πρακτορείο “STAPAT” μας έστειλε από το Μεσολόγγι την πιο κάτω φωτογραφία από το ρεσιτάλ βιολιού του γνωστού μαέστρου Tomaso Capomusia που δόθηκε τον περασμένο Δεκέμβρη στη μουσική σκηνή του “Rooster’s Egg”. Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η μετάβαση από το λαϊκό ρεπερτόριο στην κλασική μουσική ήταν απόρροια μιας εσωτερικής διάθεσης του καλλιτέχνη ή ήταν αποτέλεσμα του εφοπλιστικού λόμπι της παρέας του που πέραν της ιχθυόσκαλας διατηρούσε αναμνήσεις και από τη… σκάλα του Μιλάνου. Επειδή στην κλασική μουσική δεν συνηθίζονται οι παραγγελιές, θα παρακαλούσα τον μαέστρο να βάλει στο πρόγραμμά του και λίγο… Στραβίνσκι.

.

O Tomasso και το βιολί του

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΠΡΙΤΗ

.

Το έθνος να λυπάστε…

.

…που ότι κληρονόμησε

«χερσίν ιδίοις» φθείρει,

κι ολοφυρόμενο μετά

τη μοίρα του οικτίρει..

.

…που το κλαρί πριόνιζε

όπου καθόταν πάνω

και πληρωμή αξίωνε

για τούτο κι από πάνω!

.

…που έχασε τα μέτρα του,

τ’ αλφάδια, τα σταθμά του

κι έχει στο χέρι… τζι πι ες

σαν ψάχνει τα λιμπά του!

.

…που εν πολλοίς οι πλείονες

εργάζονται σαν δούλοι,

μα βδέλλες κρατικόμορφες

τους πίνουν το μεδούλι.

.

…που έχει μυρίους αραχτούς

τον κόσμο να παιδεύουν,

με ντοκτορά στο άθλημα

τους πάντες να δουλεύουν.

.

…που στον χρηστό και συνεπή

φορά ζουρλομανδύα

κι αγάλλεται παράφορα

με την παρασπονδία.

.

…που δεν παράγει τίποτα

και τα εισάγει όλα˙

μακάρι να εισήγαγε

και μια… βουλευτοφόλα!

.

…που τα κλαριά του κόβονται

κι οι ρίζες του σαπίζουν

και μόνο οι κουφάλες του

σκαιιώς πανηγυρίζουν.

.

…που ασεβεί αφήνοντας

τη γη του να χερσώνει

και στων θεών τ’ αγλάισμα

σπυρί να μη φυτρώνει.

…που πήρε δώρο την ελιά

από τη θεία Φύση

και ρέποντας στα εύκολα

την έχει παρατήσει.

.

…που οι ξωμάχοι απαξιούν

να φτιάξουν το ψωμί τους

και αγοράζουν ρίγανη

για το… γκουρμέ φαϊ τους.

.

…που έκαψε τους αργαλειούς

προσάναμμα στα τζάκια

κι αγανακτεί μόλις φωτιά

αρπάξει στα μπατζάκια.

.

…που έμαθε με δανεικά

να ζει και να περνάει

και τις γενιές που έρχονται

με άχθη να κερνάει.

.

…που έχει σαν καθήκον του

το κράτος του να κλέβει,

τάχατες για εκδίκηση

που όλους τους παιδεύει.

.

…που δε γνωρίζει πως γοργά,

αλί, στον πάτο φτάνει

σαν αφαιρεί απ’ το πουγγί

και πίσω δεν τα βάνει.

.

…που γράφει στα παπούτσια του

τους νόμους και την τάξη,

εκτός και αν φραγγέλιο

τον τσαμπουκά του σάξει.

.

…που θεωρεί τον άξιο

αποδιοπομπαίο

και τον αβέλτερο, ουαί,

εξ ορισμού σπουδαίο.

.

…που έχει πρότυπα ζωής

τ’ απαύγασμα του μώμου,

μποτοξοειδείς θεότητες

κι “αστέρια” υπονόμου.

.

…που αφήνει την παιδεία του

σε νάρκη βυθισμένη

και σπάλακες ν’ αδολεσχούν

με τήβεννο ντυμένοι.

.

…που λησμονεί τη γλώσσα του

και ξένα μηρυκάζει,

νομίζοντας τα κόμπέξ του

πως έτσι κατευνάζει.

.

…που αφαιρεί κεφάλαια

από το παρελθόν του

κι αφήνει στους δωσίλογους

να γράφουν το παρόν του.

.

…που δεν τιμά τα σύμβολα

και ως τα βεβηλώνει,

δεν βλέπει πως μαζί μ’ αυτά

το μέλλον του ξηλώνει.

.

…που ’χει στις στάμπες εμμονή

και αν σε μια κολλήσει

δεν ξεκολλά κι ανάποδα

ο κόσμος αν γυρίσει.

.

…που ’χει νταλκά με το ΕΓΩ

και το ΕΜΕΙΣ θυμάται

όταν ο φόβος μέσα του

αρχίζει να βρυχάται.

.

…που στέλνει τα παχύδερμα

να το εκπροσωπούνε

και απορεί πώς έλαχε

χοντρά να του φερθούνε.

.

…που βάζει στο τιμόνι του

τον κάθε κουλοχέρη,

με βούλα ευπροσάρμοστου

στο δόλο χρυσοχέρη.

.

…που έχει τ’ αυτονόητα

παντοτινό του στόχο

και ένα κοινοβούλιο

που ρέπει προς το… Σόχο.

.

…που μετατρέπει τους θεσμούς

σε κερδοφόρες λέσχες

και θεωρεί… αγένεια

τη φράση «πόθεν έσχες»!

.

…που δεν μπορεί στη Θέμιδα

να έχει εμπιστοσύνη

μια κι ο ζυγός της ευσταθώς

προς τους κοπρίτες κλίνει.

.

…που’χει το κράτος ζήτουλα

και τους ταγούς αγάδες,

που ξεκινάνε άφραγκοι

και λήγουνε λεφτάδες.

.

…που οι αστοί τη λεία τους

τη σπρώχνουν προς τις… Άλπεις

και τρών εδώ τα δάνεια

με τα παιδιά της κάλπης.

.

…που στης ειρκτής τα σίδερα

δεν χώνει παπατζήδες,

πολιτικούς επίορκους

και φύσει μπαταχτσήδες.

.

…που όλοι οι ακαμάτηδες

μοστράρουν για σωτήρες

και τα λαμόγια δίπλα τους

προβάρουν μασητήρες.

.

…που αγανακτεί ανάδρομα

και όταν το βολεύει

και πριν πεινάσει, δυστυχώς,

ποτέ δεν μαγειρεύει.

Εάν λυπάστε, φίλοι μου,

κι… αλλοεθνείς δεν είστε,

πως λύνεται ο γόρδιος

ουκ οίδα, αν ρωτήστε!

.

Το ανωτέρω πόνημα οπτικοποιημένο στο YOUTUBE

http://www.youtube.com/watch?v=pPyZhpZR7O0

.

Σημ.: Αφορμή για τον “ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΚΟΠΡΙΤΗ” αποτέλεσε ένα απόσπασμα από τον “ΚΗΠΟ ΤΟΥ  ΠΡΟΦΗΤΗ” (1923) του Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν που μου στάλθηκε με e-mail. Παραθέτω το κείμενο από το οποίο δανείστηκα τον πρώτο στίχο:

.

“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”

.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Με καφετζούδες, μέντιουμ, αστρολόγους και προφήτες δεν είχα ποτέ καλή σχέση, όπερ θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν εξαιρετική ασέβεια προς τον… Τειρεσία, δηλ. τον μάντη του οποίου το όνομα φέρει το ομώνυμο κλαμπ σκοποβολής («Ο ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ») όπου συμμετέχω από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας και εντεύθεν. Με άλλα λόγια, δεν έχω την οξυδέρκεια, αλλά ούτε και την…σοφία, εκείνων που από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν «προβλέψει» τον μετασχηματισμό της Ελλάδας σε μια ευημερούσα σοσιαλιστική κοινωνία και όσα ωραία επακολούθησαν. Μετα βίας μπορώ να προβλέψω το αν θα πάρω σύνταξη τον επόμενο μήνα ή το πόσα αρνιά θα ψήσει ο ξάδερφός μου τον επόμενο χρόνο. Μπορώ όμως να προφητέψω εκ του ασφαλούς ότι ο… Άκης και τα συν αυτώ λαμόγια θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα αγαθά της αγυρτίας τους και ότι θα τελευτήσουν χωρίς να γευτούν τα «αγαθά» της στενής. Δεν θαυμάζω τον Ρουμπινί για τις προβλέψεις του γιατί όντας ο ίδιος μέσα τα πράγματα και συμμετέχοντας στη διαμόρφωσή τους κάνει εκ του ασφαλούς τον σοφό. Με αυτά τα δεδομένα, ομολογώ ότι εκστασιάζομαι όταν ανακαλύπτω κάποια πράγματα που ειπώθηκαν ή γράφτηκαν σε παλιότερους καιρούς και βγήκαν αργότερα αληθινά.

Πρώτα θα αναφερθώ σε ένα κείμενο του πολυτάλαντου Χάρρυ Κλυνν ο οποίος από το 1983, στο θεατρικό έργο του «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος», είχε προβλέψει το ορυμαγδό που επακολούθησε. [Ελευθεροτυπία, (Ε), 6 Νοεμβρίου 2011]

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι – τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός στα όρια της οικονομικής και ηθικής εξαθλίωσης».

Η δεύτερη «προφητεία» αφορά στους Γερμανούς και την επάνοδό τους στο προσκήνιο της Ιστορίας με τις πλάτες των νικητών της στον Δεύτερο Πόλεμο, κυρίως των Αμερικανών που τους χάρισαν τις πολεμικές αποζημιώσεις και όσων εκ των υπολοίπων δεν τις αξίωσαν. Την έκανε ένας αξιωματούχος των ναζί αμέσως μετά τον πόλεμο (1945), είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Ελευθερία» (1945) και πενήντα χρόνια αργότερα, το 1995, αναδημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία». Διαβάστε το κείμενο από το απόκομμα της «Ελευθεροτυπίας» και βγάλτε το συμπέρασμά σας:

Απόκομμα από την "Ελευθεροτυπία" του 1995

,

Θα παραμείνουμε για λίγο ακόμα στο παρελθόν που αν και όλοι ξέρουμε ότι διδάσκει, δεν εννοούμε να το συμβουλευόμαστε όσο θα έπρεπε. Θα πάμε 115 χρόνια πιο πίσω, στο 1896, για να δούμε τι έγραφε τότε ο Αλέξανδρος Ππαπαδιαμάντης για την πιο… διάσημη ελληνική χεοκοπία, εκείνη που συνδέθηκε με τη δήλωση του Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Θα δείτε ότι και σήμερα πτωχεύουμε κάτω από την ίδια νοοτροπία.

Τις ημύνθη περί πάτρης;

 Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν«φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

Αλέξανδρος Ππαπαδιαμάντης

(Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896)

Σημ.: Λες και ήταν χθες! Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τότε.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

Τα παιδία παίζει; Αμ’ δεν παίζει! Κι όταν δεν παίζει ου ρέζει[1], αλλά είτε χέζει είτε εμπαίζει! Αν αυτοί οι δύο ορνιθόμυαλοι -πρώην συμφοιτητές – που ηγούνται σήμερα των κομμάτων εξουσίας, πέρασαν ποτέ από το Χάρβαρντ χωρίς να τους μπουγελώσουν, φαίνεται πως και το Χάρβαρντ έγινε χάρβαλο ή με κάνα δυο ντενεκέδες λάδι βαίνεις κι από κει προφέσορας!  Το βέβαιο είναι ότι αμφότεροι δεν φοίτησαν ποτέ στο σχολείο της κοινής λογικής και δεν πέρασαν – έστω… απέξω – από το σχολείο της  τσίπας. Σε ότι αφορά την περί πάτρης αγάπη και το υπέρ αυτής αμύνεσθαι, νομίζω ότι άπασες οι… κλαδικές των οιωνών όχι μόνον είναι a priori εναντίον τους, αλλά και τους στολίζουν άνωθεν με τις υψιπετείς κενώσεις τους.

Τέτοια φρόκαλα και τόσο οικτρή κατάσταση στη λεγόμενη  «κορυφή» της πολιτικής ζωής του τόπου δεν ξαναείχαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Όχι ότι στη «βάση» τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλά εκεί το παιγνίδι της μακριάς γαϊδούρας οσάκις δεν παρατραβάει ενδέχεται να μην έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις στο σύνολο. Έρχομαι να συμφωνήσω με την περί ευγονικής πρακτική των Σπαρτιατών και να λυπάμαι πουκαταργήθηκε ο… Καιάδας[2]. Επίσης και ο λεγόμενος… πολιτικός μας πολιτισμός[3] ξεστράτησε τα μάλα, ειδάλλως, στην αθηναϊκή δημοκρατία αμφότερα τα κνώδαλα είτε θα είχαν εξοστρακιστεί πακέτο στον Καύκασο, είτε θα είχαν υποχρεωθεί να πιούν μονορούφι τον Σαρωνικό σε κώνειο.

Οι δύο… Bostonians, εξηντάχρονοι μαντράχαλοι πια, ανεπαρκείς και ολίγιστοι, ο ένας εκ γενετής κι ο άλλος από… πέσιμο, γεννημένοι σε εύπορο περιβάλλον, μεγαλωμένοι στις θερμοκοιτίδες των κομμάτων τους και εθισμένοι στο θήλαστρο της κρατικής Αμάλθειας, δεν εργάστηκαν (ουσιαστικά) ΠΟΤΕ στην πραγματική οικονομία και είχαν παιδιόθεν ένα νταλκά: την εξουσία και τη… σωτηρία. Σώσον Κύριε τον λαόν σου και διαφύλαξον το βαλάντιόν του.

Ο άρχων των δαχτυλιδιών και της πολιτικής γκάφας, σωτήρας τρίτης γενιάς και ολετήρας πρώτης κατηγορίας, αφού κατάφερε να γίνει χαλίφης στη θέση του χοντρού χαλίφη, στερέωσε την καθέκλα επάνω του με… ούπα και δεν έλεγε να ξεκολλήσει με τίποτα. Αφού επί δύο χρόνια διέγραψε μια ολέθρια πορεία εντός και εκτός της χώρας, μετατρέποντάς την σε προτεκτοράτο και διεθνές ρεντίκολο, απαξιώθηκε από τα λάθη του και αποξηλώθηκε από την πίεση των χθεσινών αφεντικών του και τη γενική κατακραυγή, όταν με τακτικισμούς που στόχευαν στην πολιτική του επιβίωση κατάφερε να πατώσει την Ελλάδα και να αναστατώσει ταυτόχρονα ολόκληρο το σύμπαν.

Ο έτερος… πώλος του διπόλου, με πρώϊμη υπουργική θητεία στον τσαρλατανισμό και στην πολιτική κολοτούμπα, αποστάτης του αποστάτη (μέντορά του και προστάτη), αριβίστας και αρσιβαρίστας εγωπάθειας και πολιτικού κουτσαβακισμού, μόλις μυρίστηκε από τις σφυγομετρήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα την πιθανότητα ανόδου στην εξουσία, κατελήφθη υπό οίστρου ζητώντας εκλογές εδώ και τώρα.

Αφού έπεσαν οι δέοουσες… συστημικές σφαλιάρες επ’ αμφοτέρων, υπό την απειλή διακοπής του… μάμαλου[4], τα «μάζεψαν» κι οι δυό τους. Ο μεν Γεώργιος Β’ το περιβόητο δημοψήφισμα, ο δε Αντώνιος Α’ την περί εκλογών πρεμούρα του. Αντ’ αυτών, εξαναγκάστηκαν να ξανα-συγκατοικήσουν, όπως στα φοιτητικά τους χρόνια στο Αμέρικα (αχ, κατακαημένη φτώχεια!), σπιτώνοντας ταυτόχρονα και μια παλιά γκόμενα (όχι δεν είναι η… Άννα Καρβέλοβα), την… εξουσία μιας παραπαίουσας χώρας (ας πούμε ότι είναι η… Ζωζώ), με την άδεια του… προστάτη της, φυσικά!

Το πως δυο κακά (και μια τρομάρα) αθροιζόμενα μπορούν να κάνουν ένα καλό, είναι ένα καίριο ερώτημα. Το πως ο αντιμνημονιακός Αντόνιο Παντιέρα αφού ζήτησε, δίκην Σαλώμης, τον αποκεφαλισμό του εν αβελτηρίαις εμβαπτισμένου ταγού και αμέσως μετά εκχώρησε στο ακέφαλο πτώμα του την ευθύνη της επιλογής του νέου πρωθυπουργού, νομίζοντας ότι έτσι επεκδύεται πάσης ευθύνης, δεν είναι ερώτημα αλλά η πιστοποίηση της ισοδύναμης αβελτηρίας του. Εάν ένας πολιτικός πιστεύει ότι διαθέτοντας περιορισμένο αριθμό στελεχών του (έστω μη κοινοβουλευτικών) σε κάποιο  κυβερνητικό σχήμα δεν συγκυβερνά αλλά… αντιπολιτεύεται , είναι τουλάχιστον αφελής ή υπέρμετρα αλαζόνας ώστε να υποτιμά κάμποσα εκαυομμύρια Έλληνων και ξένων που πιστεύουν το αντίθετο. «Ου μόνον εν ομαδικαίς περιπτύξεσι μετέχων κολάζεσαι, αλλά και δια λίχνου δέργματος ηδονιζόμενος» διδάσκει ο όσιος Λαγκάδιος στα «Κολάσιμα» (οφθ. γ’, Δ.71), όπερ σημαίνει ότι και μπανιστήρι αν κάνεις εν μέσω… παρτούζας, εν παρτούζα λογίζεσαι και τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, με πολιτικούς όρους, ότι η πράξη είναι κατ’ ανάγκην κολάσιμη. Κολάσιμο είναι το να περνάς τους άλλους για αφελείς και να λογίζεις τον εαυτό σου για έξυπνο και μάγκα, γεγονός που προϊδεάζει και τους πλέον εύπιστους για τα μελλούμενα˙ ανδρός γαρ χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται[5].

Επί πέντε ημέρες συνεσκέπτοντο οι… Cothonians προκειμένου να επιλέξουν τον νέο και περιορισμένης διάρκειας χαλίφη. Ο “Μέγας Αντώνιος”  (έτσι πλέον τον αποκαλούμ οι βένετοι αυλοκόλακες και το απολαμβάνει) θέλοντας να υποβαθμίσει εκ των προτέρων τον μέλλοντα χαλίφη, άφησε την πρωτοβουλία για τη διαδικασία επιλογής του στον απερχόμενο χαλίφη. Κατά το επιλεγέν τυπικό, η αναγγελία του προτεινόμενου από κάθε πλευρά υποψήφιου θα γινόταν από ομάδα τριών εξ απορρήτων κομματικών στελεχών εν χορώ αναφωνούντων: «Προτείνουμε τον τάδε, γκέο βαγκέο…». Η αντιφώνηση από το άλλο στρατόπεδο, εάν μεν ήταν απορριπτική θα έλεγε «Και τι να τον κάνουμε, γκέο βαγκέο», εάν δε καταφατική «Τον παίρνουμε, τον παίρνουμε, γκέο βαγκέο». Αντιρρήσεις ηγέρθησαν ως προς το «γκέο βαγκέο» διότι, κατά την άποψη ενίων βενέτων, παρέπεμπε στα αρχικά των μικρών ονομάτων του απερχομένου χαλίφη και του αξιωματούχου του. Το θέμα διευθετήθηκε με την διευκρίνιση ότι με το μεν «γκέο» υπονοείται ότι γίνονται αποδεκτοί και υποψήφιοι με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, ενώ με το «βαγκέο» τιμάται η μνήμη δύο ιστορικών στελεχών, ενός για κάθε παράταξη, του Βαγγέλα της νυκτοβίου κουλτούρας και του Ευαγγέλου των στρατευμάτων.

Από τους βένετους πρώτος προτάθηκε ο Τρύφων Σαμαράς με τριπλό στόχο: α) την υστερόβουλη σκέψη του αρχηγού να εθιστεί ο λαός με τον συνδυασμό επιθέτου και αξιώματος, β) η σχέση του προτεινόμενου με το «κούρεμα» θα είχε ευνοϊκό αντίκτυπο στην ευρωζώνη και στις αγορές και γ) η ιδιαιτερότητά του θα κάλμαρε τους ξεφωνημένους Άγγλους που ενώ λικνίζονται εκτός ευροζώνης, σκίζουν τις ζαρτιέρες τους γι’ αυτή. Απορρίφθηκε από τους πράσινους με το σκεπτικό ότι είχε εκτεθεί με τη συμμετοχή του στο «Dancing with the stars» ενώ δεν έχει ιδέα από το «Eating with the politicians»! Αντιπροτάθηκε ο απόμαχος προπονητής Ιακώβου με το σκεπτικό ότι τα βάρη που πρέπει να σηκώσει ο νέος πρωθυπουργός είναι πολύ μεγάλα, ενώ και ένα ντοπάρισμα του λαού για να συμμετάσχει αγόγγυστα στην υλοποίηση των στόχων δεν θα ήταν άσκοπο. Στη συνέχεια άρχισαν να παρελαύνουν δεκάδες ονόματα, όπως του Λάκη Γαβαλά, του Κωστέτσου, του Πατέτσου, του Μελισσανίδη, του Γκλέτσου κ.α. Εν τέλει τη λύση την έδωσε και πάλι η Άγκελα προτείνοντας τον Λουκά και απειλώντας ότι σε περίπτωση άρνησης θα μας έστελνε τον…Ρεχάγκελ! «Ραϊχενμπαχ και Ρεχάγκελ όβερ Ευάγγελ… is too much!» είπαν οι δύo Bostonians και επέλεξαν Λουκάν.

Τα τραγελαφικά γεγονότα που ζήσαμε στο πενθήμερο του… Μακάκιου, ενδεχομένως να προδιαγράφουν και το μέλλον αυτής της κυβέρνησης. Μακάρι τα πράγματα να κυλίσουν ομαλότερα και μακάρι να διαψευσθούν όλες οι Κασσάνδρες. Εδώ που φτάσαμε, από αυτούς που τώρα προβάλλουν σαν σωτήρες, και το ελάχιστο καλό άν προκύψει, ευπρόσδεκτο θα είναι. Εκείνο όμως που βγήκε σαν πρώτο συμπέρασμα και ήρθε προς επίρρωση της προ εικοσαετίας αντίστοιχης εμπειρίας είναι η έλλειψη πολιτικής κουλτούρας για συνεργασίες, απόρροια της υπεροχής του εγώ έναντι του εμείς, του ιδιωτικού έναντι του δημόσιου. Πρωταρχικό μέλημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτευτών και των κομμάτων είναι το «μαγαζάκι» τους και τα κουκιά τους. Όταν τα κουκιά είναι λίγα αποζητούν τη «συνεργασία» μπας και επιβιώσουν. Αν λάχει και τα κουκιά τους αβγατίσουν παθαίνουν… κυάμωση και καβαλουν το καλάμι. Με εξαίρεση το αυτιστικό ΚΚΕ που έχει διαγράψει το λήμμα «συνεργασία» από το λεξικό του και το οποίο πιστεύει ότι κατέχει το… αλάθητο, από τους άλλους όσοι κατά καιρούς την επικαλούνται, μάλλον κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους ή κρύβουν σκοπιμότητες πίσω από την όποια εκδήλωση προθυμία για κάτι τέτοιο. Τούτων ισχυόντων, ίσως η απλή αναλογική εάν εφαρμοζόταν να αποδεικνυόταν γάμος άγαμος[6].

ΚΑΒΑΦΗΣ – ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

(απαγγέλει ο ηθοποιός Δ.Μαλαβέτας)

.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΙ

Εθνική επέτειος του «ΟΧΙ» σήμερα και μόλις χθές ειπώθηκε ένα βδελυρό «ΝΑΙ» στη παράδοση της χώρας στις διαθέσεις των επιγόνων του Αδόλφου. Από τον αγκυλωτό του φασισμού στην σιδηρόφραχτη κυλότα της Άγκελας και από το Τρίτο Ράϊχ στον χερ Ράϊχενμπαχ[1]. Εάν από την ειρμό μου σας λείπει ο Τσολάκογλου μην ψάξετε να τον βρείτε στον πολιτικό κόσμο γιατί ακόμα και οι κατοχικοί δωσίδικοι ενδέχεται να κοκκίνιζαν ενίοτε!

Θα τα πω στη μητρική μου γλώσσα, τα μεσολογγίτικα, γιατί έτσι εκφράζομαι καλύτερα, ιδίως όταν είμαι τσαντισμένος. Δεν φτάνει που μας έχουν κάνει τον βίο αβίωτο και μας έχουν δώσει το μυαλό στο χέρι, αλλά έχουν βαλθεί να μας ξεκάν’νε κιόλας. Με όσο μυαλό μου έχει απομείνει, θέλω να κάνω κάνα δυο σκέψεις, ενώ θέλω να πιστεύω πως και άδειο να μείνει το κεφάλι μου, πάλι θα έχει περισσότερη φαιά ουσία από τη ανάλγητη σπείρα των «μπάζων» που μας διαφεντεύει και ιδίως από τον εγκεφαλικά σκωραδιόχροα αρχηγό της. Λοιπόν, ή οι περισσότεροι των Ελλήνων είναι ψ’λοκοπάνες ή ο χαυνο-Γιώργος είναι Αϊνστάιν! Έχουμε και λέμε:

• Το 2009, όταν ο μπαζο-Γιώργος – ικανοποιώντας το όνειρο της μάνας που τον “πέταγε” – έγινε πράιμ μίνιστερ (το ”πρα” από τα… πράτα), το χρέος ήτανε 115% του ΑΕΠ! Την επομένη των εκλογών ανακάλυψε την…Αμερική (παρότι Αμερικανός, την ανακαλύπτει κάθε μέρα), ότι δηλαδή «λεφτά δεν υπάρχουν» και ότι βουλιάζουμε.
• Αφού έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για τη δυσφήμηση της χωρας (Τιτανικός) και των κατοίκων της (διεφθαρμένοι) στο εξωτερικό, «πέτυχε» να ανεβάσει κατακόρυφα τα επιτόκια δανεισμού, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για το έγκλημα που ετοίμαζε.
• Στο εξάμηνο μετά τις εκλογές και με με τη χώρα στο ρελαντί και στον αυτόματο πιλότο (μόνο παραθυράτοι διορισμοί ημετέρων γίνονταν), ο Τζέφρεϊ – ενώ σχεδίαζε με τους εντολοδόχους του την παράδοση της χώρας στους καρχαρίες – μας έριχνε στάχτη στα μάτια διαβεβαιώνοντάς μας ότι δεν πρόκειται να μπούμε στο ΔΝΤ[2] Επειδή το ψέμα τελικά δεν κρύβεται, μάθαμε από μεν τον Λαρισαίο υφυπουργό Οικονομικών ότι η απόφαση για την προσφυγή στο ΔΝΤ[3] είχε ληφθεί από τις αρχή της ανάληψης της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ (Σεπτέμβριος 2009), ενώ από τον βιτσιόζο Στρός Καν[4] ότι είχε συναντηθεί με τον Φόρεστ Γκαπ πριν τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους. Έτσι η ανακοίνωση για την παράδοσή μας στους διεθνείς γύπες του ΔΝΤ, τον Απρίλη του 2010, ήταν μια τυπική υπόθεση γνωστοποίησης στο… ευρύ κοινό ενός εκ προμελέτης εθνικού εγκλήματος εσχάτης προδοσίας.
• Δεν ξέρω εάν είναι ίδιο των ηλιθίων να έχουν και όλους τους άλλους για ηλίθιους, αλλά θεωρώ βέβαιο ότι οι ηλίθιοι πολιτικοί μάλλον έχουν μία έμφυτη τάση προς αυτή την αντίληψη. Αλλιώς δεν εξηγείται το πως η προσφυγή στο (διαχρονικώς και παγκοσμίως) μισητό ΔΝΤ να αποτελεί τον ένα μήνα να αποτελεί «κόκκινη γραμμή» και τον αμέσως επόμενο να γίνεται… πανάκεια! Διθυραμβικά παρουσιάστηκε η είσοδός μας στο Ταμείο ενώ ο εθνοσωτήρας κωπηλάτης – πιτσαδόρος, απλός και μετριόφρων, δεν διεκδίκησε ούτε ένα χειροκρότημα για το κατόρθωμά του! Παρά ταύτα έσπευσε να δηλώσει ότι ότι σε τρία χρόνια θα βγούμε από το ΔΝΤ και αφού κάνουμε παρθενοραφή θα ξαναβγούμε άσπιλοι στις αγορές.
• Δεν προλάβαμε να κλείσουμε ένα χρόνο χρόνο στα σαγόνια του ΔΝΤ και τα μέτρα το ένα μετά το άλλο έπεφταν, σοσιαλιστικώ τω τρόπω, στις πλάτες των αδυνάτων. Μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας, αυξήσεις εισφορών κ.λπ., κ.λπ.. και η χώρα να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η ανεργία στο κατακόρυφο και το χρέος να ανεβαίνει αντί να πέφτει.
• Μετά από είκοσι σοσιαληστρικούς μήνες διακυβέρνησης ο Γκαπ για να συνεχίσει το «τιτάνειο έργο» του, ακολουθώντας την κλασική συνταγή του πατέρα του, έκανε ανασχηματισμό (πρώην αναδόμηση) αλλάζοντας γκαζοντενεκέδες στα υπουργικά πόστα, με βασικότερη την αντικατάσταση ενός μαλακοπίτουρα με έναν βυτιοφόρο στη θέση του κρατικού μπεζαχτά.
• Ένα μήνα αργότερα ,τον Ιούλιο του 2011, και ενώ υπήρχε γενική αστοχία σε όλα τα επίπεδα, και κυρίως στα έσοδα, αποφασίζεται ένα πρώτο κούρεμα της τάξης του 21% και με το χρέος να έχει σκαλώσει στο στο 145 – 150 % του ΑΕΠ. Πάλι πανηγύρια από τον «σωτήρα – μάρτυρα» Γεώργιο για το νέο του «κατόρθωμα», και νέες διαβεβαιώσεις ότι τα μέτρα που είχαν ληφθεί ήταν αρκετά, και και ν’εες κόκκινες γραμμές και παλιά πράσινα άλογα.
• Το Σεπτέμβριο έρχεται άλλη ομοβροντία μέτρων πρωτοφανούς αγριότητας με τα ίδια πάντα θύματα, τους συνταξιούχους και μισθοσυντήρητους και με πάντα ανέγγιχτη την άρχουσα τάξη. Έκτακτες εισφορές, χαράτσι στα σπίτια και ότι άλλο που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί και ο πλέον ευφάνταστος εκμεταλλευτής των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Και ο πάλι ο Σωτηρογιώργος να οδύρεται ότι πονάει, αλλά μας «πηδάει» για… το καλό μας, και ,αντε πάλι νέες κόκκινες γραμμές ότι δεν θα μας αφήσει να γίνουμε Ινδία και πάει λέγοντας. Για να φθάσουμε στην κορύφωση του δράματος, την παράδοση της χώρας στο νέο άξονα, τον γερμανικό

Κατά την παραμονή της 28^ης Οκτωβρίου συμφωνήθηκε από τους «εταίρους» μας ή μάλλον αποφασίστηκε από τη Γερμανία και μας επιβλήθηκε ένα κούρεμα του χρέους κατά 50 %. Και ενώ, λογικά, θα έπρεπε να χαιρόμαστε για την δήθεν «γαλαντομία» των τοκογλύφων εταίρων μας, όπως κάνει (ή δείχνει ότι κάνει) το επιτελείο των μπαζοκνωδάλων που παρευρέθηκε στο Συμβούλιο Κορυφής (οι δικοί μας ήταν στους πρόποδες), βλέπουμε ότι τα πράγματα που αποφασίστηκαν για την Ελλάδα, ΕΡΗΜΗΝ αυτής, πόρρω απέχουν από το να στοχεύουν στ σωτηρία μας, αλλά στην καταδολίευση της εθνικήε μας κυριαρχίας και της οιονεί διαγραφής μας από το προσκήνιο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι τουλάχιστον μέχρι το 2030!

Διατείνονται ότι θα «ελαφρυνθούμε» κατά 100 δις € («χρωστάμε» 360 δις €). Ψέμα ασύστολο! Και γιατί αυτό; Γιατί ταυτόχρονα με τη «διαγραφή» θα συνάψουμε ισόποσο δάνειο 100 δις € ως το 2014 από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Το άσχημο για μας (και μάλιστα πολύ άσχημο) είναι ότι τα 100 που μας «κόβουν» τα είχαμε δανειστεί με βάση την ελληνική εσωτερική διαδικασία (ισοδύναμα εσωτερικού χρέους), ενώ γι’ αυτά που θα δανειστούμε ως το 2014 θα ισχύει ξένο δίκαιο, με απρόβλεπτες περιπλοκές στην (πολύ πιθανή) περίπτωση δυσκολιών στην αποπληρωμή. Δηλαδή, στην ουσία γίνεται μετατροπή του χρέους μας από «εσωτερικό» σε «εξωτερικό» που εθνικά ενδέχεται να αποδειχθεί περισσότερο επώδυνο απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Και το ωραιότερο, τα 30 από αυτά θα πάνε στις Τράπεζες (ελληνικές) από όπου κουρεύτηκαν, αλλά για τα ασφαλιστικά μας Ταμεία, απ’ όπου πληρώνονται οι συντάξεις και η περίθαλψη, και τα οποία έχασαν τα μισά αποθεματικά τους κανείς δεν νοιάστηκε από τους συνομιλητές της Συνόδου Κορυφής. Αυτοί για τις Τράπεζές τους και τα δανεικά τους ενδιαφέρονταν και ίσως να είπαν «δε πα να κουρευτούν οι Έλληνες ασφαλισμένοι»! Είναι, λοιπόν, λίαν πιθανή η κατάρρευση των Ταμείων και η περικοπή των συντάξεων εάν δεν βρεθεί τρόπος ενίσχυσής τους. Εκείνο που με κάνει να ανησυχώ, δεν είναι η περιρρέουσα αβεβαιότητα, όσο η διαβεβαίωση του Γκαπ ότι… εγγυάται αυτοπροσώπως την ενίσχυση των Ταμείων! Ψωνίσαμε από σβέρκο! Πήρε το χρέος στο 115% του ΑΕΠ, έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ (για να μας σώσει) και μέσα σε δύο χρόνια το πήγε στο 150%. Για να μας… αποσώσει μας παρέδωσε και τα κλειδιά της εξώπορτας υποσχόμενος ότι το 2020 το χρέος θα κατεβεί στο 120%. Όμως, μετά το… 2050 θα προσεγγίσουμε τους όρους του Μάαστριχ, δηλ. το 60%. Η προοπτική αυτή με… ανακουφίζει. Πάντως, επειδή μέχρι σήμερα… μόνο σώβρακα κατεβάζουμε, λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι περισσότερο αισιόδοξος. Δυστυχώς πέσαμε σε φωλιές κνωδάλων. Καλή λευτεριά… σε όσους την προλάβουν!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Έτσι που μας κατάντησε ο μπαζο-Γιώργος, σε λίγο ένα ταξίδι στο Μεσολόγγι θα επιβαρύνει αναλογικά την τσέπη μας όσο ένα ταξίδι στο εξωτερικό μόλις δυο χρόνια νωρίτερα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, βέβαια, γιατί εάν αυτή τη στιγμή βρισκόμουνα σε κάποιο καφενέ της πατρίδας μου και άκουγα κανένα χαύνο πρασινοσκώληκα να ξιφουλκεί για πράσινους ήλιους και πράσινα άλογα δεν μπορώ να φανταστώ πως θα αντιδρούσα. Τουλάχιστον, ευρισκόμενος στα Εξάρχεια και βλέποντας τα πρεζόνια να τρυπιούνται, ενώπιον των ακούρδιστων ματατζήδων που φυλάνε τον απόγονο του Μπενάκη, και τα επαναστατημένα τσογλανόπουλα της Εκάλης να καίνε κάδους απορριμάτων και τις… πανάκριβες Φεράρι των περιοίκων, έχω την πολυτέλεια να παρηγοριέμαι ότι μπορεί οι άθλιοι του Μαξίμου να μην τα κατάφεραν αρκούντως στα οικονομικά, εμπέδωσαν όμως… κοινωνική ειρήνη – «χρυσοϊδοπαπουτσίδικου τύπου» – όπου οι παραβατικοί, συναγελαζόμενοι με τα… «ανόργανα όργανα» της τάξεως, εναρμονίζονται αγαστώς στην ίδια ορχήστρα, την «Ορχήστρα των Κωμάτων[1]»!

Έπρεπε να φτάσουμε στη δύση του βίου μας για να δούμε τι σημαίνει φασισμός με δημοκρατική επίφαση και να το δούμε όχι από εκείνους που ενδεχομένως το περιμέναμε, αλλά από εκείνους στους οποίους πολύς κόσμος είχε επενδύσει τις ελπίδες του για μια καλύτερη και δικαιότερη Ελλάδα. Αλί και τρισαλί! Ξαναγυρίζουμε ολοταχώς εκεί απ΄όπου ξεκινήσαμε, δηλαδή στην ανέχεια, με τη διαφορά ότι τότε, στις δεκαετίες του ‘50 και του ’60, ήμασταν νέοι και ελπίζαμε, ενώ τώρα, κάνοντας τσουλήθρα στη δεξιά πλευρά της καμπύλης του Γκάους[2], δεν μπορούμε παρά να λυπόμαστε για την κατάντια στην οποία περιέρχεται νομοτελειακά η χώρα μας και για το ορφνό μέλλον των παιδιών μας.

Μετά από είκοσι ένα χρόνια ”σοσιαλιστικής” διακυβέρνησης μαθαίνουμε για πολλοστή φορά ώστε να το εμπεδώνουμε, σάν να είμαστε τόσο ευήθεις όσο το συνονθύλευμα του Μαξίμου, ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι… οι έχοντες και κατέχοντες στον τόπο της φαιδράς πορτοκαλέας και των ορνιθονόων πολιτικών! Τα εισοδήματα των δέκα, των είκοσι και των τριάντα χιλιάδων ευρώ θεωρούνται αντισοσιαλιστικώς… υψηλά και κατακρεουργούνται στεγνώς και ανερυθριάστως. Ο επίτιμος καπετάνιος, για παράδειγμα, με μια σύνταξη των ±500 € το μήνα θα επιβαρυνθεί φέτος με μια φορομπηχτική αύξηση της τάξης του… 489% (!) – βρήκανε ”φλέβα” οι… κίναιδοι (!) – οι δε «πλουτοκράτες» σύντροφοί του με 44% και 17,6%, ενώ οι… “κάλπικοι” εκλεκτοί τους (oι βουλευτές) μόλις με 2,6%. Η προεδρική πλαγγόνα, οι ουρανοκατέβατοι αυλικοί, οι πρόεδροι οργανισμών, οι συμβουλάτορες, οι τραπεζίτες και όσοι τοιούτοι της νομενκλατούρικης φάρας έχουν ετήσιο… ξεροκάματο που ξεπερνά τις 200.000 € θα κληθούν να… ξηλωθούν και να πληρώσουν επί πλέον 1,1%, δηλαδή… 870  ολόκληρα ευρώ, ήγουν, όσα περίπου και ο… εφοπλιστής της λιμνοθάλασσας Κωσταντάρας! Σκεφθείτε τι αιμορραγία θα είναι για τον κ. Διοικητή[3] της  Τράπεζας της Ελλάδος να αναγκαστεί να βγάλει ένα ολόκληρο επί πλέον χιλιάρικο από την τσέπη του! Καταραμένη φτώχεια! Τον βλέπω οσονούπω να στριμώχνεται στα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής, εκτός και αν ο Μακαριώτατος φροντίσει να κάνει… κέτερινγκ για τους αναξιοπαθούντες υψηλόμισθους. Αναλογίζομαι τη δεινή θέση στην οποία πιθανότητα θα περιέλθει και ο Α’ αερόσακος της κυβέρνησης με τα 820 επί πλέον ευρώ που θα πληρώσει, αφού με ετήσιες αποδοχές 162.812 ψωροευρώ δυσκολεύεται ήδη να τα φέρει βόλτα, όπως τον άκουσα να λέει στην τηλεόραση. Φαντάζομαι ότι από τα κοψίδια της Βάρης θα περιπέσει στη φασολάδα της Ψωροκώσταινας. Αυτό ενδεχομένως να ήταν και εθνικώς ωφέλιμο, εάν περδόμενος εν τω Μαξίμω κατόρθωνε να εξοντώσει εαυτόν και αλλήλους! Δυστυχώς, ο καπετάν Κωσταντάρας με την περικοπή στη σύνταξή του θα πρέπει να κόψει και τη φασολάδα, επανερχόμενος στο… χαβιάρι. Εγώ, βέβαια, και τα “think tanks” (και τι τανκς!) της παρέας μας τον συμβουλεύαμε από καιρό να πουλήσει εκείνα τα… κωλοτάνκερ και τη θαλαμηγό του (”Μαρίνα”) για να μη δίνει στόχο στην εφορία και να τα επενδύσει σε… ανθελληνικά CDS, όπως κάνουν ένιες πολιτικές φαμίλιες και όλοι οι ευπρεπείς αεριτζήδες, αλλά αυτός ιβάρια αγόραζε! Τα τάνκερ, έλεγε, του θύμαζαν τον παππού του τον Αριστοτέλη και η θαλαμηγός έχει το όνομα της καπετάνισσας την οποία δεν θα ήθελε επ’ ουδενί να στενοχωρήσει. Ατυχώς, ο νεοφιλελεύθερος κομπογιαννίτης οικονομολόγος… Μπενίτο φορολογεί πια και τον ρομαντισμό!

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τον επί πλέον φόρο για το 2011 (θα δηλωθεί και θα εισπραχθεί το 2012). Μουτζώστε προκαταβολικά γιατί όταν θα τον πληρώνετε, κατά πάσα πιθανότητα, θα τα ακουμπήσετε σε άλλους εθνοσωτήρες. Οι νυν μάλλον θα έχουν πάρει πόδι ως τότε!

Καμαρώσατε τη… σοσιαλιστική «αναδιανομή πλούτου», όπως συνηθίζει να λέει την κλοπή εισοδήματος από τους ίδιους και τους ίδιους ο μπαζο-Γιώργος όταν φορτώνει στον άνω αφεδρώνα του τις ομιλίες απ’ το… ΥouTUBE; Φαίνεται εναργώς στη στήλη (δ) του παραπάνω πίνακα το μεγαλείο της σοσιαληστρικής διαστροφής όπου.η αύξηση στην φορολογική επιβάρυνση είναι πάνω κάτω ίδια για όλους… παρίες και μαχαραγιάδες. Και μετά σου λέει ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ να γίνουμε… Ινδία! Είναι σίγουρο πως ούτε και γι’ αυτή τη χάρη θα μας ζητήσει… χειροκρότημα[4] Προφανώς, δεν ξέρει ότι η Ινδία έχει χρέος μόλις 56% του ΑΕΠ της και με τους ρυθμούς ανάπτυξης που έχει μάλλον δεν φαίνεταιι να έχει τάσεις εθνικής αυτοκτονίας. Εάν εννοεί ότι δεν θα συγκλίνουμε με τους παρίες, να μην λέει και μεγάλη κουβέντα γιατί μπορεί να τον πλακώσει κανένα… παριανό μάρμαρο σε περίπτωση ολικής χρεοκοπίας μας.

Εάν στο επί πλέον φόρο που θα πληρώσουμε για τα φετεινά εισοδήματα συνυπολογίσουμε:

• την έκτακτη εισφορά που είναι περίπου άλλα τόσα και θα αρχίσει να παρακρατείται από το μηνιαίο μισθό (ή σύνταξη),
• την ετήσια “κεραμίδα” που μας έριξε κατακέφαλα για το κεραμίδι που είχαμε την έμπνευση να βάλουμε πάνω από το κεφάλι μας,
• το γενικευμένο 23% του ΦΠΑ που μετέτρεψε τις τιμές σε μπουχαρήδες,
• τα αυξημένα ασφάλιστρα των μη “πράσινων” αυτοκινήτων (σοσιαλομπιρμπίλικη τιμωρία γιατί δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε καινούργια),
• την γενικευμέμη και μονίμως ανεξέλεγκτη βουλιμία των μεγαλεμπόρων και
• το «άγνωστο» χαράτσι της επόμενης μέρας,

τότε καλά θα κάνουμε να προσεγγίσουμε όσους από τους φίλους μας είχαν κάνει προσκοπισμό και ξέρουν από κόμπους, γιατί όταν θα φτάσει ο κόμπος στο χτένι, όπως και να’χει, μια θηλιά θα τη χρειαστούμε. Όχι, απαραίτητα, για μας!

Αν κρίνουμε από την ενορχηστρωμένη βαβούρα των αργυρώνυτων MME που προλειαίνουν μεθοδευμένα το έδαφος για την επόμενη επιχείρηση επιδρομής στην τσέπη μας εκ μέρους της τροϊκανοδωσίδικης σπείρας, φαίνεται πως το περιβόητο ”κούρεμα” (haircut) θα είναι το επόμενο βήμα της εθνικής μας περιπέτειας προς την εξαθλίωση. Ίσως αυτά που περνάμε τώρα να είναι σταγόνες μπροστά στο επερχόμενο τσουνάμι. Κατ’ αρχήν όταν μιλάμε για “κούρεμα” (πού είσαι ρε Κάλε να αναλάβεις πόστο!) εννούμε το κόψιμο (=διαγραφή) ενός μέρους του χρέους, ώστε αυτό να καταστεί διαχειρίσιμο, δηλαδή να μπορεί το κράτος (η Ελλάδα εν προκειμένω) να πληρώνει εγκαίρως τα χρωστούμενα στους πιστωτές της. Η διαδικασία της… κουράς περιλαμβάνει διάφορες τεχνικές και μηχανισμούς που στα πλαίσια του παρόντος άρθρου δεν μας αφορούν. Το ενδιαφέρον της Ευροζώνης για τη μη πτώχευση της Ελλάδας δεν προκύπτει από ενδεχόμενα κατάλοιπα φιλελληνισμού, αλλά από την πρεμούρα της για τη διατήρηση της σταθερότητας του ευρώ και τη διασφάλιση των δανείων που έχουν χορηγηθεί. Η απόφαση για το κούρεμα υπακούει στην παγκόσμια αρχή «κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι». Παρότι θεωρητικά η αριθμητική μείωση του χρέους μοιάζει να είναι κάτι «θετικό», καθώς θα διαγραφεί  ένα μέρος του, εν τούτοις οι αρνητικές συνέπειες θα είναι κατά πάσα βεβαιότητα σοβαρές σε όλους τους τομείς της οικονιμίας και ασφαλώς βαρύτατες στην ήδη πληγείσα εθνική κυριαρχία. Κανείς δεν χαρίζει σε κανένα τίποτα χωρίς αντάλλαγμα.

Τι αναμένεται να γίνει λοιπόν; Με την χώρα στα σαγόνια του ΔΝΤ από το 2010 και το συνολικό δημόσιο χρέος να φτάνει σήμερα (2011) στα ≈356,3 δισ. € (148% του ΑΕΠ), στις 21 Ιουλίου 2011 είχε αποφασιστεί ένα “κουρεματάκι”[5] της τάξεως του 21% . Αμέσως μετά λήφθηκαν από τον Μπενίτο τα απανωτά μέτρα αφαίμαξης των εργαζομένων που ήδη περιγράψαμε. Ήταν μια μικρή πρόγευση των όσων που πρόκειται να ακολουθήσουν εάν στις 23 Οκτωβρίου αποφασιστεί κι άλλο κούρεμα ώστε το τελικό ύψος να φτάσει το 50% – 60%. Στο ερώτημα αν είναι απαραίτητο το επί πλέον του 21% κούρεμα η Credit Suisse[6] απαντά, με έκθεσή της (14/10/2011), ότι:

“…η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, μειώνει σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες χρηματοδότησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια και βελτιώνει τη βιωσιμότητα του χρέους μέσα από τη μείωση των επιτοκίων.|… Ολοφάνερα, ο κίνδυνος προέρχεται από τη μη πλήρη εφαρμογή των μέτρων ή από την απόδοση χειρότερων αποτελεσμάτων όσον αφορά τα έσοδα”.

Εάν αφήσουμε στη μπάντα την αναγκαιότητα ή μη της εισόδου μας στο επάρατο ΔΝΤ (η οποία όπως προέκυψε από τα γεγονότα ήταν μεθοδευμένη και προαποφασισμένη), εμείς βλέπουμε ότι τα κυβερνητικά μέτρα (με άλλοθι την «τρόϊκα») εφαρμόζονται μερικώς και μονομερώς. Το ξύλο πέφτει μονίμως και από όλες τις μεριές επάνω στις πλάτες των μικρομεσαίων φορολογουμένων, κυρίως των μισθωτών και συνταξιούχων, οι οποίοι με εισοδήματα από πενταροδεκάρες έως και 30.000 € καλύπτουν το… 94,16% των εσόδων του κράτους από τη φορολογία εισοδήματος. Αυτούς λοιπόν τους χτυπάει από δύο μεριές. Από τη μια τους πετσοκόβει δραματικά το εισόδημα παντοιοτρόπως (καταβολή ΛΑΦΚΑ, δώρα γιοκ, επιδόματα γάμου/τέκνων/πολυτέκνων κ.λπ. γιοκ, κ.α.) και από την άλλη κλέβει από την τσέπη ότι απομένει, αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστες, επιβάλλοντας έκτακτες εισφορές, χαρατσώνοντας τα σπίτια τους, απογειώνοντας τους έμμεσους φόρους και πάει λέγοντας.

Τέτοιο ανελέητο διωγμό δεν είχε υποστεί ο Έλληνας ούτε από τους κοτζαμπάσηδες κατά την Τουρκοκρατία! Βλέπετε οι σοσιαληστές δεν εννούν να βάλουν «χέρι» σε καμιά από τις κατηγορίες των «συνελλήνων» που ανέκαθεν είχαν ασυλία στη φοροδιαφυγή ή που «έφαγαν» με χρυσά κουτάλια κατά τις περιόδους της μεγάλης ρεμούλας. Θα ήταν μια ασυνέπεια προς το σοσιαλιστικό ήθος τους γιατί εκτός του ότι γέννησαν, ανέθρεψαν και υπέθαλψαν την αλόγιστη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, ήταν και ως τα μπούνια βουτηγμένοι μέσα της. Ακόμα και αν έχουμε όλη την καλή διάθεση και ανοχή νσ βαφτίσουμε τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό της ζωής μας «πατριωτικό καθήκον» και να πιστέψουμε ότι το γδάρσιμό μας θα πιάσει τόπο, βλέπουμε τους σαπροταγούς να αρμενίζουν ακόμα και τώρα στους γαλαξίες της αναισχυντίας τους, αμετανόητοι, απαθείς και αυτάρεσκοι, κύμβαλα αλαλάζοντα. Βλέπουμε να μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα, προσποιούμενοι ταυτόχρονα και τους περίλυπους ή να καμώνονται τα θύματα μιας θεόσταλτης, τάχα, θεομηνίας που δεν την υπολόγιζαν όταν υφάρπαζαν την ψήφο του λαού με πλάνες υποσχέσεις! Παρατηρούμε την τρύπα του ελλείμματος, ηθικού και οικονομικού, να μεγαλώνει, γιατί το Κράτος, ενώ είναι ανίκανο ή δεν θέλει να εισπράξει τα χρήματα από εκείνους που πρέπει, αυξάνει την ίδια στιγμή τις δαπάνες του! Το κόβει η πόρνη το μαρκάλισμα, κύριε πρόεδρε; Μάλλον όχι! Τριάντα τόσες χιλιάδες διορισμοί στο Δημόσιο κατά τα δύο τελευταία χρόνια! Γυναίκες υπουργών, συγγενείς, φίλοι, ψηφοφόροι και ότι άλλο αξιοκρατικά «εκλεκτό» βολεύτηκε ως συνέχεια του προπτωχευτικού πολιτικού εγκλήματος. Το Υπουργείο Εξωτερικών υπερδιπλασίασε τα κρυφά του κονδύλια, ο Μπενίτο – στη διακοσμητική θέση του Β’ αερόσακου – βόλεψε αβέρτα συμβούλους, ο Α’ αερόσακος ξοδεύει 46.000 € (!) για κινητά τηλέφωνα, ο προκάτοχος τού Μπενίτο υπουργός οικονομικών δεν μπορούσε να ταξιδέψει με τα αεροπλάνα της γραμμής αλλά γούσταρε τη γκλαμουριά του κρατικού αεροσκάφους, κ.λπ, κ.λπ.. Οι δικτάτορες της Αφρικής συγκρινόμενοι με δαύτους μοιάζουν με… ιεραπόστολους!

Σαπισμένοι, ανίκανοι, άβουλοι και καταδικαστέοι. Πώς να κλείσει, λοιπόν, η χαίνουσα έρμη και μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού αφού είναι σαν τον πίθο των Δαναϊδων ή σαν την κρανιακή κοιλότητα των αφεδρωνοκεφάλων φωστήρων του Μαξίμου. Επόμενο είναι να ανησυχεί η Άγγέλα για τους συμπατριώτες της τοκογλύφους και να θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία (όπου μαθηματικά οδηγούμαστε με την αύξηση του “κουρέματος” στα επίπεδα του 50% – 60%), ενώ καποιοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι (Barclays Capital, Evolution Securities και Credit Agricole) μιλάνε ακόμα και για ολική χρεοκοπία, στην περίπτωση που ενεργοποιηθούν τα γνωστά μας πλέον CDS (ασφάλιστρα χρεοκοπίας). Ως προς το τελευταίο υπάρχουν πολλοί γραικύλοι που θα χαρούν ιδιαίτερα…

Ορισμένοι ειδήμονες υποστηρίζουν ότι ένα… βαθύ κούρεμα, της τάξης του 50% – 60% (όπως ακούγεται), δεν θα σήμαινε – όπως ίσως νομίζουν κάποιοι – ότι θα μας απάλλασσε και από το μισό χρέος, δηλ. ± 180 δις €, ενώ οι συνέπειες που θα είχε για τη χώρα μας θα ήταν βαρύτερες (κηδεμονία, πτώση βιοτικού επιπέδου κ.α.) από το όφελος που θα προέκυπτε. Στην περίπτωση μιας τέτοιας εξέλιξης, το χρέος μας θα μειωθεί μόλις κατά 20-25 δισ. ευρώ παραπάνω σε σχέση με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Και γιατί θα συμβεί αυτό[7]; Διότι τα 2/3 περίπου το χρέους, ως εκ της φύσεώς τους (Ομόλογα της ECB[8], δάνεια της Τρόϊκας, άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο κ.λπ.), δεν είναι… ‘’κουρεύσιμα”. Από το υπόλοιπα χρέος που θα μπει για κούρεμα στο κομμωτήριο της Άντζελας ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται στα χέρια ελληνικων πιστωτικών ιδρυμάτων και ασφαλιστικων ταμείων, με αποτέλεσμα τα μεν πρώτα να κινδυνεύουν με φαλίρισμα, τα δε δεύτερα να περιέλθουν σε αδυναμία καταβολής των συντάξεων, οπότε το Δημόισο θα πρέπει να… δανειστεί για να τα στηρίξει. Δηλαδή, φαύλος κύκλος. ‘Ενα απλό… μιζανπλί θα το πληρώσουμε για περμανάντ!

Το… «πήγαμε για κούρεμα και βγήκαμε με μαλλί» θα είναι η μετακουρευτική επαναδιατύπωση της παλιάς παροιμίας, αφού από τις αλυσσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσει το… μιζανπλί, τα μεροκάματα, οι μισθοί και οι συντάξεις εκτιμάται ότι θα γίνουν… τρίχες και το βιοτικό μας επίπεδο θα καταβαραθρωθεί ανεπανόρθωτα για πολλά πολλά χρόνια. Με την έως και 50% μείωση των μισθών και των συντάξεων η ζήτηση θα μειωθεί περαιτέρω και τα λουκέτα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα συνεχίσουν την ανιούσα πορεία τους, παρέα με την ανεργία. Παραμένοντας στο ευρώ οι υπάρχουσες καταθέσεις δεν θα διατρέχουν μεν κίνδυνο, αλλά ο κόσμος προκειμένου να αντιμετωπίσει τους κεφαλικούς φόρους και τα ανελαστικά έξοδά του (δάνεια, σπουδές παιδιών, περίθαλψη κ.α.) θα αναγκαστεί να τρώει απ’ τα «έτοιμα». Οι τράπεζες βλέποντας τις καταθέσεις να πέφτουν και τα δάνεια που είχαν δώσει να αξίζουν περισσότερα από τις ενυποθηκες εγγυήσεις τους, μια και οι αξίες των ακινήτων θα χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου, θα περιορίσουν τις χορηγήσεις και το χρήμα στην αγορά θα είναι ορατό μόνο με τηλεσκόπιο. Εάν με όλα αυτά περιμένει κανείς… πρωτογενές πλεόνασμα, ανάπτυξη και παράσινα άλογα ή αιθεροβάμων θα είναι ή… πράσινο λεπιδόπτερο στο στάδιο της προνύμφης. Οι Γερμανοί ξανάρχονται.

Δυστυχώς, κατά τη δυσκολότερη περίοδο της μεταπολεμικής μας ιστορίας μας έλαχε να έχουμε τη χειρότερη φουρνιά πολιτικών σε όλο το κομματικό φάσμα. Η ιδιοτέλεια, οι προσωπικές φιλοδοξίες και η προσκόλληση στην εξουσία είναι τα μόνα κίνητρα της πολιτικής τους δράσης, ενώ η πατρίδα φαντάζει σαν λέξη χωρίς περιεχόμενο. Ο περίφημος «θεός της Ελλάδας» δεν φαίνεται ικανός να βοηθήσει γιατί αν μπορούσε θα το είχε κάνει πριν από πολλά χρόνια αφανίζοντας όλα τούτα τα κνώδαλα που συναγελάζονται στο πρώην ανάκτορο της πλατείας Συντάγματος. Φλομώσαμε από «αφέντες» ελέω πατρός, μπάρμπα ή μπατζανάκη – μοιραίους, θλιβερούς και ολίγιστους – και πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας. Ξεμείναμε από ηγέτες με ήθος, νου και όραμα, ικανούς να εμπνεύσουν και να σηκώσουν το λαό λίγο ψηλότερα και όχι να κατεβαίνουν σερνάμενοι στο επίπεδο των ιδιωφελών του απαιτήσεων. Η ευθύνη για το πελατειακό πολιτικό σύστημα (του τύπου «μαζί τα φάγαμε») δεν επιμερίζεται ισομερώς μεταξύ λαού και «ηγετών», αλλά βαρύνει κυρίως τους δεύτερους. Καθήκον τους ήταν να παιδεύουν, να οδηγούν και να δίνουν το παράδειγμα στο λαό και όχι δημαγωγώντας να θωπεύουν τις αδυναμίες του («λεφτά υπάρχουν»). Αφανίστηκαν οι άντρες και περίσσεψαν τα ανδρείκελα. Δεν υπάρχουν πλέον Πήγασοι να μας σηκώσουν ως τον Όλυμπο, αλλά μόνον σύες βουτηγμένοι στην κόπρο του Αυγεία που να μας απωθούν με τη βρόμα τους. Εάν πιστεύετε ότι υπάρχει κάποια Κίρκη που θα μπορούσε να τους ξανακάνει ανθρώπους, αλλο τόσο πιστεύω κι εγώ ότι έχουμε ελπίδα να βγούμε από τον λάκο των λεόντων της Τρόϊκας όπου μας πέταξαν τα ζωντανά της μεταπολίτευσης. Καλό βόλι!

Η Δίκη των Προδοτών (βίντεο για τη μεθόδευση της χρεοκοπίας)

http://www.youtube.com/watch?v=RK54DlsoHm0&feature=player_embedded

ΠΟΥΛΗΕΝΟΙ – Ν.ΞΥΛΌΥΡΗΣ

http://www.youtube.com/watch?v=DvMKyAF8O0c

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΦΑΛΚΩΝΗΣ (1953-2011)

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΥΠΙ

(Μνήμη Κώστα Φαλκώνη)

 .

Δεν είχε περάσει καλά καλά ένας μήνας από τον αδόκητο χαμό του μικρότερου αδερφού μου Γιώργου, όταν άλλο ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, ο φίλος μου Κώστας Φαλκώνης από τον Πόρο, σάλπαρε – νωρίς κι αυτός – για την άλλη όχθη της Αχερουσίας. Είμαι σίγουρος πως θα διαολόστειλε τον Χάροντα και θα πέρασε “απέναντι” κωπηλατώντας μόνος του, όχι για να μην καταβάλλει τον οβολό του στον πανάθλιο καρμίρη, αλλά για να “πληρωθεί” η κοινή παλιά μας ρήση:  “εμείς και στην άλλη ζωή …κουπί θα τραβάμε”! Τραβώντας το τελευταίο του κουπί ο καπετάν Κώστας μας άφησε εμβρόντητους στην όχθη των οικτιρμών και με το μαντήλι του αποχαιρετισμού ακόμα μετέωρο στο χέρι μου, δεν ήξερα αν λυπόμουνα περισσότερο για τον παλιόφιλο που έφυγε ή για τις δύο σκιές του (και ήλιους της ζωής του ταυτόχρονα) που απόμειναν πίσω του ξέμπαρκες, τη μάνα του και τη γυναίκα του.

Χαμένος στον προσωπικό μου λαβύρινθο δεν βρήκα καν το κουράγιο να γράψω δυο κουβέντες, σαν ύστατο φόρο τιμής προς το καλόκαρδο «θεριό» που πάλεψε γενναία και με ζωή και με θάνατο. Μίτο και διέξοδο μου έδωσε το εξαιρετικό κείμενο του Μπάμπη Κανατσίδη που δημοσιεύτηκε στο Saronic Magazine τον Ιούλιο που μας πέρασε (http://www.saronicmagazine.com/?p=9012) και το οποίο αναρτώ παρακάτω αυτούσιο.

Γνώρισα τον Κώστα Φαλκώνη, και συνδέθηκα έκτοτε μαζί του με στέρεη φιλία, στις αρχές του ’80 στον Πόρο όπου εργαζόμουνα ως γεωπόνος στον ομώνυμο Δενδροκομικό Σταθμό. Τότε μόλις είχε στήσει, μαζί με τη γυναίκα του Μαρία και τον αείμνηστο φίλο και κουμπάρο τους Κώστα Βογιατζή, ένα μαγαζί με κεραμικά και κοσμήματα, την «Κίρκη», στο κέντρο του νησιού. Ένα μαγαζί που ξεχώριζε από τα λοιπά “τουριστικάδικα” της αγοράς για την καλαισθησία του και την ποιότητα των ειδών του. Τα καλοκαιρινά βράδια, σχεδόν καθημερινά, πέρναγα με τελετουργική συνέπεια από την …ακαταμάχητη «Κίρκη» και αφού ρίχναμε το σχετικό «τρισάγιο» ροβολούσαμε προς τις ταβέρνες της Πούντας, έχοντας τω καιρώ εκείνω για στέκι μας το μαγαζί του Σωτήρη ή κάποιο γειτονικό ταβερνείο, ανάλογα με τα μποφόρ της διάθεσής μας. Τιμώντας πάντοτε ευλαβικά τον Διόνυσο και την ιερή παρακαταθήκη του, εν μέσω …εμβριθών  αναλύσεων περί σοσιαλισμού και κατεστημένου – ήταν, βλέπετε, η «ηρωϊκή» εποχή της ύστερης μεταπολίτευσης και των μεγάλων ζυμώσεων – δεν παραλείπαμε ούτε τις σπονδές μας προς τον Αριστοφάνη, ούτε τους …πόντους μας για τα πέριξ ημών τεκταινόμενα, στα πλαίσια ενός… ευπρεπούς κοινωνικού σχολιασμού.

Ο Φαλκώνης ήταν ένα άτομο ξεχωριστό. Πληθωρικός σε όλα του: στην εμφάνιση, στο χαρακτήρα, στο λόγο και στο ταλέντο. Ψηλός και γεροδεμένος, μονίμως ηλιοκαμένος και με τον ήλιο εσαεί ανατέλλοντα μέσα από τα δασά γένεια του. Όταν τον έβλεπα με το τσιμπούκι κρεμασμένο στα χείλη του, μου άρεσε να τον πειράζω λέγοντάς του ότι… προβάρει για κάδρο, υπαινισσόμενος τον «κλασσικό» πίνακα του καπετάνιου με το τσιμπούκι που είχε… προσαράξει στους τοίχους πλείστων όσων σαλονιών λαϊκότροπης αισθητικής. Η παρουσία του ήταν, το δίχως άλλο, επιβλητική. «Έγραφε» , όπως θα λέγαμε με εικαστικούς όρους.  Οι συζητήσεις μαζί του είχαν πάντα ενδιαφέρον, ανεξαρτήτως θέματος. Πάντα κάτι είχες να αποκομίσεις, είτε από το απόθεμα των θαλασσινών εμπειριών του – είχε“οργώσει” ψαρεύοντας ολόκληρο το Αιγαίο – είτε από την ποικιλία των γνώσεών του. Παρά το θυελλώδες της ιδιοσυγκρασίας του,  ήταν κατ’ εξοχήν ευπροσήγορος, περιβαλλόμενος από μιαν αύρα που σε τύλιγε και σε κέρδιζε με την πρώτη. Έτσι, από την πρώτη στιγμή γίναμε φίλοι, ενώ μετ’ ου πολύ έγινε φίλος και με τον αδερφό μου τον Ηλία με τον οποίο έγιναν έκτοτε «κολλητοί».

Παθιασμένος για τις ιδέες του, και ενίοτε παρορμητικός, δεν έκανε πίσω εύκολα και δεν δίσταζε να έρθει σε ρήξεις, ακόμα κι αν αυτές έφερναν τρικυμία στη ζωή του που, σημειωτέον,  δεν είχε και μεγάλες περιόδους νηνεμίας. Γνήσιο ταλέντο ζωγραφικής, αυτοδίδακτος – γι’ αυτό και αυθεντικός – αφού τα «βρόντηξε» με το “καλημέρα” των σπουδών του στη Σχολή Καλών Τεχνών – γιατί δεν «γούσταρε», όπως εμφατικά έλεγε, την «κωλοφάρα» των καθηγητών και το λεγόμενο καλλιτεχνικό κατεστημένο. Αφήνοντας τη ζωγραφική στο απυρόβλητο, ασχολήθηκε με πληθώρα επαγγελμάτων, πότε με επίκεντρο την εφαρμοσμένη τέχνη – συντήρηση έργων βυζαντινής τέχνης, δημιουργία αντιγράφων σε φρέσκο, κατασκευή κοσμημάτων κ.λπ. – και πότε με επίκεντρο τη θάλασσα (αλιεία, καταδύσεις κ.λπ.). Τελικά τον τράβηξε η θάλασσα, καπετάνιος πια με δικό του αλιευτικό καϊκι και τις θάλασσες δικές του. Αρεσκόταν στο να δηλώνει «αλιεύς», αν και αυτό – πέρα από τη σεμνότητά του – καθρέφτιζε μάλλον και την αντιπάθειά του προς την ιδιότητα του ”καλλιτέχνη”, με την ξεχαρβαλωτικά διασταλτική σημερινή χρήση του που  μπορεί να περιλαμβάνει, σχεδόν αποκλειστικά, …αδερφάτα και αδελφότητες˙ από μάγειρους και κοπτοραπτούδες έως μπογιατζήδες και κομμώτριες.

Αν δεν κάνω λάθος, μετά από μια περίοδο σχετικής καλλιτεχνικής απραξίας, που ακολούθησε την απογοήτευσή του από τη σύντομη και αρνητική εμπειρία του στη Σχολή Καλών Τεχνών, ο Φαλκώνης ξανάπιασε με ζέση τα πινέλα του μετά από την γνωριμία του με τον Ηλία με τον οποίο, πέρα από τη φιλία, μοιραζόταν κοινές απόψεις για τη ζωγραφική και την τέχνη γενικότερα. Η ζωγραφική του Φαλκώνη πέρασε από διάφορα στάδια για να φτάσει στο απόγειό της τα τελευταία χρόνια, όταν αποσυρμένος από τη θάλασσα και αποκλεισμένος στον αποτρόπαιο «τροπικό» του καρκίνου βρήκε καταφύγιο στο λιμάνι της τέχνης.

Έπρεπε να περάσουν σχεδόν τριάντα συναπτά χρόνια φιλίας για να μάθω ότι ο Κώστας Φαλκώνης έγραφε κιόλας! Το έμαθα μόλις πριν δύο χρόνια, όταν ο Κώστας μου εγχείρισε, σχεδόν διστακτικά, την πρώτη συλλογή του με ποιήματα, τα “Σκόρπια Χρόνια”. Κατάθεση ψυχής με έμμετρο λόγο και ωραία γλώσσα, απόσταγμα αγάπης, πίκρας, μοναξιάς και θαλασσινής αρμύρας βγαλμένο μέσα απ’ την καρδιά ενός αρχαίου άμβυκα που τον έκαιγε το πάθος για τη ζωή. Τη δεύτερη συλλογή του δεν πρόλαβε να την εκδώσει. Η μοίρα άρπαξε την πένα, τα πινέλα και την άγκυρά του και τα κάρφωσε στον σηκό ενός κυπαρισσιού στον Πόρο. Όσο ζούμε θα θυμόμαστε τον αγαπημένο φίλο μας Κώστα Φαλκώνη και θα τιμούμε τη μνήμη του.

Στο μικρό βίντεο με τίτλο «Η Ζωγραφική Του Κώστα Φαλκώνη» (http://www.youtube.com/watch?v=CcvfUV-LDBw) μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση του έργου του.

Του Μπάμπη Κανατσίδη από το Saronic Magazine Ιουλίου (http://www.saronicmagazine.com/?p=9012)

Στις 19 Μάη, έχασε την άνιση μάχη με το καρκίνο σε ηλικία 58 χρονών, ο ποριώτης καλλιτέχνης, ποιητής και “κατ’ επιλογήν αλιέας” Κώστας Φαλκώνης. Ένας άνθρωπος αθόρυβος και πολυτάλαντος, πληθωρικός κι ανυποχώρητος. Ένας άνθρωπος ελεύθερος, που αν και δεν του άρεσαν τα “κυκλώματα” και οι δημόσιες σχέσεις, είχε αγαπηθεί από όσους τον γνώρισαν και που θα μείνει για πάντα ζωντανός, στη σκέψη και την καρδιά τους.

Συνάντησα την ακούραστη σύντροφο της ζωής του, Μαρία, στο σπίτι τους στον Πόρο. Μαζί μας, ήταν μερικοί φίλοι του και η ποριώτισσα μητέρα του, η κυρά Ελένη. “Τι να σου πω ρε Μπάμπη για τον Κώστα;” μου λέει η Μαρία, “Όταν έχεις λατρέψει και έχεις ζήσει έναν άνθρωπο τόσο πολύ, ωραιοποιείς τις καταστάσεις. Φοβάμαι πως μπορεί να σου πω ανακρίβειες…”.
Ο Κώστας Φαλκώνης γεννήθηκε στον Πόρο, άλλα μεγάλωσε στην Αθήνα από 3 χρονών, όταν μετακόμισαν οικογενειακώς μετά τη μετάθεση του πατέρα του. Ήταν ένα ζωηρό αγόρι που ζωγράφιζε από παιδί, θυμάται η κυρά Ελένη.
Πήγε σχολείο στα Εξάρχεια, όπου γνώρισε και τον Νικόλα Άσιμο με τον οποίο έγιναν φίλοι.
Στις αρχές του ’70, έχασε τον πατέρα του και γνωρίστηκε με την Μαρία. Εκείνη την εποχή μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως δεν παρακολούθησε τα μαθήματα. “Ήταν αυτοδίδακτος ο Κωστάκης” λέει η Μαρία, “Αγαπούσε, όμως, πολύ τον εξπρεσιονισμό”.
Δούλεψε σε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα, από εργάτης σε εργοστάσια μέχρι πλήρωμα σε ανεμότρατες. Το ’76, έπιασε δουλειά στην αρχαιολογική υπηρεσία, στο κέντρο συντήρησης βυζαντινών αρχαιοτήτων. Αυτή η περίοδος ήταν ιδιαίτερη για τη ζωή του.
Στα τρία χρόνια που δούλεψε ως συντηρητής βυζαντινής τέχνης, ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Από τη Δήλο μέχρι το Γεράκι Λακωνίας, δουλεύοντας και στον Πόρο. Συντήρησε και έκανε αγιογραφίες στον Ναό του Άη Γιώργη.
Το 1981, γύρισαν με τη Μαρία στον Πόρο. Ο Κώστας καταπιάστηκε με τα καΐκια και το ψάρεμα. “Λάτρευε τη θάλασσα και τις καταδύσεις. Ήταν βαθύτης μέχρι το ’87” θυμάται η Μαρία, “Με το καΐκι και το ψάρεμα αρμένισε όλη την Ελλάδα”.
Η Μαρία εκείνα τα χρόνια, άνοιξε την “Κίρκη”, ένα μαγαζάκι με κεραμικά και κοσμήματα. Ο Κώστας της είχε ζωγραφίσει μια τοιχογραφία. “Του άρεσε να ζωγραφίζει σε φρέσκο σοβά”. Στα χρόνια της “Κίρκης”, ξετυλίχθηκε άλλη μια πτυχή του ταλέντου του. Άρχισε να φτιάχνει υπέροχα κοσμήματα από ασήμι.
Του άρεσε πολύ το διάβασμα. Διάβαζε τα πάντα. Από Κάλβο και Καρυωτάκη, μέχρι Ντοστογιέφσκι και Τουρνιέ. Είχε ταλέντο στην ποίηση. Είχε εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Σκόρπια Χρόνια”. Η Μαρία μας είπε, πως τα περισσότερα ποιήματά του, τα έγραφε στο καΐκι και υπήρχαν φορές, που “ξύπναγε στη μέση της νύχτας για να γράψει και το πρωί που σηκωνότανε, δεν αναγνώριζε τα γράμματα του”.
Κι όμως, ο Κώστας δήλωνε πάντοτε ψαράς. “Όταν υπάρχουν ο Δέρπαπας και ο Πασίσης, πως να βγω και να πω ότι είμαι ζωγράφος;” έλεγε στη Μαρία.
Αν και αφιέρωσε την επαγγελματική ζωή του στην αλιεία και τη θάλασσα, δεν έπαψε ποτέ να εκφράζεται μέσα από τη ζωγραφική και την ποίηση. Ήταν πολύ παραγωγικός σε αυτούς τους τομείς και άφησε πίσω του, ένα μεγάλο και αξιοθαύμαστο έργο.
Ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του και το ισχυρό σύστημα αξιών που τον χαρακτήριζε δεν του επέτρεψε πρόσβαση στον πλούτο.
Ρομαντικός και πιστός στις αρχές του, έζησε έντονα τη ζωή του. Έγραφε, γλένταγε, έπινε, τσακωνόταν. Μια ζωή ροκ. Σα τη μουσική που αγαπούσε.
Λίγο πριν φύγει, είχε συγκεντρώσει σε ένα λεύκωμα, μερικά ακυκλοφόρητα ποιήματα του, προκειμένου να τα εκδώσει στο δεύτερο και …τελευταίο βιβλίο του. Στον πρόλογο του λευκώματος, αποχαιρετούσε τους φίλους του:

“Αυτό είναι το δεύτερο και τελευταίο βιβλίο μου. Όπως και στο “Σκόρπια Χρόνια”, έτσι κι εδώ, είναι οι σκέψεις μου και οι αναμνήσεις μου σαν τραγουδάκια, μαζί με κάποια από αυτά που είχα γράψει ως νέος. Ελπίζω να το απολαύσετε και να σας βάλει στον πειρασμό να δαγκώσετε τη ζωή, πιστέψτε με, η γεύση της… αξίζει τον κόπο.
Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς, για ο,τι μου προσφέρατε, δεν φαντάζεστε πόσο χρήσιμα ήταν.
Τελειώνοντας, θα σας αποχαιρετίσω, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες λέξεις ενός ανθρώπου που υπήρξε και δεν υπήρξε…
“Ραντεβού στα γουναράδικα”.”

Ακυκλοφόρητα ποιήματα του από αυτό το λεύκωμα

Επί προσωπικού

Ασυνειδήτως όλβιος
εντός κυκλώνος.
Ενσυνειδήτως άστεγος
εκτός νυμφώνος.

Αστείος κι ένοπλος
με το δικό μου τρόπο.
Ιδανικός αυτόχειρας
για αυτόν τον τόπο.

Εν κατακλείδι

Παραμιλάω πια
σε βογγητά και αίματα χαμένος
το μέλλον έγινε παρόν
το τέλος πλησιάζει
σίγουρα θα χαθώ
μα εμένα όμως αυτό
καθόλου δεν με νοιάζει
ίσως να είναι χρήσιμο ετούτη την στιγμή
οι Πέρσες να νικήσουν….

...καλό ταξίδι καπετάνιε

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ

.

Στον Άϊ-Συμιό τον πλάτανο

δεν μπόρεσα να πάω,

όμως τσουμπλέκι δυο αμκιές

κατάφερα να φάω.

.

Ας είν’ καλά ο ξάδερφος

των «μέσα» και των «έξω»

 που ήνεγκεν εδέσματα

σε μας τους …παραέξω.

.

Σάββατο βράδυ, το λοιπόν,

πριν την Πεντηκοστή,

μια απορία έκατσε

στο νου μου …ιππαστί:

.

…η σκηνοθέτης τ’ Άϊ-Συμιού,

η εγνωσμένη Αύρα,

θα πνεύσει πάλιν προς ημάς

ή τράβηξε προς …Λαύρα;

.

Πενταετίες συναπτές,

θαρρώ πως πάνε τρείς,

που ζουμ και φόκους έκανε

στον επί …κεφαλής.

.

Γνωρίζοντας τι «τράβηξε»

από το πανηγύρι,

στο «φιλμ» της τίτλο θα ’βαζα:

«Της Άρτας το Γιοφύρι»!

.

Θυμάμαι ότι είχαμε

ακόμα τη δραχμή,

όταν η Αύρα άρχισε

να βιντεοσκοπεί.

.

Δεν είχε καν το …«μάστερ» του

τελειώσει ο Λαλής

κι ήταν νωπό στη μνήμη μου,

βαβαί …τ’ οτομοτρίς.

.

Η Αύρα με την φίλη της,

(ή Γκόλντγουιν ή Μάγερ»)

ξεκίναγαν το γύρισμα

απ’ την πλατεία Μάγερ.

.

Μετά σε πλάνο έδειχναν

τον Κωσταντάρα …ζουμ

που έβγαζε περήφανος

τα χέλια απ’ το γκιγούμ.

.

«Είναι αυτά που φαίνονται

κάτω απ’ τα καλτσόν;»

η ηχολήπτης ρώταγε

με μέγα …θαυμασμόν.

.

«Να μη μπιρδεύ’ς, μανούλα μου,

τ’ς καβάτσες με …μυξνάρια!

Αυτά θα μπουν στα κάρβουνα

να φαν τα παλληκάρια»

.

Θυμάμαι και τον ξάδερφο,

τον θρύλο Νάκη – Πλούμα,

να δείχνει τα τσαρούχια του

με χορηγό την …PUMA!

.

Ο δε Φελλίνι μειδιών

(φτυστός ο …Μαστρογιάννι»)

εχόρευε αλύγιστος

ωσάν καλαμοκάνι.

.

Ακόμα και το σίριαλ

«Τόλμη και Γοητεία»

χρειάστηκε λιγότερα

χιλιόμετρα ταινία!

.

Στο τέλος δεν ευτύχησα

να ιδώ ντοκιμαντέρ

αν κι «αϊσυμιοί» γραφτήκανε

δεκάδες στο κοντέρ!

.

Μη λάχει και νομίσετε

ότι καημός με καίει,

μα να που ο Αγγελόπουλος

απ’ το μαράζι κλαίει!

«Εδώ να μου τη φέρετε…

με έχει …ξεφτιλίσει,

με τέτοιο τέμπο αραχτό

το σπίτι θα μου κλείσει!»

.

Στον Θόδωρο ο «Θίασος»

επήρε τρία χρόνια˙

της Αύρας τα γυρίσματα

προβλέπονται …αιώνια!

.

ΚΛΑΚΕΤΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ!

Και ω, του θαύματος! Η Αύρα – σταθερά αξία της τέχνης και του πανηγυριού – ήταν εκεί, με το …μονομελές συνεργείο της επί πόδας και …τριπόδας, να «τραβάει» ξανά και ξανά! Η παρέα στα όπα της, «τραβάτε» με κι ας κλαίω, που λένε και οι αγαπημένοι του φακού και των φλας. Απάντηση στην εύλογη απορία μου «ποιο είναι εκείνο το στοιχείο του πανηγυριού που δεν αποτύπωσε ακόμη η σκηνοθέτις, μετά από μία δεκαετία γυρισμάτων» η απάντηση εδόθη από το εγγύς περιβάλλον της σκηνοθέτιδος: τώρα γυρίζει το πανηγύρι από άλλη …οπτική γωνία! Φτου κι απ’ την αρχή!

Μετά από τόσα χρόνια μπορούμε να εικάσουμε ότι η προηγούμενη οπτική γωνία θα ήταν … «γωνία Παπάνα»! Επειδή προβλέπεται τουλάχιστον άλλη μια δεκαετία, η οποία δυστυχώς θα συμβαδίσει με την περίοδο του “βραχυπρόθεσμου” (αλλά και του ”μακροπρόθεσμου” που θα το διαθεχθεί) και τα οικονομικά θα είναι ιδιαιτέρως, προτείνω την ένταξη της Αύρας και του συνεργείου της στο σύστημα …ρεφενέ της παρέας του καπετάν Θωμά. Εκτός και αν το ρεφενέ αυτό το επωμισθούν εκείνα τα παλληκάρια που αρέσκονται στον φακό, δίκην Μητσάρα, ανεξαρτήτως του ευειδούς, του δυσειδούς και του ευήθους της παρουσίας τους.

Όμως, έγκυροι εξωπαγουρικοί (ήτοι εξωθεσμικοί) κινηματογραφικοί αναλυτές σχολιάζοντας την έναρξη της νέας αυρο-αϊσυμιώτικης κινηματογραφικής Οδύσσειας, εντοπίζουν τους εξής παράγοντες που επηρέασαν τους παραγωγούς στην ακύρωση της πρώτης περιόδου γυρισμάτων:

• Η συνύπαρξη του Ευειδούς με τον Προεστό και τον Ριτζ στο ίδιο πλάνο της επικής αυτής ταινίας δημιουργούσε πλεονάζον φορτίο …αρχαιοελληνικού κάλλους, με αποτέλεσμα το ετεροβαρές των επί μέρους σκηνών και την απόσπαση της προσοχής από τα τελετουργικά δρώμενα. Με την αποχώρηση των δύο πρώτων το βάρος της γκλαμουριάς θα πέσει στον Ριτζ, αλλά με τον Λαλή παρ’ αυτώ προσδοκάται σημαντική άμβλυνση του θάμβους.
• Η επανειλημμένη εμφάνιση σε όλες ανεξαρτήτως τις σκηνές, από το 2003 και εντεύθυν, ενός περίεργου αϊσυμιώτη που βγαίνοντας επιδεικτικά έμπροσθεν όλων και πλησιάζοντας – σχεδόν απειλητικά – προς την κάμερα, φώναζε (μεταξύ πολλών «οπ» και «απ») με στεντόρια φωνή και κορυβαντιώδη τρόπο  «να ζήσει το Μεσολόγγι», ενώ με τα υψωμένα και παλλόμενα ψιλά χέρια του κράδαινε ένα μπουκάλι «ΟΥΖΟ 12» (στο δεξί) και ένα καπάκι από ουίσκι «GRANTS» (στο αριστερό). Αυτή η εμβόλιμη, επίμονη και εξώφθαλμη παρουσία θεωρήθηκε ως άμεση διαφήμιση για τα δύο προαναφερθέντα αλκοολούχα ποτά και ως έμμεση για γνωστή κρατική εταιρεία τζόγου (οπ + απ). Αφαιρώντας αυτές τις σκηνές στο μοντάζ, εκείνο που απόμενε ως υλικό μιας επταετίας γυρισμάτων ήταν ο Κωσταντάρας με τα χέλια και ο Ριτζ με το πούρο!
• Παραδόξως, όλες οι σκηνές όπου εμφανιζόταν ο Φανός, ήταν …υπερφωτισμένες. Σύμφωνα με δηλώσεις του ιδίου, γνωστού βαρόνου των μίντια, η εξήγηση πρέπει να αναζητηθεί αλλού μιας και αυτός, ως είπε, δεν είναι ούτε …φανός θυέλλης, ούτε καν …φανοστάτης. Ίσως, ένεκα της εμμονής του στο ερυθρόν χρώμα, θα μπορούσε να εκληφθεί σαν φανός …ανοχής, όπερ όμως αποκλείεται de facto λόγω της πληθώρα των …αντικυβερνητικών του θέσεων. Ούτω ο υπερφωτισμός απεδόθη στα υπέρλαμπρα άστρα του εν τραπέζαις αϊσυμιώτικου περιβάλλοντός του, ήτοι ενός πεφωτισμένου συνδικαλιστού, ενός λάμποντος οφθαλμιάτρου και ενός παλλεύκου φυσιάτρου!
• Ως προς το χορευτικό και ωδικό σκέλος, η ταινία έγερνε δραματικώς …μονόπαντα προς την πλευρά του Επιτίμου, όπερ αρχικώς και επιπολαίως απεδόθη στην φιλική σχέση της σκηνοθέτιδος με την ηγερία του καπετάνιου. Η αλήθεια είναι ότι ο Ε.Κ. επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος και των δύο σκελών της πανηγύρεως στην συγκεκριμένη παρέα όπου οι μεν δυνάμενοι να τραγουδήσουν προφασίζονται λαρυγγίτιδα, οι δε να χορεύσουν επικαλούνται σπονδυλοαρθρίτιδα! Για να μην αναφέρουμε εκείνους που αιτιολογούνται με …κατσαρολίτιδα. Εν τούτοις θεωρούμε ότι θα έπρεπε να προσεχθούν ιδιαίτερα τα δύο αηδόνια μας: το ξενιτεμένο της Κλεισούρας και το …ενδημικό του Αγίου Λαζάρου! Τελικά η παρέα βασίζεται στη σταθερότητα των Κωνσταντίνων (Constant!). Τυχαίο;
• Στην ταινία εδόθη υπερβολική έμφαση στην αποτύπωση της διαδικασίας της ρίψης της χαρtούρας, γεγονός που οδήγησε κάποιους, φίλα προσκείμενους προς την κυβέρνηση, να υπαονιχθούν ότι σε ενδεχόμενη κυκλοφορία της στο ευρύτερο κοινό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σαν φορολογικό τεκμήριο. Παρασκηνιακώς όμως έγινε γνωστό, ότι η Επιτροπή Προστασίας του Εθνικού Νομίσματος των Η.Π.Α. είχε προ καιρού εκφράσει την ανησυχία της για τον τρόπο χρήσης του δολαρίου «σε μια κουτσουλιά γης όπου φυτρώνουν σπασμένες κολώνες και όπου οι ιθαγενείς τρώνε ψητά εντόσθια αθώων προβάτων τα οποία αφού εκτελεσθούν καταλήγουν στην πυρά υφιστάμενα παραλλήλως το μαρτύριο της σούβλας»! Μάλιστα κάθε Πεντηκοστή η Standards and Poor’s έδινε στην δημοσιότητα το διάγραμμα των διεθνών ισοτιμιών που έδειχνε μια σαφή υποχώρηση του αμερικανικού νομίσματος, η οποίασυνδέθηκε άμεσα με τον Άϊ-Συμιό. Μέσα στα πλάνα της Τρόϊκας είναι η έκδοση …γυφτομόλογου σε αντικατάσταση του δολαρίου ως αϊσυμιώτικης χαρτούρας. Οψόμεθα!

Ο ΜΕΣΙ Τ’ ΑΪ-ΣΥΜΙΟΥ

Στις μεγάλες εκπλήξεις του φετινού Άϊ-Συμιού ήταν και η μετεγγραφή του φαρμακοτρίφτη Μπάμπη από την παρέα του καπετάν Ασημάκη στην παρέα του καπετάν Θωμά. Ανάλογο γεγονός στο ποδόσφαιρο θα ήταν η μετακίνηση του Μέσι από τη Μπαρτσαλόνα στη Ρεάλ! Ο καπετάν Ασημάκης σκέφτηκε προς στιγμήν να προσφύγει στην FIFA (Federal International Fair Association), αλλά όταν ο Θωμάς τον απείλησε ότι θα του ξαναστείλει πίσω τον … Νάκη – Πλούμα, το ξανασκέφθηκε ψύχραιμα και έκατσε στ’ αβγά του.

Εκ των πραγμάτων φαίνεται πως ο …Μέσι δεν κατάφερε να αντέξει άλλο χωρίς την παρέα του εξαδέλφου μου και έτσι μετά τα προπέρσινο σχίσμα της παρέας του Σακεριανού και αφού παρέμεινε επί ένα χρόνο ελεύθυρος, έκανε το μεγάλο άλμα στην αϊσυμιώτικη καριέρα του. Όπως κατάφερα να διαπιστώσω ιδίοις …όμμασι (όσο περίεργα ακούγεται κάτι τέτοιο), ο Μέσι έδειχνε άκρως ευτυχής από την εξέλιξη αυτή και το εξέφρασε με τηνέντονη χορευτική του διάθεση. Μάλιστα, η αψβουργιανή πριγκίπισσα Σίσυ, που ήταν επίσημη προσκεκλημένη του Πλούμα και παρακολουθούσε τα δρώμενα από το θεωρείο του οίκου Δελαπόρτα, σχολιάζουσα την χορευτική δεινότητα του Μέσι είπε: «Έχει την δεξιοτεχνία του Νουρέγιεφ και την χάρη του …Τρύφωνα».

Το μόνο θέμα που απομένει πλέον να διευθετηθεί είναι η εύρεση του τρόπου παράδοσης του φαρμακείου από τον εμπειροτέχνη φαρμακοποιό Φελλίνι στον επαγγελματία Μέσι. Ο Φελλίνι, ως αδερφός του Θωμά, αλλά και ένεκα του προτέρου έντιμου φαρμακευτικού βίου, θα μπορούσε να κρατήσει υπό τον έλεγχό του τις …κεφαλαλγίες (εκτός εκείνων του …Θωμά).

ΥΨΗΛΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Στο θεωρείο του οίκου Δελαπόρτα, πλην των οικοδεσποτών Κωνσταντίνου και Έλλης, παρακάθονταν η πριγκίπισα Σίση μετά του βαρόνου Φανού, μεγαλοεκδότου και παραποιητού. Στο ακριβώς παράπλευρο θεωρείο κάθονταν ο απόμαχος οπλαρχηγός του Άϊ-Λια Νίκος μετά της εξοχωτάτης συζύγου του Στέλλας και του επιτίμου δημότου Ι.Π.Μεσολογγίου Νικολάου, του οίκου των Θεάκων. Μετ’ ου πολύ τα δύο θεωρεία συνεπτύχθησαν, αφού πρώτα εδόθησαν οι εγγυήσεις ότι ο συγχρωτισμός ποιητών και παρα-ποιητών δεν θα παραποιήσει το καλλιτεχνικό status των πρώτων, ενώ οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να τιθασεύσουν τις …ρίμες τους.

Ο επίτιμος φάνηκε να απολαμβάνει την μουσική, ιδιαίτερα όταν ο ζουρνάς κόλλησε επίμονα στο …«καλό» του αυτί, ύστερα από την θεία γαλαντομία του να «πετάξει» ολόκληρο εικοσάευρο στην ζυγιά. Πάντως, ως παλιός κιθαρίστας, εξέφρασε την πικρία του για το γεγονός ότι ποτέ και κανένας δεν του έδωσε ούτε μία δραχμή. Ο Φανός, συγκινηθείς σφόδρα, του ενεχείρισε αύθις ένα μονοδόλαρο για να του κάνει …σεφτέ και του ευχήθηκε «…και σ’ ανώτερα». Με τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οικονομικά στριμώγματα που υφίστανται οι τσέπες μας, οι μουσικές ή άλλες δεξιότητες ενδεχομένως να μας φανούν χρήσιμες πολύ σύντομα. Κρίμα που δεν έμαθα …ακορντεόν.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ και στο αντάμωμα του «Τειρεσία» που έγινε στα περιθώρια του πανηγυριού. Μετά από πολύ καιρό ξανα-ιδώθηκαν (τρόπος του λέγειν) Φανός και Καλαβρούζος. Κατάφεραν μεν να αλληλοασπασθύν, αλλά παρά τις επενειλημμένες και φιλότιμες προσπάθειές τους δεν κατάφεραν να …τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους. Άλλωστε, είναι γνωστό το «Τειρεσιακό Θεώρημα» σύμφωνα με το οποίο «τα ποτήρια των τειρεσιακών συμποτών συγκρούονται στο …άπειρο».

ΜΟΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Μπορεί να μην έχω τραγουδήσει μαζί με τον Καζαντζίδη ή τον Μπιθικώτση, αλλά ως έχων συγγένεια με τον Κύπρο και τον Κούνελο, δικαιούμαι να έχω μια άποψη για τα μουσικά δρώμενα του Άϊ-Συμιού. Για να μην αναφέρω ότι έκανα σιγόντο στον …Προεστό και, το σπουδαιότερο, πέρασα τέσσερα βράδια σε …μπαρ της Νέας Ορλεάνης! Με το βάρος τόσων περγαμηνών στον «χώρο» τολμώ να είπω ότι μουσικώς η πανήγυρις διολισθαίνει προς ατραπούς άνευ επιστροφής. Ξεκινώντας από τα νταούλια, θα επισημάνω ότι δεν απέχουμε πολύ σπό το να είμαστε για τα νταούλια! Ενδεχομένως οι συμπαθείς αθίγγανοι να καταπονούνται λιγότερο με τά νέα …τυμπανοντάουλα, αλλά τα τύμπανα των ώτων μας κινδυνεύουν να καταστούν υπερφιάλως …υπερήφανα. Τα νταούλια υπερφαλάγγισαν σε οξύτητα τους οξύαυλους ! Το επόμενο βήμα θα είναι η αντικατάσταση των τελευταίων με …φλάουτα και της μπαντονάδας με το summertime! Καλά να πάμε…

Δεν ξέρω εάν έχει γίνει γνωστό, αλλά έχει διαρρεύσει η πληροφορία ότι το μακρο-βραχυπρόθεσμο μνημόνιο επιβάλλει, από το 2012 και μετά, τη συγχώνευση των παρεών του Άϊ-Συμιού. Σύμφωνα με τον εφαρμοστικό νόμο, που θα έρθει οσονούπω στη Βουλή, για να θεωρείται μια ομάδα πανηγυριστών «παρέα», θα πρέπει να αποτελείται τουλάχιστον από σαράντα (40) άτομα! Για λόγους εξοικονόμησης πόρων θα υπάρχει μία ζυγιά ανά …δύο παρέες! Όταν η μία παρέα θα τρώει, η άλλη θα χορεύει! Οι καλλίφωνοι πανηγυριστές, αλλά και τα …φιλότιμα αηδόνια, θα πληρώνουν μισό ρεφενέ, ενώ οι λουφάζοντες διπλό!. Οι γκουρμέρηδες θα επιτάσσονται για όλες τις παρέες και θα ανταμείβονται για τις υπηρεσίες τους με δωρεάν …Αγιαγάθη!

Ως κριτήριο για τη συγχώνευση δύο παρεών, πλην της γεωγραφικής γειτνίασης,  θα ληφθεί σοβαρά υπόψη και ο αριθμός των ατόμων μιας παρέας που είχαν χρηματίσει συμπανηγυριστές σε μιαν άλλη. Συμφωνα με αυτά τα δεδομένα θεωρείται σίγουρη η σύμπτυξη των καπετανάτων Θωμά και Ασημάκη! Έτσι θα επέλθει διάχυση καλλιφωνίας, ιατρικής και …δικηγορίας, ενώ ο Γκαβόγιαννος θα ξαναβρει τα αποσκιρτήσαντα από τον Ασημάκη συντρόφια του! Χάριν ισσοροπίας καπετάνιος θα χρισθεί ο (τέως Επίτιμος) Κωσταντάρας, ενώ οι παλιοί καπεταναίοι θα μπουν σε πανηγυρική …εφεδρεία λαμβάνοντας τον τίτλο του αντικαπετάνιου!

Κλείνοντας με κάτι πιο ευχάριστο – με μουσική – σημειώνουμε ότι μετά την εμφάνιση του βακτηρίου iColi στα γερμανικά λαχανικά, καταργούνται από το πανηγύρι όλα τα οπωροκηπευτικής κατευθύνσεως …δημοτικά τραγούδια (αγκινάρα με τ’ αγκάθια, λεμονάκι μυρωδάτο, ματζουράνα κ.λπ.). Ο Μπάρλας μάλλον θα πρέπει να αλλάξει ειδικότητα και να ασκηθεί στα …ζωοτεχνικά άσματα («παπάκι πάει στην ποταμιά», «πάπια-χήνα μου», «στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά» κ.α.). Εάν δυσκολεύεται, μπορεί να κάνει προπόνηση στο νέο ύμνο της σοσιαλιστικής …ημεδαπούς[i]: «των ληστών τα φουσάτα περάσαν».

Τέλος. ηγνωστή μας βλάχα, η έμορφη, (με τα 1.000 πρόβατα και τα 500 γίδια) θα μετακομίσει στο Παρίσι και θα αναλάβει καμαριέρα στο ξενοδοχείο όπου παντρεύτηκε ο φτωχούλης του σοσιαλισμού και σημερινός κατατρεγμένος Άκης και όπου εφεξής θα διαμένει ο γνωστός μας Ντομινίκ! Συνειρμικά ήρθε σρο νου μου η γειτόνισσά μου η Ντόμινα, Θεός σ’χωρέσ’ την. Τελικά, όλα ένα ντόμινο είναι!

Μίλτιος Μαλακάσης

ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΜΙΑΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Ως άνθρωπος που κινείται εις τας παρυφάς του λόγου (…παρα-λόγιος γαρ) και ως Μεσολογγίτης, δεν θα μπορούσα να μην συγκινηθώ στο άκουσμα της οργάνωσης Επιστημονικής Ημερίδας για τον Μιλτιάδη Μαλακάση, στο Μεσολόγγι (10 Ιουνίου 2011), από την Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε.) και υπό την αιγίδα του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου.

Ως μη «επιστήμων» του λόγου, και ως λάτρης του …αντιλόγου έχω το ελαφρυντικό και το δικαίωμα να αναρωτιέμαι για την ειδοποιό διαφορά μεταξύ «επιστημονικής» και «φιλολογικής» ημερίδας. Με την ορολογία της εποχής των φοιτητικών μας χρόνων, θα την λέγαμε «φιλολογική βραδιά», ενώ εκ του αποτελέσματος – και των εντυπώσεων που αποκόμισα παρακολουθώντας την– θα την χαρακτήριζα και σαν φιλολογική …εσπερίδα (λόγω της ώρας έναρξης)  ή σαν φιλολογική …αγρυπνία, λόγω της διάρκειάς της! Άσε που το λεγόμενο «ακαδημαϊκό τέταρτο», δηλ. η κατ’ ευφημισμόν ονομασία της ασυνέπειας ως προς τον προγραμματισμένο χρόνο έναρξης, έχει πλέον …προαχθεί σε «ακαδημαϊκό ημίωρο» και οδεύει ολοταχώς προς το … «ακαδημαϊκό άσυλο»! Ευτυχώς, δεν επακολούθησε συζήτηση και έτσι αποφεύχθηκε ο ακαδημαϊκός …όρθρος!

Ο πρόεδρος της ΑΙ.ΠΟ.Ε., κατά την προσφώνησή του, ιστάμενος στο …ύψος του, δεν μακρυγόρησε αλλά και δεν εφείσθη φιλοφρονήσεων για όλους τους εισηγητές της ημερίδας – ποιητές κατά την πρώτη, δεύτερη ή τρίτη ιδιότητά τους –  ενώ στο τέλος της εσπερίδας χαιρέτησε αναδρομικώς και την υψηλή παρουσία δύο προέδρων, του Εργατικού Κέντρου και του Φαρμακευτικού Συλλόγου Μεσολογγίου. Προφανώς, λόγω …υψομετρικής διαφοράς, διέλαθεν της προσοχής του η παρουσία του Επιτίμου Δημότη της Ιεράς μας Πόλης κ. Νικολάου Θεάκου καθώς και εκείνη του προέδρου της ΑΙ.ΕΝ.ΠΑ-ΠΟΙ. και μέλους του «Τειρεσία», Φανού. Η ΑΙ.ΕΝ.ΠΑ-ΠΟΙ.[1] , κάνοντας τα στραβά μάτια, δεν προτίθεται να δώσει συνέχεια στο θέμα, διότι δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα …κοντόφθαλμα. Παραδόξως δεν παρέστη ο Κουρουπλής.

Γενικώς, ήταν μια ωραία ατμόσφαιρα και θα ήταν ακόμα ωραιότερη εάν ένιοι εκ των εισηγητών ασχολούνταν περισσότερο με τον Μαλακάση και λιγότερο με τους συγχρόνους του λογοτέχνες ή τις σχέσεις του με κάποιους εξ αυτών. Ειλικρινά σημειώνω ότι δεν κατανόησα τη χρησιμότητα της εισήγησης σχετικά με την (θρυλούμενη) αντιπάθεια  του Μαλακάση προς τον Χατζόπουλο, ούτε και την απροκάλυπτη εκκένωση της χοληδόχου κύστεως του ίδιου εισηγητή πάνω στην προσωπικότητα του συμπατριώτη μας ποιητή. Ευτυχώς που ο συγγενής του ποιητή, Δημήτριος, δεν βρισκόταν στην αίθουσα του Τρικούπειου, οπότε η μεν  ημερίδα θα εξελισσόταν σε …νυχτερίδα, ο δεΦουλιστανός εισηγητής σε πυγολαμπίδα. Μαθαίνοντας, εκ των υστέρων, την καταγωγή του δικηγόρου – εισηγητή, μπόρεσα να ερμηνεύσω το περιεχόμενο και τα κίνητρα της καθ’ όλα άκομψης και άχρηστης εισήγησής του.

Ατυχώς, ειδοποιήθηκα για την ημερίδα πολύ αργά, μόλις δύο εβδομάδες πριν την πραγματοποίησή της, και έτσι δεν είχα την ευχέρεια να φέρω σε επαφή την ΑΙ.ΠΟ.Ε. με την ΑΙ.ΕΝ.ΠΑ-ΠΟΙ. ώστε να δρομολογηθεί μια εισήγηση με θέμα την σχέση του Φανού με τον Μαλακάση. Μια σχέση άγνωστη στους φιλολογικούς κύκλους, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα. Μια και τούτο δεν επετεύχθη, έχω την υποχρέωση έναντι της ιστορίας και της λογοτεχνίας να παραθέσω μερικά στοιχεία για τον μελετητή του μέλλοντος, υπό την όρο ότι αυτός δεν θα κατάγεται από το Φουλιστάν.

• Μαλακάσης και Φανός, αν και με απόσταση ογδόντα περίπου χρόνων,  γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του αείμνηστου Κυράγγελου, τα σπίτια του Παλαμά, του Μαλακάση και του Φανού σχηματίζουν ανισοσκελές τρίγωνο με κορυφή την επί της οδού Κανούτα οικία! Και το σπουδαιότερο, η εκ της κορυφής του τριγώνου αγομένη διαγώνιος τέμνει  πλαγίως την οικία του οπλαρχηγού του Άϊλιά και γνωστού ποιητή, φίλου του προμνησθέντος επίτιμου δημότη. Τυχαίο;
• Ο Μίλτος είχε ένα αϊσυμιώτη ξάδερφο, τον πολυτραγουδισμένο Τάκη – Πλούμα. Αλλά μήπως και ο Φανός δεν έχει ένα αϊσυμιώτη ξάδερφο, ομοίως πολυτραγουδισμένο; Βέβαια ο ξάδερφος του Φανού δεν έχει ξανθές μπούκλες, αλλά και οι κομοδινί έχουν την αξία τους!
• Ο Μπαταριάς του Μαλακάση κράταγε δοξάρι,  ενώ ο νεώτερος Μπαταριάς – γείτονας του Φανού και συνάδελφος του …κουρέα  της Σεβίλης – κράταγε τσατσάρα! Μετά τους μάγειρες, ας δικαιωθούν επιτέλους και οι κουρείς! Υπάρχει και ένας …χρέος που τους περιμένει…
• Ο Μαλακάσης είχε ένα ματογυάλι, το γνωστό μονοκλ, ενώ ο Φανός (ως παρα-ποιητής) είχε ένα παρα-πάνω, ήτοι ματογυάλια που έτειναν προς διόπτρες για να μετεξελιχθούν αργότερα σε φακούς επαφής. Αποτελεί και αυτό μία εφαπτομένη βίων μη …παραλλήλων!
• Ο Μπάμπης Μαλακάσης[2] (ή Μερικεκές), συνονόματος ή μακρινός συγγενής (;) του ποιητή, ήταν εις εκ των επισήμων …πεταλωτών των υποδημάτων του Φανού. Ο έτερος ήταν ο μπάρμπα Μάκος ο Λιανός, επίσης γείτονας του Μιλτιάδη.
• Τέλος, ο Φανός είναι ο μόνος που έγραψε πενήντα τέσσερα (54) τετράστιχα για τον αγαπημένο του «γείτονα» και ποιητή Μιλτιάδη Μαλακάση, με θέμα την ερείπωση του σπιτιού του (Ο ΜΙΛΤΟΣ ΕΝ ΕΡΕΙΠΙΟΙΣ)[3] . Γιατί καλός ο υψιπέτης λόγος, αλλά  το ποιείν (υπό την έννοια του πράττειν) ουδέποτε ήταν υψιπετές.

Κάθε φορά που ερχόμενος από την Αθήνα πλησιάζ το Ρίο και αντικρύζω τη γέφυρα, ο νους μου αναπόφευκτα με πάει πολλά χρόνια πίσω, τότε που περιμένοντας στην ουρά για το φέριμποτ κατεβάζαμε τα καντήλια κατά δωδεκάδες. Όταν την πρωτοπέρασα, επτά χρόνια πριν, αισθανόμουνα ότι είχαμε μπει πια σε μια νέα εποχή και πως η γέφυρα αυτή  θα ήταν το σύμβολό της. Μια “γέφυρα” που θα έκοβε τις “γέφυρες” με το παρελθόν και τη μιζέρια που το χαρακτήριζε! Γέφυρες, βέβαια, που δεν κόβονται εύκολα, αφού οι περισσότεροι τις κουβαλάμε μαζί μας, και πιο πολύ από όλους εμάς οι λεγόμενοι “ταγοί” μας. Ήδη, στα εγκαίνιά της  πρόλαβαν να πλακωθούν, για το κόψιμο της κορδέλας, εκείνοι που υλοποίησαν το έργο, με εκείνους που το παρέλαβαν, μιας κι εν τω μεταξύ είχε αλλάξει χέρια η εξουσία. Λες και επρόκειτο για διαφορετική χώρα και σαν να μην ήταν ο λαός εκείνος που θα πλήρωνε τη γέφυρα, και μάλιστα χρυσή, αλλά εκείνοι – οι μονίμως τζαμπατζήδες – που διαχειρίζονται τις τύχες του και την τσέπη του. Τελικά,  βρέθηκε μια φόρμουλα και κόψουνε τις κορδέλες, αλλά όπως φάνηκε λίγα χρόνια αργότερα, και όπως κάποιοι είχαν καταλάβει αρκετά χρόνια νωρίτερα, θα ήταν προτιμότερο αντί των κορδελών να είχαν κόψει τους (χοντρούς) σβέρκους τους! Μέσα σε επτά χρόνια τα διόδια της γέφυρας ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΗΚΑΝ, ενώ στο ίδιο διάστημα η αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα, συνεχίζοντας την καθοδική πορεία από τα μέσα του ’90, καταβαραθρώθηκε. Τα 13.00 (περίπου) € για το ΙΧ είναι “κεφαλικός” φόρος (φαντάζομαι πως ο …καπετάνιος μας δεν πληρώνει διπλά!). Είναι, βεβαίως, αυτονόητο ότι με δεδομένο το σκορποχώρι που ευσχήμως αποκαλούμε “κράτος”, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα στο μέλλον και η διέλευση από τη γέφυρα θα καθιερωθεί ως …τεκμήριο εισοδήματος. Που να φανταστεί κανείς τί είδους αποικιοκρατική σύμβαση υπέγραψε για λογαριασμό μας εκείνος ο ανεπάγγελτος, δόλιος και τρισάθλιος μπουρδολόγος από τα Δολιανά της Αρκαδίας!

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μερικά στοιχεία για την “Γέφυρά” μας, όπως κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Εκτός από το όνομα του συμπατριώτη μας Χαριλάου Τρικούπη, η γέφυρα, συμβολικά και κυριολεκτικά, φέρει και την οσμή της πτώχευσης σε όλα τα επίπεδα.

Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)

Υπάρχει τέτοιος μαλάκας;

Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος.

Dimitratos Nikos – Mana Mou Ellas

]]> http://fanospress.wordpress.com/2011/06/14/%ce%b3%ce%b5%cf%86%cf%85%cf%81%ce%b1-%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%85/feed/ 0 fanos OLYMPUS DIGITAL CAMERA γεφυρα λογοτυπο