ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ

•Νοεμβρίου 22, 2013 • Γράψτε ένα σχόλιο

_Thumbnail_Animated Gifs_Arrows_3D_ARROWD-B.ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ

 

Η φράση του Σόλωνος «Γηράσκω δ’ αεί πολλά διδασκόμενος» στριφογυρίζει πάντα στο νου μου, κάθε φορά που κάτι καινούργιο έρχεται να προστεθεί στις πεπερασμένες γνώσεις μου, για να επιβεβαιώσει με τον πλέον πανηγυρικό και σαρκαστικό τρόπο το σωκρατικό «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα»!

Λοιπόν, μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκα πως το χωριό «Χρυσό» (Αμφίσσης), που αναφέρεται στο γνωστό δημοτικό τραγούδι «Μαρία Πενταγιώτισσα»[1], δεν ορθογραφείται έτσι, αλλά (από το 1984 και δώθε) γράφεται… «Χρισσό», μιας και (πολύ σωστά) θεωρήθηκε ότι το όνομά του σχετίζεται με την ομηρική πόλη «Κρίσα», που βρισκόταν στην ίδια περίπου θέση από τον 14ο π.Χ. αιώνα. Η Κρίσα, αιώνες αργότερα, απόκτησε  ένα ακόμα σίγμα και έγινε «Κρίσσα» ( > Κρισσό > Χρισσό) λόγω της εσφαλμένης μεταφοράς του ονόματός της στην ελληνική από το λατινικό «Chrisso» που αναφερόταν σε παλιούς χάρτες. Ωστόσο, παραδεχόμενος την άγνοιά μου, ομολογώ πως αν διάβαζα σε κάποια διασταύρωση της επαρχίας Δωρίδας πινακίδα αναγράφουσα «Προς Χρισσό», μάλλον θα λοιδωρούσα τον άγνωστο γραφέα για καλπάζουσα ανορθογραφία, κάτι που δεν είναι βέβαια τόσο ασυνήθιστο αφού η σήμανση του οδικού δικτύου στην ελληνική επικράτεια βρίθει βαρβαρισμών.

Εύλογα θα μπορούσατε να αναρωτηθείτε τί δουλειά είχα και πώς έφθασα στο Χρισσό Αμφίσσης – στους πρόποδες του Παρνασού – και γιατί από εκεί ανέβηκα στα Βαρδούσια, στην Πενταγιού, το χωριό της πολυτραγουδισμένης Μαρίας Πενταγιώτισσας! Μην ταράζεστε! Από κεκτημένη περιηγητική έφεση, πάντως, όχι! Για… τεχνικούς και άλλους λόγους, θα έλεγα που είμαι το ακριβώς αντίθετο του… Παυσανία. Έφθασα στο Χρισσό όχι μέσω της Πενταγιώτισσας, που θα ήταν παρεμπιπτόντως… ωραίος λόγος, αλλά μέσω της υπό εκπόνηση «Παραμυθολογίας»[2] και των μυθολογικών ατραπών που ανακάλυπτα ακολουθώντας τους ήρωές της και αναζητώντας το συναρπαστικό παρελθόν τους.

Στη Φωκίδα έφθασα ακολουθώντας τα ίχνη των υιών του Φώκου, Κρίσου και Πανοπέως. Εστί δε Φώκος ο μικρότερος γιός του Αιακού (βασιλιά της Αίγινας) από τη δεύτερη γυναίκα του, τη Νηρηίδα Ψαμάθη. Κατά τη δημοφιλέστερη μυθολογική εκδοχή, ο Φώκος – ιδιαίτερα αγαπημένος του πατέρα του και εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ των Αιγινητών – «πήγε» από… δισκοπάθεια, ήτοι τελεύτησε εν γυμναστηρίω από ένα δίσκο  που τον βρήκε κατακέφαλα, σε μια προπόνηση δισκοβολίας που έκανε μαζί με τα ετεροθαλή αδέρφια του, Πηλέα και Τελαμώνα. Οι κακές γλώσσες έλεγαν πως τα δυό του αδέρφια, παιδιά του Αιακού από την πρώτη του γυναίκα, την Ενδηίδα, ζήλευαν τον Φώκο και πως ο φερόμενος σαν ατύχημα θάνατος ήταν έγκλημα εκ προμελέτης. Ο Αιακός δεν είχε άλλη επιλογή από το να εξορίσει και τους δύο. Ο μεν Τελαμών βολεύτηκε παραδίπλα στη Σαλαμίνα, ο δε Πηλεύς, παίρνοντας μαζί του ένα τσούρμο από Μυρμιδόνες (και τον Γκλιτσομυρμιδόνα Μαλέα) επορεύθη προς την εριβώλακα[3] Φθίαν. Κάμποσα χρόνια αργότερα, προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά λίγο δυτικότερα και γύρω από τον Παρνασό, κατευθύνθηκαν και εγκαταστάθηκαν μαζί με αποίκους από την Αίγινα τα δύο παιδιά του Φώκου, Κρίσος και Πανοπεύς, ιδρύοντας τις ομώνυμες πόλεις Κρίσα και Πανοπέα.

Η Κρίσα εξελίχθηκε σε σπουδαίο κέντρο και αναφέρεται από τον Όμηρο μεταξύ των φωκικών πόλεων που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Κατά τον Κ. Παπαρηγόπουλο, στην επικράτειά της συμπεριλάμβανε τους Δελφούς, το Κρισαίο Πεδίον (Ελαιώνας της Άμφισσας) και την Κίρρα (σημερινή Ιτέα). Η μικρή απόστασή της από τους Δελφούς, μόλις 7 χλμ., την κατέστησε… χρυσοφόρο, χιλιάδες χρόνια πριν γίνει… Χρυσό, αφού οι Κρισαίοι – επιβάλλοντας… παράβολα και  χαράτσια – μαδούσαν κυριολεκτικά όσους  πιστούς αποβιβάζονταν στο λιμάνι της Κίρρας και κατευθύνονταν προς το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Το ιερατείο των Δελφών κατέβαζε… καντήλια και τρίποδες για την… ανίερη αυτή απώλεια εσόδων και όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, η Δελφική Αμφικτυονία κήρυξε πόλεμο κατά της Κρίσας. Ο καβγάς για το πάπλωμα, που έμεινε στην ιστορία σαν πρώτος Ιερός Πόλεμος (600 π.Χ.), κράτησε δέκα χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή της Κρίσας. Ακολούθησαν άλλοι τρείς Ιεροί Πόλεμοι[4] μεταξύ των Αμφικτυόνων και των Φωκέων, για τον έλεγχο του μαντείου των Δελφών (και της… μάσας), που κατέληξαν στην καταστροφή της Άμφισσας από τον Φίλιππο Β’.

Η Ιστορία ξαναθυμήθηκε την Κρίσα δεκαοκτώ αιώνες μετά την καταστροφή της, τον 12 αι. μ.Χ., με το όνομα Χρισσό, ένα κεφαλοχώρι με ακμάζουσα οικονομία κτισμένο στη θέση της αρχαίας πόλης. Το σημερινό Χρισσό είναι ένα παραδοσιακό και αυστηρά διατηρητέο χωριό με πολλά αναπαλαιωμένα σπίτια και αρκετά νεοκλασσικά κτήρια, ένδειξη παλαιότερης ευημερίας των κατοίκων από τα προϊόντα της ελιάς. Στη νεώτερη Ελλάδα το Χρισσό δεν έγινε γνωστό λόγω του χρυσού παρελθόντος του, αλλά λόγω του δημοτικού τραγουδιού που εξυμνεί τα κάλλη της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, της θρυλικής και μοιραίας καλλονής από τους Πενταγιούς[5] Δωρίδος, ένα μικρό χωριό που απέχει 80 χλμ. από την Άμφισσα και βρίσκεται σε μια βουνοπλαγιά κάτω από το Ξεροβούνι και αγναντεύει ανατολικά τις βουνοκορφές των Βαρδουσίων.

Έχοντας ακούσει το τραγούδι αμέτρητες φορές, ήμουν βέβαιος – με την ακράδαντη βεβαιότητα που προσδίδει η… άγνοια – ότι οι στίχοι «… και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλληκάρια» ήταν μια υπερβολή της λαϊκής μούσας, προκειμένου να καταδείξει τους ερωτικούς ανταγωνισμούς που προκαλούσε στα παλληκάρια της Πενταγιούς η ομορφιά της Μαρίας. Όμως, για δεύτερη φορά επλανήθην πλάνην οικτράν, διότι αναδιφώντας τον… «φάκελο» της Πενταγιώτισσας, έπεσα από τα… Βαρδούσια όταν ανακάλυψα πως τα παλληκάρια δεν σφάζονταν στην ποδιά της Μαρίας «ποιητική αδεία», αλλά κυριολεκτικά και μάλιστα «ηθική αυτουργία» της λεγάμενης, που – κατά τα θρυλούμενα – ήταν γυναίκα τύπου… Ωραίας Ελένης με τσόντα από… Μήδεια και αέρα από Φρύνη! Συμπορευόμενος με τον μύθο και δανειζόμενος επίθετα από τον Όμηρο και την κλασική γραμματεία, επιστρατεύω τα παρακάτω επίθετα για την περιγραφή της περιλάλητης ωραιότητας της πολυπόθητης Πενταγιώτισσας:

  • καλλιπάρειος: ομορφοπρόσωπη
  • καλλίκομος: ομορφομαλλούσα
  • γλαυκώπις: γαλανομάτα
  • ελικώπις: που ρίχνει τσαχπίνικες ματιές
  • καλλιβλέφαρος: που έχει ωραία βλέφαρα
  • λευκώλενος: ασπροχέρα
  • καλλίμαστος: που έχει ωραίο στήθος
  • καλλίγλουτος: που έχει ωραίους γλουτούς
  • καλλίπυγος: που έχει ωραία οπίσθια
  • καλλίμηρος: που έχει ωραίους μηρούς
  • καλλίσφυρος: που έχει ωραία πόδια
  • καλλίγραμμος κλπ., κλπ.

Εάν παρέλειψα κάποιο ανατομικό σημείο της ερατώπιδος Μαρίας, συμπαθάτε με! Βάλτε από μόνοι σας ένα «καλλι-» σαν πρόθημα και το κατάλληλο ουσιαστικό στον κοτσαδόρο του και συμπληρώστε – δίκην ασκήσεως – την περιγραφή του εξωτερικού κάλλους τής Πενταγιώτισσας, φανερού τε και αποκρύφου. Αναφορικά με τον εσωτερικό της κόσμο, όπως αυτός αποτυπώθηκε στη συμπεριφορά και στα έργα της, αντλώντας επίθετα… φθόρου[6] σημαντικά από το ανεξάντλητο φρέαρ της ελληνικής γλώσσας, θα μπορούσα να της προσάψω, σύμφωνα με την εικόνα που σχημάτισα για την υψηλότητά της, κάποιο από τα εξής επίθετα, μεμονωμένα ή σε… πλεξούδα: πάνδεινος, πάμφρικτος, ριγεδανή[7], έλανδρος[8], ολεθροτόκος, λυμαντηρία (καταστρεπτική) κλπ. Εν ολίγοις… χέσε μέσα! Εάν συνδυάσετε την ωραιότητα της… παρθενίας της με το ζωηρόν της ιδιοσυγκρασίας της, το αλλόκοτο του χαρακτήρα της και την ελευθεριότητα τής συμπεριφοράς της, μπορείτε να εικάσετε το «γιατί» και το «πώς» οι κάτοικοι της Πενταγιούς έγιναν από… πέντε χωριά χωριάτες με τα καμώματα της Μαρίας.

Αφού είχατε την αντοχή να διαβάσετε το κείμενο μέχρις εδώ, κάντε λίγη υπομονή ακόμα για να μάθετε – όσοι έχετε την περιέργεια – μερικά στοιχεία για το βίο και την πολιτεία της Μαρίας της Πενταγιώτισσας που ενέπνευσε όχι μόνο τη λαϊκή μούσα, αλλά και λογοτέχνες, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Δημήτρης Καμπούρογλου και ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, ενώ γυρίστηκαν γι’ αυτήν ταινίες και γράφτηκαν θεατρικά έργα.

Η Μαρία Πενταγιώτισσα (1821-1885), κατά την πιθανότερη εκδοχή, λεγόταν  Δασκαλοπούλου και ήταν από μια αρκετά ευκατάστατη οικογένεια της Πενταγιούς. Είχε δυο μεγαλύτερα αδέρφια, το Θανάση και την Ελένη. Η ομορφιά της ήταν εμφανής από τα πρώιμα χρόνια της, αλλά όταν μέστωσε έγινε κολάσιμος πειρασμός για όλους τους… γαμπρίζοντες αλέκτορες της Πενταγιούς, γεγονός που η δεσποσύνη της φαινόταν να ιο απολαμβάνει ιδιαίτερα. Βρισκόταν στο απόγειο τής σπαργής της, όταν οι γονείς της – ο ένας αμέσως μετά τον άλλον – απεδήμησαν εις Κύριον, η δε αδελφή της Ελένη μετώκησε – ως νύφη – στη Βοϊτσά (σημερινή Ελατόβρυση[9]) της Ναυπακτίας. Με τον αδερφό της Θανάση ολημερίς στα κτήματα και χωρίς κανένα δικό της να της σφίγγει τα λουριά, η ανυπότακτη και ζωηρή Μαρία περιέπεσε εν… πολλαίς αμαρτίες, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής και της Πενταγιούς.

Η σχέση της Μαρίας με τον συγχωριανό της Μήτσο Τουρκάκη, λεβεντονιό και περιζήτητο γαμπρό των Βαρδουσίων, δεν άργησε να γίνει γνωστή. Η Τασούλα, εξαδέλφη της Μαρίας, που κιαλάριζε τον Μήτσο για λογαριασμό της, κάρφωσε τα μαντάτα στον εν αγροίς κοπιάζοντα Θανάση που δεν είχε πάρει μυρουδιά περί των τεκταινομένων υ μεταξύ της αδελφής του και του καλύτερου φίλου του. Φυσικώ τω λόγω, έγινε… Τούρκος και παρά την πίεση που άσκησε στην αδερφή του, αυτή συνέχιζε απτόητη το βιολί της. Κάποια μέρα, προσποιούμενος ότι θα απουσιάσει, παραφύλαξε στο πατρικό μέλαθρο, ένθα ελάμβανον χώραν τα «φιλοτήσια έργα[10]», και έπιασε στα πράσα το «άνομο» ζεύγος. Με τον πέλεκυ ανά χείρας, ο τιμωρός Αθανάσιος επιχείρησε, ανεπιτυχώς, να «καθαρίσει» τον ατιμάσαντα την τιμή του Δασκαλοπουλέίκου φίλο του, γιατί η… Τουρκόφιλος Μαρία προέταξε τα… στήθη της και έσωσε τον εκλεκτό της, ενώ η ίδια «κέρδισε» σαν παράσημα  μερικές ξώφαλτσες τσεκουριές. Η παρέμβαση των γειτόνων, που άκουσαν τις φωνές της Μαρίας, απέτρεψε το φονικό. Έκτοτε η Μαρία, δίκην Σαλώμης, ζητούσε φορτικώς από τον Τουρκάκη την κεφαλή του αδελφού της επί πίνακι, κάτι που δεν άργησε να γίνει. Στη γιορτή της Αναλήψεως, όπου οι τσοπαναραίοι συνήθιζαν να καλούν στις στάνες τους για γλέντι όσους από τους συντοπίτες τους δεν είχαν σαν κύρια ασχολία την κτηνοτροφία, ο Θανάσης καλέστηκε από δύο γνωστούς του – συνεργάτες του Τουρκάκη – σε μια στάνη πάνω στο Ξεροβούνι. Όταν ο Θανάσης μετά το φαγοπότι ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε, ο Τουρκάκης και η παρέα του με τσεκούρια και μαχαίρια «απάλλαξαν» τον αδερφό της Πενταγιώτισσας από τις επίγειες σκοτούρες και τον έστειλαν να συνοδεύσει τον αναληφθέντα Κύριο στους ουρανούς. Αφαίρεσαν τα τσαπράζια[11] του, τον τύλιξαν σε μια φλοκάτη και τον πέταξαν στο παρακείμενο βάραθρο, το Κάρκαρο. Ούτε Λονδίνο ήταν η Πενταγιού, ούτε ο Σέρλοκ Χομς χρειαζόταν για να αποκαλυφθεί το έγκλημα και οι ένοχοι. Η Μαρία και ο φίλος της ο Μήτσος, από τον φρέσκο αέρα των Βαρδουσίων κατέληξαν στο «φρέσκο» της Λαμίας. Αλλά και εκεί, ως λέγεται, έγινε της… Μαρίας το κάγκελο! Η «καγκελάριος» Μαρία σαγήνευσε και τον δεσμοφύλακά της, τάζοντάς του ηδονάς τε και γάμους, σε βαθμό που ο μυαλοφυγόδικος χωροφύλαξ – κάνοντας όνειρα πενταγιώτικης νυκτός – ξεπάστρεψε τη γυναίκα του και το παιδί του, για να καταστεί… αδέσμευτος, ενώ συνήργησε και στην απόδραση του Μήτσου, ώστε να μην τον έχει στα πόδια του.

Η Πενταγιώτισσα οδηγήθηκε στο Κακουργοδικείο Μεσολογγίου, όπου κι εκεί κατάφερε και πάλι ν’ αφήσει τη σφραγίδα της. Με την ομορφάδα της σαγήνψε τους Μεσολογγίτες ενόρκους, χωρίς καν ο δικηγόρος της να χρειαστεί να μιμηθεί τον Υπερείδη, που είχε ξεγυμνώσει τη Φρύνη, ενώπιον των δικαστών της αρχαίας Αθήνας,τραβώντας το πέπλο της. Άλλωστε, κάτι τέτοιο – λόγω των ενδυματολογικών δεδομένων της εποχής – θα ήταν πρακτικά ανεφάρμοστο. Απλώς, οι «θελχθέντες» ένορκοι αθώωσαν την Πενταγιώτισσα λόγω… αμφιβολιών! Λέγονταν και άλλα πολλά τότε στην ψαραγορά και στα καφενεία, αλλά η ουσία είναι ή ίδια. Ο φυγόδικος Τουρκάκης καταδικάστηκε ερήμην και λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκε σε κάποια συμπλοκή. Ο φέρελπις γαμπρός και δεσμοφύλαξ ξυλοφορτώθηκε από βαλτούς φίλους της Μαρίας και στάλθηκε πακέτο πίσω στη Λαμία. Η Μαρία, ελεύθερη και ωραία – χωρις μνηστήρες, γαμπρούς και κηδεμόνες – ξαναγύρισε στην Πενταγιού όπου επιδόθηκε απερίσπαστη και άνευ αναστολών στο… φιλοτήσιον έργον της. Μάτσο, λοιπόν, οι εραστές της θρυλικής Μαρίας˙ γνωστοί, ξαδέρφια κι ύπανδροι μετείχαν της χορείας. Αν το ΄χε για… επάγγελμα θα ’ταν πηγή μονέδων, μα ήταν ρέκτις[12] έρωτος και μάλλον χωρίς πέδον! Στο τέλος και όταν πια δεν τη σήκωνε η ερωτικώς καθημαγμένη Πενταγιού, η Μαρία εκλεισε τον… ακρατόεντα βίον της και παντρεύτηκε τον μεγαλύτερό της Κωσταντίνο Αρμάο, χήρο με τέσσερα παιδιά, και μετώκησε στο γειτονικό Παλαιοκάτουνο[13] (νυν Κροκύλειο) ένθα και ετελεύτησεν ησύχως και εναρέτως περί το 1885, ταχθείσα εκ δεξιών της Μαγδαληνής και εξ ευωνύμων της… Μαρίας με τα κίτρινα.

Πέραν αυτής της εκδοχής[14], που είναι μάλλον η αληθοφανέστερη, υπάρχουν και οι παραλλαγές που λένε ότι η Μαρία έκανε φυλακή για κάμποσα χρόνια και πως όταν βγήκε πήρε τα βουνά κι έκανε τη λησταρχίνα κλπ. Προσωπικώς, θα ήμουν ευεπίφορος στο να υιοθετήσω την παραλλαγή που θα έλεγε πως η Μαρία κατέληξε… βουλευτίνα στο ελληνικό Κοινοβούλιο και ότι απόθανεν προτάσσοντας τα στήθη της για την εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας. Όμως, όποια και να ‘ταν η αλήθεια, οι περί την Πενταγιώτισσα μύθοι είχαν σαν κοινό παρανομαστή την απαστράπτουσα ομορφιά της, την ερωτόεσσα φύση της και τη συνέργειά της στη δολοφονία τού αδελφού της. Οι συγχωριανοί της για να στηλιτεύσουν τη συμπεριφορά της και για να παραδώσουν το όνομά της στην… πυρά της μνήμης, σκάρωσαν τότε τους παρακάτω στίχους, από τους οποίους οι δύο πρώτοι αποτέλεσαν τη μαγιά του δημοτικού τραγουδιού που ξέρουμε:

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια

και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλληκάρια.
Κλείσε τα παραθύρια σου και σκέπασ’ τη φωτιά σου

να μη φανεί ο ασίκης σου, όπ’ έχεις στην ποδιά σου.

 

Τί ’ν’ το κακό οπού ’καμες στο δόλιο το Θανάση;

Τον αδελφό σου σκότωσες, τον Τούρκο για να πάρεις.

Στον Κάρκαρο τον έριξες, στον Κάρκαρο τον ρίχνεις.

Κανείς δεν κάνει απόφαση να μπει για να τον βγάλει.

 

Ο Γιάννης κάνει απόφαση να μπει για να τον βγάλει.

Παίρνει πεντάδιπλα σχοινιά με δεκαοχτώ φανάρια.

Σαν μπήκε και τον έβγαλε στο αίμα βουτημένον

και η Μαρία λιγοψυχά και πέφτει να πεθάνει.

 

Τίνος τα λες αυτά Μαριά και Τουρκοπιστωμένη;

Εσύ ’σουν που τον σκότωσες και τώρα θα τον κλάψεις;

Επειδή τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να πούμε ότι η φήμη για την ομορφιά της Πενταγιώτισσας, όπως διασώθηκε μέσα από το τραγούδι, υπερκέρασε και άφησε στο περιθώριο τις μνήμες από το ελευθέριο και γκρίζο παρελθόν της. Με άλλα λόγια, οι συμπατριώτες της, γράφοντας στίχους για να ψέξουν τη Μαρία, κατάφεραν το εντελώς αντίθετο, την έκαναν ξεκουστή για την ομορφιά της και, ως φαίνεται, αθάνατη! Η «Πενταγιώτισα», ανταποδίδουας την ακούσια συμβολή των συμπατριωτών της στην υστεροφημία της, έκαμε τους Πενταγιούς πασίγνωστους, μιας και χωρίς την Μαρία ίσως να μην τους ήξερε ούτε ο… ταχυδρομικός διανομέας! Η λάμψη της Πενταγιώτισσας έπεσε απλόχερα και στα Σάλωνα (Άμφισσα) και, φυσικά… χρύσωσε και το Χρισσό, ξαναβγάζοντάς το στο προσκήνιο. Καλός ο ομφαλός της γης, αλλά και ο ομφαλός μιας ωραίας γυναίκας (με τα… συμπαρομαρτούντα του) δεν παύει να έχει τη διαχρονική του αξία! Η Ιστορία και η φήμη δεν αποδίδουν πάντα τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Ποιός θυμάται, δυστυχώς, το μέρος που γεννήθηκε ο ήρωας Μακρυγιάννης; Μάλλον ελάχιστοι. Είναι ο οικισμός Αβορίτης της κοινότητας Κροκυλείου, εκεί δηλαδή που… έκλεισε τα μάτια της η Μαρία η Πενταγιώτισσα! Θεός σ’χωρέσ’ την…

Υ.Γ.

Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν με σκοπό την εξαγωγή… ηθικών ή άλλων διδαγμέτων. Ήθελα απλώς να εκφράσω την απογοήτευσή μου που στη Βοϊτσά, το χωριό του πατέρα μου και της προγιαγιάς του Σκοταρά, πήγε και παντρεύτηκε η Ελένη, η αδερφή της Μαρίας, και όχι η ίδια η Μαρία η Πενταγιώτισσα. Έτσι ούτε αρνιά σφάχτηκαν, ούτε κριάρια και, φυσικά, ούτε παλληκάρια! Το πολύ πολύ κανένας κόκορας! Τουτέστιν, δεν συνέβησαν οι διασταυρώσεις εκείνες που θα έδιναν στους νεώτερους το αναγκαίο υβριδικό σφρίγος για να σηκώσουν το χωριό στις πλάτες τους. Έτσι η σημερινή Ελατόβρυση (πρώην Βοϊτσά) δεν θα μπορέσει ποτέ να αρθεί ούτε στο ύψος μιας Ελατούς, γνωστής ως γενέτειρα των Μαγκλαραίων, ούτε μιας Τερψιθέας, γενέτειρας των Σαλουραίων.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


[1]  ΣΤΑ ΣΑΛΩΝΑ ΣΦΑΖΟΥΝ ΑΡΝΙΑ

Τραγούδι από τη Φωκίδα Στερεάς Ελλάδας. Χορεύεται ως «ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΙΚΟΣ ΤΣΑΜΙΚΟΣ».

(Γ. Παπασιδέρης: http://www.youtube.com/watch?v=pZW-oIKXtIs

.

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά
Μαρία Πενταγιώτισσα Πενταγιώτισσα,
αχ και στο Χρισσό κριάρια
αχ μικρή δασκαλοπούλα.

.

Και στης Μαρίας την ποδιά
Μαρία Πενταγιώτισσα Πενταγιώτισσα,
αχ σφάζουνται παλικάρια
αχ παιδιά σαν τα λιοντάρια.

.

[2]  «Παραμυθολογία»: Έμμετρο σκωπτικό πόνημα που βρίσκεται στο στάδιο της σελιδοποίησης και αναμένεται να είναι έτοιμο στις αρχές του 2014. Αποτελεί ένα νοερό ταξίδι, με… έμμετρες σκωπτικές αναταράξεις, στο χώρο και το χρόνο της ελληνικής Μυθολογίας. Ξεκινώντας από τη γένεση των Μυρμιδόνων (και των Γκλιτσομυρμιδόνων) στην Αίγινα, φθάνουμε στους γάμους του Πηλέως και της Θέτιδος στον Όλυμπο και από εκεί προσγειωνόμαστε στη Φθία για τους γάμους του Μαλέως και της Υποθέτιδος. Ακολουθώντας την πορεία και τη μοίρα των μυθικών και παραμυθικών ηρώων, συναντούμε τον Μελέαγρο στην Καλυδώνα, τον Ηρακλή στην Αιτωλία, την Ιόλη στην Οιχαλία, τον Αχιλλέα στη Σκύρο, την Ομφάλη στη Λυδία, τον Άκαστο στην Ιωλκό, την Πασιφάη στην Κρήτη, τον Ιάσονα στην Κολχίδα, τους Αργοναύτες στη Λιβύη, τη Μήδεια στην Κόρινθο, τον Χείρωνα στο Πήλιο, την Ωραία Ελένη στη Σπάρτη, τη Δηιάνειρα στην Τραχίνα και τον Τυρέα στην… Καρδίτσα.

[3]  εριβώλαξ, ο, η: (αρχ.) 1. αυτός που έχει μεγάλους βώλους χώματος (για εύφορη γη) 2. πολύ εύφορος, γόνιμος («ἐν Φθίῃ ἐριβώλακι βοτιανείρῃ», Ομ. Ιλ.). [ΕΤΥΜΟΛ. < ερι (επιτ. μόριο) + βώλαξ «όγκος χώματος»]

[4]  Ιεροί Πόλεμοι: 1ος το 600 π.Χ., 2ος το 458 π.Χ., 3ος  το 346 π.Χ. και 4ος το 339 π.Χ.

[5]  Πενταγιοί, οι (Πενταγιού, η): το χωριό ανήκει στο Δήμο Δωρίδος (έδρα το Λιδωρίκι). Βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μ. και έχει 267 κατοίκους (απογραφή 2001). Χτισμένο σε πλαγιά, το χωριό έχει θεά προς την ανατολή την κορυφογραμμή των Βαρδουσίων, χιονοσκεπή συνήθως, ενώ τη δύση οριοθετεί το Ξεροβούνι. Έλατα, πλατάνια, χιονισμένες βουνοκορφές, άφθονα νερά, πέτρινα σπίτια και καλντερίμια συμπληρώνουν το τοπίο.

[6]  φθόρος, η: (αρχ.) μοιραία γυναίκα, γυναίκα που σε στέλνει στον όλεθρο

[7]  ριγεδανή, η: (αρχ.) φρικτή [επίθετο του Ομήρου για την Ωραία Ελένη]

[8]  έλανδρος, η: (αρχ.) που καταστρέφει τους άνδρες [επίθετο του Αισχύλου για την Ωραία Ελένη]

[9]  Ελατόβρυση: Η Ελατόβρυση (πρώην Βοϊτσά) βρίσκεται στην αριστερή όχθη του παραπόταμου Βοτσαΐτικου (Βοϊτσάνος) που χύνεται στον Εύηνο, ανάμεσα σε δύο χειμάρρους, στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Ομάλια. Η Βοϊτσά εμφανίζεται στα οθωμανικά κατάστιχα. Μετονομάστηκε το 1927 σε Ελατόβρυση (έλατο + βρύση) και ανήκει στο Δήμο Ναυπάκτου. Αξιομνημόνευτο είναι το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο με πλούσια εκθέματα.

[10] «φιλοτήσια ἔργα»: (αρχ. Ησύχ.) συνουσία

[11] τσαπράζια, τα: ασημένια ή επίχρυσα στολίδια που φοριούνται σταυρωτά στο στήθος, συνήθως στις παραδοσιακές φορεσιές τής ηπειρωτικής Ελλάδας (< τουρκ. capraz).

[12] ρέκτης, ο˙ -ις: δραστήριος, ενεργητικός άνθρωπος [λόγ. < ελνστ. ῥέκτης < αρχ.ρεκτήρ < ρέζω = πράττω, διαπράττω, κατορθώνω]  []

[13] Παλαιοκάτουνο: το σημερινό Κροκύλειο του Δήμου Δωρίδος με πληθυσμό 25Ο περίπου κατοίκους. Βρίσκεται σε μια πλαγιά του Ξεροβουνίου σε υψόμετρο 840 μ. Στον οικισμό Αβορίτη, ακατοίκητο σήμερα, γεννήθηκε το 1797 ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης.

[14] εκδοχή: οι πληροφορίες για τον βίο της Πενταγιώτισσας αντλήθηκαν από τον ιστότοπο «ΛΙΔΩΡΙΚΙ» [http://www.lidoriki.com/2012/09/blog-post_1863.html] και προέρχονται από το βιβλίο με τίτλο «Χάρη Σταματίου διηγήματα» [έκδοση: Παπαχαραλάμπειος Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου, 2006].

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

•Δεκεμβρίου 11, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

0064

ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

Δέκα χρόνια! Δέκα, ακριβώς, χρόνια πέρασαν από τότε που ο Ηλίας έφυγε από κοντά μας. Δέκα χρόνια δύσκολα, που έγιναν ακόμα δυσκολότερα από τις μεγάλες απώλειες τόσων και τόσων αγαπημένων προσώπων, συγγενών και φίλων, που έφυγαν στο μεταξύ διάστημα. Δεν έχω πρόθεση να καταθλίψω κανέναν με το κείμενο αυτό. Αρκετή θλίψη μας προκαλούν αυτά που περνάμε και, κυρίως, η αβεβαιότητα για εκείνα που ενδεχομένως θα έρθουν. Απλώς, αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η θεματολογία του Ηλία σήμερα, εάν ζούσε και βίωνε τη σημερινή κατάσταση και απογοήτευση. Αυτή η απορία μου έδωσε το έναυσμα να αναπολήσω λίγο το παρελθόν και να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στην εποχή που ο Ηλίας είχε ήδη κάνει – με τον πίνακα “Εξέδρα” (1971) – μια καθοριστική στροφή στη θεματολογία του μπαίνοντας στον χώρο του συμβολισμού και του νεορεαλισμού. Βέβαια, και τότε τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Αντίθετα, υπήρχε το επιπρόσθετο βάρος από “Το Τείχος” της ανελευθερίας, λόγω της κατάλυσης της δημοκρατίας που είχε προηγηθεί. Ο άνθρωπος της «εξέδρας», έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο και έχοντας πίσω του τα πάντα κατεστραμμένα δεν φαίνεται  να διαφέρει από το σημερινό μέσο Έλληνα που διαπιστώνει ότι τα όσα νόμιζε πως είχε κατακτήσει δεν ήταν παρά μια χίμαιρα. Ο νέος, τότε και τώρα, ήταν πάντοτε “Το Θύμα” και ο στόχος προς εξόντωση, γιατί με τους νέους εξουδετερωμένους, απογοητευμένους και το μέλλον τους να φαντάζει μαύρο και ζοφερό – όπως στην “Αυτοπροσωπογραφία”  – το «σύστημα», ένας σωρός από “Σκουπίδια” του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Η σταθερή προσπάθεια αποδόμησης της παιδείας και της κουλτούρας του λαού μέσα από την αποχαύνωση των ΜΜΕ – του καθημερινού μας “Ναργιλέ” – κάνει πιο εύκολη την εμφύτευση ιδεών και την αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων παράταιρων και πέραν των αναγκών του, όπως π.χ. το “Γλυπτό για συγκεκριμένους χώρους”. Κάπως έτσι καλλιεργήθηκε ο καταναλωτισμός, θεοποιήθηκε το “Αυτοκίνητο” , ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης, και η αλλοτριωμένη ζωή μας μπήκε στη “Βιτρίνα”. Το κράτος – εικόνα και ομοίωση του συστήματος – ήταν και είναι  πάντα έτοιμο να βάλει τη “Σφραγίδα” του σε κάθε ανομία, ενώ δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον πολίτη σαν εχθρό του. Οι “Λογαριασμοί” από το νοίκι έως τη ΔΕΗ, το νερό και τα κάθε είδους χαράτσια εξακολουθούν να μας κυνηγούν και να είναι ο βρόχος και ο βραχνάς της καθημερινότητάς μας. Ο Ηλίας φαίνεται πως πολύ πρώιμα, από το 1981, διέβλεπε τον κίνδυνο που κρεμόταν πάνω από την “Πόλη”. Πολλοί από μας δεν το περιμέναμε. Το αντιληφθήκαμε μόνο όταν γίναμε κομμάτι στο “Σκηνικό” της καταστροφής. Εν τούτοις, ενώ τα πάντα γύρω μας είναι διαλυμένα, οι ζωές μας και προ πάντων το μέλλον των παιδιών μας, αυτοί που έστησαν το σκηνικό δεν ερυθριούν και ορρωδούν απέναντι σε τίποτα και βλέποντάς τα όλα παγκάλως καμωμένα εξακολουθούν να κάνουν το  ”Πικ-νικ” τους πάνω στα συντρίμμια. Ο Ηλίας, όπως κι ο κάθε νουνεχής άνθρωπος που δεν έχει παρωπίδες και κομματικές αγκυλώσεις, δεν είχε τίποτα που ν’ αξίζει να μπει πάνω στο “Κενό Βάθρο”. Το μόνο πράγμα του οποίου η ανάγκη παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτη είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε: οικογένεια και φίλοι. Αυτοί είναι “Το Σπίτι” μας. Τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται για να περάσουμε και αυτό το “Τούνελ”.

[Μπορείτε να δείτε τους πίνακες που αναφέρονται στο κείμενο κάνοντας κλικ εδώ: ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ-ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ]

ΡΕΠΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΑ

•Νοεμβρίου 1, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

Απ’ τα καύκαλα βγαλμένη των σουλτάνων τα σαθρά

ΡΕΠΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΑ

‘Οταν για τη μαντάμ Ντ’Ρεπούση η Καταστροφή της Σμύρνης δεν ήταν παρά ένας… συνωστισμός στην προκυμαία της πόλης, είναι λογικό η Έξοδος του Μεσολογγίου να ισοδυναμεί με ένα… κοινωνικό συμβάν! Ας πούμε ότι ήταν μια… σαββατιάτικη έξοδος των Μεσολογγιτών για καθαρό αέρα και παϊδάκια στα… Τρελάγκαθα! Οι κάτοικοι (και όχι πολιορκημένοι) προφανώς δεν πεινούσαν γιατί τους είχαν τελειώσει οι προμήθειες, αλλά γιατί μια μαζική προσπάθεια… αδυνατίσματος κατέληξε σε… νευρική ανορεξία, γεγονός που κατεγράφη άλλωστε από κάποιον  Μάγερ στο… life style έντυπο της εποχής «Ελληνικά Χρονικά». Οι αλλοεθνείς που… συνωστίζονταν έξω από τα τείχη του Μεσολογγιού ήταν απλοί τουρίστες που έχοντας σαν ξεναγό έναν Αιγύπτιο, τον Ιμπραήμ, περίμεναν να έρθει η σειρά τους για να δοκιμάσουν τις περίφημες τσιπούρες και τα πετάλια της λιμνοθάλασσας. Ο Καψάλης θα μπορούσε να ήταν ένας ορθόδοξος τρομοκράτης που από φανατισμό ζώστηκε με πυρομαχικά για να κάνει ζημιά στους μουσουλμάνους τουρίστες, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένας φανατικός της παράδοσης που είχε κλειστεί στον ανεμόμυλο για να… φτιάξει σκαστούρια και βαρελότα για το Πάσχα που κοντοζύγωνε. Η ανατίναξη έγινε τυχαία όταν ο γέρο Χρήστος πήγε να σβήσει το τσιγάρο του πάνω στο τσουβάλι με τη μπαρούτη. Τουλάχιστον αυτά έγραφε ο… Κάζο Μούλης που ήταν αυτόπτης μάρτυς των συμβάντων. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της Χαλιμάς και αποκυήματα της φαντασίας ιθαγενών παραμυθατζήδων και ποιητών. Κάτι περισσότερο ξέρουν απο εμάς τους αγράμματους και αι εν Παρισίοις σπουδάσασαι κο-κότες της βαριάς επιστήμης και της ανάλαφρης πολιτικής.

Βεβαίως, εάν κάτι τέτοια γιορτάζουμε εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, θα πρέπει να ομολογήσουμε πως είναι άκρως λυτρωτική και οικονομικώς συμφέρουσα η άποψη του επιστημονικού αυτού αγλαίσματος και πολιτικού φυντανίου (βλίτου ή μάπας, θα σας γελάσω) που ακούει στο όνομα Ντ’Ρεπούση, για την κατάργηση των εορτών της Εξόδου καθώς και άλλων παρομοίων – κιτσοειδών, κατ’ αυτήν – εκδηλώσεων. Πριν υλοποιήσουμε τις φαντασιώσεις της, θα την προσκαλέσουμε στην τελευταία γιορτή και θα την βάλουμε στην τελευταία αναπαράσταση της Εξόδου να αναφωνήσει το περιβόητο «πίσω». Δεν εγγυώμαι πως θα το εκλάβουν ένιοι… Αϊ-Συμιώτες που, έχοντας μελετήσει τη χαλαρότητα των ντ-ρεπουσιανών κειμένων περί την τουρκοκρατίαν, ενδεχομένως για λόγους φιλοξενίας και ιστορικής αβρότητας, να ενθυμηθούν διατάξεις τινάς του οθωμανικού δικαίου.

Μέσα στο απίστευτο ξεχαρβάλωμα που έχει υποστεί η χώρα σε όλα τα επίπεδα κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, στο πλαίσιο μιας πλαστής ευμάρειας και στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας, ήταν φυσιολογική η ευδοκίμηση τέτοιων φρούτων, όπως η Ντ’ Ρεπούση και η αλήστου πολιτικής μνήμης βουλευτής Επικρατείας Θάλεια, της αυγειακής αυλής του κοντοπίθαρου εκσυγχρονιστή Κινέζου. Είναι επίσης εξηγήσιμο γιατί όλα αυτά τα ξεπλύματα της «επιστήμης» και της «πολιτικής» συναγελάζονται κατά προτίμηση σε ένα χώρο, την ΠΑΙΔΕΙΑ. Γιατί είναι ΟΛΟΙ τους, ο καθένας από το (αδρά πληρωμένο) «μετερίζι» του, εγκάθετοι και έχοντας σαν δούρειο ίππο την παιδεία και ό,τι αυτή περιλαμβάνει (γλώσσα, παράδοση κλπ.) στοχεύουν μέσα από την αποδόμησή της –που συνεχίζεται με θαυμαστό τρόπο – στο σμπαράλιασμα της εθνικής συνείδησης και συνεπώς στην πολτοποίηση της χώρας, όπως ακριβώς την σχεδίασαν οι «Κίσινγκερ» και την υλοποιούν οι διάφοροι «Σόρος» με τους κατά τόπους μηχανισμούς (Μ.Κ.Ο. – Ιδρύματα) και τα διορισμένα (=εκλεγμένα) τσιράκια τους. Μέρος και προοίμιο αυτού του σχεδίου ήταν και ο οικονομικός Αρμαγεδών που μας πλήττει και που επήλθε με την σύμπραξη απάντων των «εθνοσωτήρων».

Δεν ήταν δυνατόν να μην έχει και η ΔΗΜΑΡ – καταγωγής ένεκεν – τις συνιστώσες της! Μπορώ να σας αποκαλύψω τουλάχιστον μία: την… Τ.Ο.ΜΑ.Ρ.! Εικάστε ποιο τσοκαροξέπλυμα την εκπροσωπεί. Ας προλάβει ο πεφωτισμένος πρόεδρoς να κατοχυρώσει τον λογότυπο γιατί τα τομάρια περισσεύουν σε όλους τους χώρους…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

•Σεπτεμβρίου 8, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

Ο Πετρολιάς σε ομιλία του

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΛΙΑ

Οι στίχοι του Αριστοφάνη «Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι…» [1], που δίκην επιγράμματος συντροφεύουν τον αδερφό μου τον Ηλία στην ασάλευτη ζωή του, αποτυπώνουν με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την τραγική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν και έχουμε επίγνωση του εφήμερου της ζωής μας – θανέειν πέπρωται άπασι[2] ιδιαίτερα όσοι διανύουμε πια το κατηφορικό μέρος της καμπύλης της, κάθε πρόσθετη απώλεια αγαπημένων προσώπων βαραίνει ανυπόφορα την τάλαινα ψυχή μας. Με τα χρόνια στοιβαγμένα στη ράχη μας έχουμε πάψει από καιρό να λογαριάζουμε στην παραμυθία του χρόνου και προσπαθούμε να φτιάξουμε τη βακτηρία του αύριο ανακυκλώνοντας αναμνήσεις και όνειρα. Το ξέρουμε πως σ’ αυτό τον κόσμο μ’ ένα φύλλο πορείας βρισκόμαστε όλοι από τη μέρα που γεννιόμαστε. Μια πάροδος στου κόσμου τη σκηνή είναι η ζωή μας, όπως έλεγε ο Δημόκριτος. Ήλθες, είδες, απήλθες! Όμως, δε μπορώ να χωνέψω την εφιαλτική συχνότητα με την οποία επιβεβαιώνεται κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο συγγενών και φίλων, η πάγκοινη ρήση «οι καλοί πεθαίνουν νέοι». Εάν αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός – κακοτυχία, δηλαδή- δεν με παρηγορεί καθόλου ούτε η άποψη του Μενάνδρου πως ον οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος, αλλά ούτε και η αντίστοιχη χριστιανική παρηγοριά ότι ο Θεός παίρνει κοντά του όσους αγαπά. Τυχαίως ή θεία βουλήσει – ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας – η γειτονιά μας, το Μεσολόγγι της αμπολιάς, σχεδόν ξεκληρίστηκε χάνοντας τα καλύτερα παιδιά, το ένα μετά το άλλο, σε ηλικίες γόνιμες για προσφορά τόσο στις οικογένειές τους όσο και στην κοινωνία. Στο μακάβριο αυτό κατάλογο προστέθηκε πριν λίγες μέρες, την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου, στις 26/8/12, και ο αγαπημένος φίλος μας ο Πετρολιάς.

Πετρολιάς. Όνομα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, με το Μεσολόγγι, με την αμπολιά, με τη φιλία και με το επίθετο Πάϊκος. Επίθετο ταυτόσημο, για όσους γνωρίζουν την οικογένεια, με τις έννοιες του καλού και του ωραίου, σε όλες τους τις εκφάνσεις, άυλες και εγκόσμιες. Ο Πετρολιάς, σε όλη την πορεία της μεστής από αγάπη και προσφορά ζωής του, ήταν κεκοσμημένος με όλα τα χαρίσματα που συνειρμικά πηγάζουν από τα δύο στοιχεία του ονόματός του: τη σταθερότητα και την αφοσίωση, από το Πέτρος, το φως και το θάλπος, από το Ηλίας (συνήχηση και ταύτιση με το Ήλιος, στην παράδοσή μας). Τα μεν πρώτα σμίλεψαν μέσα του το αταλάντευτο των αρχών του, τα δε δεύτερα τη γλυκύτητα της ψυχής του και το ευπροσήγορο του χαρακτήρα του. Το μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη του χαμόγελό σκόρπιζε απλόχερα ήλιους τριγύρω του. Αυτή η ξεχωριστή ποιότητα ανθρώπου συνδυάστηκε ιδανικά με το λειτούργημα του ΙΑΤΡΟΥ, με κεφαλαία όλα τα γράμματα και τον όρκο του Ιπποκράτη τετηρημένο μέχρι κεραίας.

Ο καθηγητής Πέτρος Πάικος ήταν εξέχων παιδοοφθαλμίατρος και διευθυντής της αντίστοιχης κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι την τελευταία στιγμή, κόντρα στα εμπόδια που όρθωνε μπροστά του η κατάσταση της υγείας του κατά τα δύο τελευταία χρόνια. Δεν θα αναφέρω όσα γνωρίζω για την επιστημονική και ανθρωπιστική προσφορά του, που εκτεινόταν πέρα από τα σύνορα της χώρας μας, γιατί η άποψή μου θα μπορούσε, ενδεχομένως, να θεωρηθεί μεροληπτική, λόγω των δεσμών φιλίας και καταγωγής που μας συνέδεαν. Απλώς, θα παραθέσω τη γνώμη μιας άγνωστης μητέρας, όπως αποτυπώνεται σε ένα μικρό κείμενο – που τυχαία αλίευσα στο διαδίκτυο[3] – στο οποίο η εν λόγω μητέρα συβουλεύει μια άλλη μητέρα της οποίας το παιδί αντιμετώπιζε κάποιο οφθαλμολογικό πρόβλημα:

«Εγώ θα σου προτείνω τον Πέτρο Πάϊκο, ο οποίος είναι δ/ντης της παιδοφθαλμιατικής του Παίδων Αγ. Σοφία. Μέσω του συστήματος ΙΑΣΙΣ τηλ. 1535 μπορείς να κλείσεις ραντεβού στα απογευματινά ιατρεία του νοσοκομείου ή αν δεν βρείς εκεί άκρη, στο προσωπικό του τηλ. 210-6232287. Είναι πολύ έμπειρος, καταπληκτικός γιατρός και αξιόλογος άνθρωπος (έχει αξιοσημείωτο ελεθοντικό έργο με αποστολές στην Αφρική), αλλά για μένα το πιό σημαντικό του χάρισμα είναι το πως χειρίζεται τα παιδιά, έχει πολλή καλή επαφή μαζί τους και σέβεται την ψυχολογία παιδιού και γονιών. Παρακολουθεί το γιό μου για 3 χρόνια (το παιδι είναι τώρα 6 ετών και έχει σημαντική βελτίωση και συνεχίζουμε την προσπάθεια).| …».

Τί άλλο να συμπληρώσει κανείς; Όταν η επιστημονική κατάρτιση και το ιατρικό τάλαντο ντύνονται με την ομορφιά της ψυχής, τότε ο άνθρωπος υπερβαίνει όχι μόνον το «απτήνες» των στίχων του Αριστοφάνη, αλλά υπερνικά και το εφήμερον του βίου του φωλιάζοντας στις καρδιές και στη μνήμη εκείνων που κοινώνησαν την ευεργεσία του.

 «Μέτρον βίου το καλόν, ου το του χρόνου μήκος» έλεγε ο Πλούταρχος. Και ως φίλος του Πετρολιά και ως Μεσολογγίτης αισθάνομαι πλούσιος που κοινώνησα το «καλόν» της παρουσίας του και εξαιρετικά φτωχός για το σμικρόν μήκος του χρόνου αυτής της παρουσίας. Εξ απεχθούς «εμπειρίας» γνωρίζω πως ο πόνος από την απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι καημός αβάσταχτος. Όταν πέσει η στερνή αυλαία τα αστεία τελειώνουν. Η συμπαράσταση των φίλων και ο χρόνος είναι τα προαιώνια και πανανθρώπινα αναλγητικά του αφόρητου πόνου που φέρνει ο θάνατος. Η ζωή, ευτυχώς, συνεχίζεται. Ο Πετρολιάς, που αγαπούσε το «ζην» σε όλο το εύρος των αισθήσεων όσο και το «ευ ζην», φεύγοντας άφησε στην αγαπημένη του σύζυγο Ζανέτ και σε όλους τους οικείους του την παραγγελία του γενναίου “εξοδίτη”: “όχι δάκρυα…”. Ας μας συγχωρεθούν τα όσα κύλισαν παρά την επιθυμία του και ας είναι μια μικρή σπονδή στη μνήμη του.

Πέρυσι, που είχαμε συναντηθεί με τον Πετρολιά για λίγο, στο καλοκαιρινό πανηγύρι του Άϊ-Συμιού, μου είχε πει ότι «πάει καλά» και πως κάθε φορά η ευχή του είναι να παραβρεθεί και του χρόνου. Ο Πετρολιάς πρόλαβε και το φετινό πανηγύρι και ήταν ευτυχής γι’ αυτό. Στο επόμενο θα είναι παρέα με τον Μούσουρα, τον Ηλία, τον Φίλιππα, τον Τάκη, το Χρήστο, τον Πάνο, το Γιώργο και άλλους σαλτσινίσους, στη δική τους επουράνια παρέα. Καλές αντάμωσες…

.

Λιμνοθάλασσα

.

Υ.Γ. Πριν αναρτήσω το κείμενο αυτό, σκέφτηκα πως αν ο Πετρολιάς είχε τη δυνατότητα να το διαβάσει και να το… λογοκρίνει, κατά πάσα βεβαιότητα –  με τη σεμνότητα που τον διέκρινε – θα διέγραφε όλα τα κοσμητικά επίθετα και επιστρέφοντας τα γραφόμενα θα μου έλεγε χαμογελαστά και μεσολογγίτικα: «…άι, γ@μήσ’ Πασσίσ’!».

.

 Παραπομπές


[1]  Απτήνες, εφημέριοι, ταλαοί βροτοί, ανέρες εικελόνειροι: χωρίς φτερά, περαστικοί, ταλαίπωροι θνητοί, άνθρωποι ονείρων ομοιώματα

[2]  θανέειν πέπρωται άπασι (Πυθαγόρας): όλοι είμαστε προορισμένοι να πεθάνουμε.

ΜΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΆΙ-ΣΥΜΙΟΥ

•Ιουνίου 1, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

.

Το πανηγύρι του Άϊ-Συμιού

.

ΜΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΆΙ-ΣΥΜΙΟΥ

Το εφετινό πανηγύρι του Άι-Συμιού – σύμφωνα με αναλυτές για… τα πανηγύρια – θα έχει τετραπλό χαρακτήρα , ήτοι πέρα των τριών… συνιστωσών – θρησκευτικής, ιστορικής και διονυσιακής – φέτος θα έχει και μια ακόμα, την πολιτική, λόγω των εκλογών που θα ακολουθήσουν δυο Κυριακές αργότερα, στις 17 Ιουνίου.

Ακολουθώντας την αύρα της Αύρας[1], της γνωστής σκηνοθέτιδος, έφθασα – πού νομίζετε; – στην παρέα του καπετάν Θωμά! Παρέα του επιστημονικού, καλλιτεχνικού, εφοπλιστικού και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε; – του νέου πολιτικού κατεστημένου. Εξωπαρεϊκοί παρατηρητές θεωρούν την παρέα ως την αφανή συνιστώσα γνωστού κόμματος εξουσίας, αποδίδοντάς της μάλιστα τον διακριτικο τίτλο «ΠΙΠΙΖΑ». Αυτό, βεβαίως, δεν είναι απόλυτα σωστό γιατί είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ύπαρξη ενός τουλάχιστον θύλακος παλαιοκαμματικής ραφής και πρασινοντολμαδί αποχρώσεως. Για τον θύλακα αυτό διαδίδεται μάλιστα ότι θα επιχειρήσει την βαθμιαία προσέγγιση της νέας κατάστασης, ιδίως εάν τα πολιτικά πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με τις τρέχουσες τάσεις και προβλέψεις. Ακούστηκε μάλιστα να εξομολογείται σε κύκλο (μπορεί και να’ταν… ημικύκλιο) φίλων του ότι άρχισε να διαφοροποιείται από τότε που εξύρισε τον μύστακά του… σύρριζα! Στην περίπτωση αυτή θα αποτελέσει νέα συνιστώσα με το όνομα… «ΓΥΡΙΖΑ» και θα επιδιώξει την ανάληψη της προεδρίας γνωστής κρατικής εταιρείας στοιχημάτων.

Δεν θέλω να κινδυνολογήσω, αλλά εάν ο ταμίας της παρέας Νίκος αναβαθμισθεί σε Τραπεζίτη και εκτοπίσει τον… Προβόπουλο, τότε η επιστροφή στη δραχμή δεν θα έχει επιβληθεί από τη… ν-Ευροζώνη (μας έχει σπάσει τα νεύρα) αλλά από ενδοαϊσυμιώτικα κέντρα τα οποία  μίσησαν το ΕΥΡΩ εξ αρχής, λόγω των δυσχερειών που προκάλεσε στη διαδικασία της χαρτούρας. Αυτή η διάσταση δεν είναι ευρέως γνωστή ενώ έχει διαλάθει την προσοχή και των εγκύρων αναλυτών Βαροφάκη και Λαπαβίτσα. Αντίθετα, η δραχμή αποτελεί τον διακαή πόθο του προέδρου της GBM[2], Κακαρούγκα και των περί την πανήγυρη κολλυβιστών για ευνοήτους λόγους. Εάν τα πράγματα εξελιχθούν διαφορετικά, θα υπάρξουν δραματικές αλλαγές και για λόγους οικονομίας κλίμακος, σύμφωνα με το σχέδια της Τρόικας, ο Άι-Συμιός θα απορροφήσει την Αγιά-Αγάθη και τον άι-Λια, ενώ θα καταργηθεί το αντάμωμα της Πάνω Καλαβρούζας με την Κάτω. Απλώς ο Γιάννης Καλαβρούζος θα συναντά τον ξαδερφό του Χρήστο στο Μεσολόγγι για ένα καφέ ή ποτό. Πάντως, η νέα δραχμή, απ’ ότι διέρρευσε από το Νομισματοκοπείο, θα έχει διαφορετική εμφάνιση από αυτή που ξέραμε. Το κατοστάρικο, που ενδιαφέρει άμεσα τους Άϊ-Συμιώτες, από τη μια μερια θα έχει το μοναστήρι του αγίου και από την άλλη την κεφαλή καπετάνιου που θα επιλεγεί… άνευ διαγωνισμού. Το παλιό πενηντάρικο θα ονομαστεί μνα (…μνάκι, το υποκοριστικό) και το χιλιάρικο… μνάρα. Ο άφραγκος θα εξακολουθήσει να λέγεται… μινάρας!

Μέσα στο κλίμα της δημοσκοπικής ευφορίας που επικρατεί, φαίνεται πως λίγα υπουργεία έχουν μείνει ακόμα αδιάθετα. Ο κόκκινος γυμναστής – βολεϊμπολίστας Κώστα Κούστα έχει καπαρώσει το υφυπουργείο Αθλητισμού, ο Μαγκλάρας το Υγείας, ο Επίτιμος το υπό ίδρυση υπουργείο Ναυτιλίας , ο Προεστός το Τουρισμού και ο Καπετάνιος την προεδρία της… Κεφαλαιαγοράς. Ο Λαλής θα αναλάβει διοικητής του Ι.Κ.Α. με εντολή να αποτρέψει τις οσημέραι αυξανόμενες “δουλειές με φούντες” ενίων χρυσοχέρηδων του Οργανισμού. Ο Κουρουπλής, η τειρεσιακή συνιστώσα, παρακολουθεί τα πράγματα εκ του σύνεγγυς, αλλά – όπως το συνηθίζουμε στο κλαμπ μας –κάνει τα στραβά μάτια. Εννοείται ότι τη διεύθυνση της κρατικής τηλεόρασης θα αναλάβει ο έμπειρος περί τα τηλεοπτικά Ριτζ.

Κλείνοντας την ανταπόκρισή μας από το πανηγύρι σημειώνουμε ότι η συγκέντρωση της παρέας στο χώρο του πρώην φαρμακείου Μηλιώνη (και μετέπειτα Γαρμπή) έγινε προς χάρη του φαρμακοτρίφτη Μπάμπη, προκειμένου να διασκεδαστεί το ψυχικό του άλγος μετά την περυσινή αποχώρησή του από την παρέα του μέντορά του Ασημάκη. Λέγεται  ότι λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητος θα εκτοπίσει από τη θέση του τον ελέω Θεού και Άι-Συμιού φαρμακοποιό Φελλίνι ο οποίος εφεξής θα ασχολείται αποκλειστικά με τον συντονισμό των τηλεοπτικών συνεργείων που βιντεοσκοπούν κατά παράδοση την παρέα. Ο εξ αίματος εξαδελφός μου πλήν της εστίασης και του κολλυβισμού (μέχρι να το γυρίσουμε στα… μνάκια) θα ασχοληθεί και με τον συγχρονισμό των «όοοπααα», ενώ ο εξ αγχιστείας συγγενής μου Κωσταντάρας θα εξακολουθήσει την έψησιν των εγχέλυων όπως και κατά το παρελθόν, εισάγοντας όμως τον συντονισμό των καθηκόντων του με… SMS (Σου’στλα – Μου’στλες – Σου’στλα). Καλές αντάμωσες…

Παραπομπές


[1]  Αύρα: κρίμα που ο αείμνηστος Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε με το μαράζι ότι δεν πρόλαβε να δει στις οθόνες το από 20ετίας κυοφορούμενο από τη δική μας Αύρα ντοκιμαντέρ για το πανηγύρι του Άι-Συμιού.

[2]  GBM: Gypsy Bank of Messolonghi

.

Ο ΤΕΝΟΡΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΒΑΓΙΑΣ

•Απριλίου 27, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

.

.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΒΑΓΙΑΣ

Ως Μεσολογγίτης, αλλά και ως οικογενειακός φίλος των Καβαγαίων, χαίρομαι και καμαρώνω που ένα δικό μας παιδί, ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας, γυιος του Νάσου και της Άντας, διαγράφει ήδη μια ξεχωριστή πορεία στο χώρο της κλασσικής μουσικής, ενώ το μέλλον του – κατά γενική ομολογία – προοιωνίζεται λαμπρό, πράγμα που το ευχόμαστε ολόψυχα.

Γνωρίζοντας το Νάσο και τις εξαίρετες επιδόσεις του στο τραγούδι – το δημοτικό, κυρίως – δεν αναρωτήθηκα  ούτε για την «μηλιά» και τη βαρύτητα των νόμων της… κληρονομικότητας ούτε και για το πως το «μήλο» βρέθηκε κάτω απ’ αυτή. Στέκομαι, απλώς, και αποθαυμάζει την ποιότητα του «μήλου», καλοτυχίζοντας το δέντρο – και ευχαριστώντας το ταυτόχρονα – που έδωσε ένα τέτοιο καρπό στη θεϊκή τέχνη που λέγεται μουσική και, συνεπώς, σε όλους όσοι την έχουν για παρέα στις ευχάριστες στιγμές και αποκούμπι στις δύσκολες.

.

Το εξ'ωφυλλο το άλμπουμ

.

Ήταν Κυριακή του Πάσχα όταν ο Νάσος Καβάγιας μου έδωσε ένα CD με τρεις άριες, τραγουδισμένες από τον γυιο του Βασίλη, που περιλαμβάνονται στην πρώτη συμμετοχή του σε δισκογραφική δουλειά διεθνούς εμβέλειας. Πρόκειται για την πρώτη παγκόσμια αναβίωση και ηχογράφηση της αριστουργηματικής όπερας “IL TRIONFO DI CLELIA” (Ο Θρίαμβος της Κλέλιας) του Christoph Willibald von Gluck , (1714-1787) από την γερμανική εταιρεία MDG. Την Καμεράτα, με όργανα εποχής, διηύθυνε ο Ιταλός μαέστρος Giuseppe Sigismondi di Risio. Η ηχογράφηση έγινε το καλοκαίρι του 2011 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και το έργο κυκλοφόρησε σε τριπλό CD τον Φεβρουάριο του 2012. Ο θρίαμβος της Κλέλιας, μια πολεμική περιπέτεια εμπνευσμένη από τις θρυλικές σελίδες της ρωμαϊκής ιστορίας, αποτελεί έναν ύμνο στον γυναικείο ηρωισμό και την αγάπη. Ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας ερμήνευσε το ρόλο του Πορσέννα.

.

Ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας  γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Σπούδασε σύνθεση στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου (Κέρκυρα) και τραγούδι στο Δημοτικό Ωδείο της Καλαμάτας με την σοπράνο Χριστίνα Γιαννακοπούλου. Το 2011 τελείωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές (master) στην όπερα στο Mozarteum University του του Σάλτσμπουργκ με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση και του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Το 2007 πήρε το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Κλασσικού Τραγουδιού του Ευρωπαϊκού Μουσικού Ιδρύματο Γιαμάχα (YMFE). Παρακολούθησε μαθήματα όπερας και άλλων μουσικών ειδών κοντά στους Κώστα Πασχάλη, Άρη Χριστοφέλλη, Kurt Equiluz, Marina Krilovic, Daphne Evangelatos and Angelika Kirchschlager.Έχει εμφανιστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονιίκης και σε άλλα μουσικά θέατρα της Γερμανίας, Αυστρίας, Κύπρου και Ρουμανίας. Έχει επίσης συνεργαστεί με τις περισσότερες ελληνικές ορχήστρες καθώς και με την Καμεράτα του Salzburg, την Bad Reichenhaller Philharmonie και την Ορχήστρα της Κύπρου. Διαμένει στο Βίτσμπουργκ της Βαυαρίας που σε αυτή τη φάση αποτελεί το καλλιτεχνικό του ορμητήριο.

Πρωτοεμφανίστηκε το 2008 σαν Edoardo στην όπερα του Rossini “La cambiale di matrimonio”στο Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας. Έχει ερμηνεύσει επίσης τους ρόλους του Conte dAlmaviva (Rossini Il Barbiere di Siviglia‘, Εθνική Λυρική Σκηνή, Kammeroper Würzburg), του Don Ramiro (Rossini La Cenerentola Landestheater Salzburg), του Tamino (Mozart Die Zauberflöte, Cyprus), του Belmonte (Mozart ”Die Entführung aus dem Serail, Mozarteum, Bad Reichenhall, Sibiu Romania), του Paolino (Cimarosa Il matrimonio segreto, Mozarteum),του Evandre (Gluck Alceste, Μέγαρο Μουσικής Αθηνλων) και του Brighella (Strauss Ariadne auf Naxos, Εθνική Λυρική Σκηνή). Το 2012 έπαιξε το ρόλο του  Porsenna στην πρώτη παγκόσμια αναβίωση της όπερας του Γκλούκ Il trionfo di Clelia, στο Μέγαρο Αθηνών. [Τα βιογραφικά στοιχεία αντλήθηκαν από τον ιστότοπο του καλλιτέχνη: http://www.vassiliskavayas.com/]

Εδώ μπορείτε να ακούσετε (ή και να “κατεβάσετε” τις άριες απο το έργο του Γκλουκ που ερμήνευσε ο Βασίλης Καβάγιας.

Christoph Willibald von Gluck , (1714-1787) “Trionfo Di Clelia”- Τενόρος: Βασίλης Καβάγιας

Gluck_TrionfoDiClelia_Kavayas-01 (κατέβασμα)


Gluck_TrionfoDiClelia_Kavayas-02 (κατέβασνα)


Gluck_TrionfoDiClelia_Kavayas-3 (κατέβασμα)


ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΑΣ «Γ.Α.Π.»

•Απριλίου 22, 2012 • Γράψτε ένα σχόλιο

.

,

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΑΣ «Γ.Α.Π.»

 

Μετά τη δήλωση του αγλαϊσματος της πολιτικής Γ.Α.Π. στο BBC ότι σκέφτεται να ανοίξει μια σχολή για την εκπαίδευση των πολιτικών στη δημοκρατία (ευτυχώς που δε θ’ ανοίξει… ποδηλατάδικο), και την αίσθηση που προκάλεσε στην παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, δεν θα μπορούσα, ως άνθρωπος των… ραμμάτων (γούνας) και των τεχνών, να μείνω ασυγκίνητος και να μην προσπαθήσω να συμβάλω, στο μέτρο του δυνατού, στην υλοποίηση της φαεινής αυτής ιδέας, καταθέτοντας τις παρακάτω προτάσεις για την οργάνωση και το πρόγραμμα σπουδών του ιδρύματος:

.

ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

  • Επωνυμία Σχολής: Προτείνεται ο διακριτικός τίτλός Π.Ι.Π.Α., ήτοι Πανεπιστημιακό Ίδρυμα Παπαρολογίας Ανεπροκόπων. Φυσικώ τω λόγω, οι λέκτορες της σχολής – πολιτικοί εγνωσμένης αχρηστίας – θά φέρουν τον τίτλο του… πάρλα-Π.Ι.Π.Α..
  • Έδρα του ΠΙΠΑ: Προτείνονται, εναλλακτικώς, το Δαφνί (… εντός), ο Κορυδαλλός (ουτοπικά εντός), το Γουδί (μαζί με το… γουδοχέρι) και τα Άβδηρα (Ν. Ξάνθης), λόγω του εγνωσμένου αβδηριτισμού του σχολάρχη ΓΑΠ.
  • Έμβλημα του ΠΙΠΑ: Μαχαιροπήρουνο χιαστί με κουτάλι καθέτως και φόντο ένα πράσινο άλογο. Περιμετρικά στεφάνι από βλίτο ή γαϊδουράγκαθο. Εναλλακτικώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η δαφνοστεφανωμένη… σκωραμίς!
  • Εμβατήριο ΠΙΠΑ: Ως εμβατήριο προτείνεται το πατρογονικό άσμα «Ιστορία μου, Αμαρτία μου» σε διασκευή και εκτέλεση του φαιοπράσινου troba-δούρου Dull Arra.
  • Αθλοπαιδιές: Εντός του περιβόλου της σχολής οι σπουδαστές θα μπορούν κάνουν ποδηλασία (με βοηθητικές ρόδες) και τροχάδην (με την ουρά στα σκέλια). Εκτός σχολής, καταδύσεις σε λυματολάσπη, στην Ψυττάλεια. Κατά το έτος της αποφοίτησης θα ασκούνται και στη διαφυγή δι’ ελικοπτέρου από ταράτσας.
  • Ομάδες Εμψύχωσης (Cheerleaders): Θα συγκροτηθούν ομάδες εμψύχωσης, κατά τα πρότυπα των αμερικανικών κολλεγίων, με τίτλο «οι πρασινοφοράδες». Γνωστά μεγαλοκορορίτσια, όπως οι δύο Άννες (1 & 2), η Τόνια, η Βάσω, η Λούκα, η Φώφη, η Μπιρμπίλω, η Μαριλίζα κ.α., έχουν ήδη εκφράσει την επιθυμία τους για συμμετοχή ως ΠΙΠΑ-cheerleaders.
  • Ενδυματολογικές Προτάσεις. Εντός σχολής οι σπουδαστές θα κυκλοφορούν με στολή Ναπολέοντος και εκτός με λευκό ζουρλομανδύα γαρνιρισμένο με πράσινα πουά.

.

ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΟΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ

  • Η εισαγωγή των σπουδαστών στο ΠΙΠΑ θα γίνεται με βάση τις επιδόσεις τους σε τεστ αδεξιοτήτων, όπως αυτά ορίζονται κατωτέρω, και αφού πρώτα κριθούν… επαρκώς ευήθεις κατά το στάδιο αξιολόγησης του δείκτη νοημοσύνης τους (IQ).
  • Έχοντας υπόψη την κλίμακα IQ του David Wechsler, από 70 έως  ≥130, δηλ. από… ”ντιπ για ντιπ” έως “πιάνει πουλιά στον αέρα”, ορίζεται ως επίπεδο διανοητικής επάρκειας το 70 και κάτω (ντιπ-καταντίπ).
  • Στόχος είναι η καμπύλη διασποράς της αφυίας των σπουδαστών να έχει τη μορφή της «Καμπύλης του Γκάους»… από την ανάποδη, ήτοι ανεστραμμένου κώδωνος στο… υπόγειο του άξονα των Χ (…Καμπύλη του Χάους).
  • Οι επιτυγχάνοντες αξιοθαυμάστως χαμηλά επίπεδα IQ δηλαδή από 50 – 60, θα εισάγονται, ως άτομα εξαιρετικής αχρηστίας, απευθείας στο Τμήμα Πρωθυπουργισίμων, ενώ από 30 έως 49 θα προετοιμάζονται, σε ειδικές… κλωβοστοιχίες, κατ’ ευθείαν για… Πρόεδροι.

.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

Μετά το πρώτο “ξεσκαρτάρισμα“, διά του οποίου θα έχει διασφαλιστεί η «έπάρκεια στην ευήθεια», προσόν απαραίτητο για μία σοβαρή πολιτική σταδιοδρομία, οι φερέλπιδες ηγέτες θα πρέπει να υποβάλουν και τα παρακάτω αναφερόμενα δικαιολογητικά από τα οποία θα πιστοποιούνται και άλλα χαρακτηριστικά, σαν εχέγγυα για μια αρκούντως… καταστροφική διαδρομή:

  • Πιστοποιητικό Διακεκριμένης Καταγωγής: Χορηγείται από τη Βουλή και πιστοποιεί την καταγωγή του υποψηφίου σπουδαστή από Τ.Ζ.Α.Κ.Ι., ήτοι από «Τομάρια Ζάπλουτα Αδιαντρόπως τον Κορβανά Ιδιοποιηθέντα».
  • Υπεύθυνη Δήλωση του Νόμου 1599/86 (παλιά Υπεύθυνη Δήλωση του Νόμου 105) όπου θα δηλώνεται:
    • η απέχθεια προς πάσαν μορφήν εργασίας
    • η μη άσκηση οποιουδήποτε επαγγέλματος κατά το παρελθόν
    • η έλλειψη εμπειρίας σε οποιονδήποτε τομέα και αντικείμενο.
  • Συστατικές Επιστολές από τρία (3) τουλάχιστον σεσημασμένα λαμόγια του ιδίου πολιτικού φυράματος ότι «διαθέτει αξιοπρόσεκτον ροπήν προς λοβιτούραν».
  • Συστατικές Επιστολές από τρεις (3) τουλάχιστον ελεύθερους επαγγελματίες της περιοχής διαμονής του (π.χ. περιπτερά, οπωροπώλη κλπ.) ότι «έχει επιδείξει αξιοθαύμαστες επιδόσεις στον παρασιτισμό (τζαμπατζιλίκι)».
  • Βεβαίωση Οικογενειακού Παιδιάτρου ότι «δεν απεγαλακτίσθη ενωρίτερον της ενηλικίωσής του» και ότι από του σημείου εκείνου και εντεύθεν «δεν παρέλειψε τη συστηματική χρήση θηλάστρου (πιπίλας)».
  • Πιστοποιητικό Απαλλαγής Από τη Στρατιωτική Θητεία, διά πλαγίων μέσων, λόγω εδραιωμένης πεποιθήσεώς του ότι «εκ του πεπρωμένου προορίζεται να υπηρετήσει την πατρίδα από ανώτερα μετερίζια».
  • Πιστοποιητικό Δημοσίου Ψυχιατρείου ότι κατόπιν επισταμένων κλινικών εξετάσεων διεπιστώθη ότι πάσχει σε προχωρημένο και μη αναστρέψιμο βαθμό από to:
    1. «Σύνδρομο του Εθνικού Σωτήρος και της Ελέω Θεού Υποχρέωσης για Προσφορά στα Κοινά»
    2. «Σύνδρομο του Ζαμανφουτισμού, της Παχυδερμικότητας και της Αναλγησίας» (…γαία πυρί μειχθήτω)
    3. «Σύνδρομο της Ψυχογενούς Βουλιμίας για Λεηλασία του Δημόσιου Πλούτου» (κοινώς ρεμούλα)
    4. «Σύνδρομο της Μοναδικότητας και του Αναντικατάστατου»
    5. «Σύνδρομο της Αθανασίας και της διά Βαρούλκου Αποσπάσεως εκ των Βουλευτικών Εδράνων» και
    6. «Σύνδρομο της Αειφόρου Αυτοϊκανοποιήσεως».
  • Αποδεικτικά Καταθέσεων σε Τράπεζες του εξωτερικού (Ελβετικές, κατά προτίμηση) και συμμετοχής στη μετοχική σύνθεση υπεράκτιων εταιρειών (offshore), στα πλαίσια ικανοποίησης του δόγματος «Έξω πάμε καλά»!
  • Αποδεικτικά Στοιχεία Τεκμηρίωσης Επάρκειας στη Διαπλοκή, ήτοι δημοσιεύσεις, φωτογραφίες και λοιπό υλικό δια των οποίων θα καθίσταται εμφανής η σχέση του σπουδαστή με παράγοντες της δημόσιας και ιδιωτικής παρανομίας, των ΜΜΕ κλπ..
  • Τεκμηρίωση Διασύνδεσης με Διεθνή Κέντρα Εξωτερικής Παρέμβασης: συμμετοχή σε μασονικές στοές, σε γνωστές διεθνείς λέσχες, σε αδιαφανή ιδρύματα κλπ. .
  • Στοιχεία Τεκμηρίωσης Προσωπικών Ιδιαιτεροτήτων (κουσούρια, κατά Χριστόδουλον). Τα στοιχεία ταύτα, καίτοι προαιρετικά, θα λαμβάνονται θετικά υπόψη.
  • Δήλωση Πίστης και Αφοσίωσης στο Αμερικανικό Σύνταγμα, θεωρημένη από την… Π.ΗΠΑ .

.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Λαμβανομένων υπόψη των κριτιρίων αβελτηρίας, κατά το στάδιο της προεπιλογής, και της πληθώρας των δικαιολογητικών που πρέπει να υποβληθούν εκ μέρους του υποψηφίου σπουδαστού του ΠΙΠΑ, οι εξετάσεις καθίστανται σχεδόν περιττές. Εν τούτοις, για να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες αμφισβήτησης της… αξιοκρατικής επιλογής των πλέον αμβλυνόων εκ των υποψηφίων, προτείνουμε και τη θεσμοθέτηση διαδικασίας εισαγωγικών εξετάσεων.

  • Με αφετηρία την βαθμολογική κλίμακα από μηδέν έως δέκα (0 – 10) των ελληνικών ΑΕΙ, προτείνουμε σαν κλίμακα του ΠΙΠΑ το διάστημα από… μηδέν έως μείον δέκα, όπου το μηδέν θα αποτελεί τη βάση για την εισαγωγή και το μείον δέκα το… άριστα.
  • Οι αριστούχοι θα λαμβάνουν την υποτροφία George Bush” του Ιδρύματος… Fool Bright!
  • Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων θα επιτρέπεται η αντιγραφή με κάθε τρόπο, ενώ θα είναι υποχρεωτικό το λάδωμα της εξεταστικής επιτροπής.
  • Εξεταστέα Ύλη Εισαγωγικών ΠΙΠΑ.
    .

    • Προφορικές Εξετάσεις και Τεστ
  1. Αρίθμηση από 1 – 100 χωρίς τη βοήθεια αριθμητηρίου.
  2. Κλίση του ρήματος «κλέβω» στον ενεστώτα και στον διαρκή μέλλοντα.
  3. Στοιχειώδης χαρτοκοπτκή: Πλην της κατασκευής σαϊτών περιλαμβάνεται και η κοπή ομολόγων, συντάξεων και μισθών έως το στάδιο του… ακαρούς.
  4. Κατασκευή βασικών σχημάτων με πλαστελίνη.
  5. Απαγγελία του 1ου τετραστίχου του Εθνικού Ύμνου.
  6. Μοιρασιά δύο γαϊδουριών αχύρου.
  7. Κλοπή πορτοφολιού από συνταξιούχο.
  8. Τεστ σίτισης με δύο κουτάλια ταυτοχρόνως.
  9. Τεστ αλλαγής αλυσίδας ποδηλάτου εν κινήσει.
  10. Τεστ πνιγμού  εντός μισής κουταλιάς ύδατος.
  11. Τεστ αντοχής σε ένα ευρύ φάσμα προπηλακισμών, όπως γιαούρτωμα, ρίψη υπερωρίμων ζαρζαβατικών, αβγών κλπ..
  12. Τεστ οσφυοκαμπτικής ικανότητας
    • Γραπτές Εξετάσεις
      • Οι μνημονιακής κατευθύνσεως υποψήφιοι (δυτικότροποι) θα εξετάζονται στα «Παραμύθια του Άντερσεν»
      • Οι αντιμνημονιακοί στα «Παραμύθια της Χαλιμάς».
      • Οι αμφιταλαντευόμενοι (κωλοτούμπες) στα «Παραμύθια του Βαρώνου Μινχάουζεν».
      • Όλοι, ανεξαρτήτως κατευθύνσεως, θα εξετάζονται και στα «Παραμύθια του Αντρέα».

.

ΣΠΟΥΔΕΣ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Η εκπόνηση του προγράμματος σπουδών θα ανατεθεί στην αφρόκρεμα των πρώην σοσιαληστών υπουργών που συνέβαλαν, μαζί με τον ιδρυτή του ΠΙΠΑ, στη διάλυση της χώρας και ιδίως σε εκείνους που μετέτρεψαν την φοιτητική ιδιότητα σε επάγγελμα και πολιτική σταδιοδρομία. Παρ’ όλα αυτά, τολμούμε να υποδείξουμε κάποια μαθήματα που θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα σπουδών, όπως:

.

  • Εισαγωγή στην Ανώτερη Πολιτική Παπαρολογία
  • Ιστορία της Κληρονομικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας
  • Κοινοβουλευτικός Φεουδαρχισμός
  • Ο Θεσμός της Προεδρικής Πλαγγόνας
  • Θεωρία των Πράσινων Αλόγων και της Αειφόρου Αερολογίας
  • Κακοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας και Ανωτέρα Σαρδαμική
  • Βασικές Αρχές Πολιτικού  Αμοραλισμού
  • Οικογενειοκρατικό και Ευνοιοκρατικό Δίκαιο
  • Πολιτικοί Μέθοδοι Καταστρατήγησης του Συντάγματος
  • Εθιμικό Δίκαιο Χρηματισμού
  • Εργατικό Άδικο και Εργατοπατερικό Δίκαιο
  • Βασικές Αρχές του Σύγχρονου Πελατειακού Κράτους
  • Διεθνές Πτωχευτικό Δίκαιο
  • Σύγχρονη Μαγειρική Στατιστική
  • Μαθήματα Καταπολέμησης της Αξιοκρατίας
  • Αρχές Απορύθμισης του Κράτους
  • Μέθοδοι Διασπάθισης και Υπεξαίρεσης Δημοσίου Χρήματος
  • Ο Ενδοτισμός και το Ζεϊμπέκικο ως Εργαλεία της Εξωτερικής Πολιτικής
  • Βύθιση Τιτανικού Άνευ Φοράς και Άνευ Παγόβουνου
  • Σχεδιασμός Ταχύρυθμης Διάλυσης Χώρας
  • Αρχές της Γενικευμένης Αυθαιρεσίας
  • Θεωρία Εξαγοράς και Ποδηγέτησης Συνδικαλιστών
  • Βασικές Μέθοδοι Διασποράς της Αβεβαιότητας και του Φόβου
  • Κοινωνιολογία: Η Φερνή ως Προκάλυμμα της Λοβιτούρας
  • Πολιτική Σωματική Αγωγή: Επίκυψη, Κατακόρυφη Αναστροφή, Κυβιστισμός
  • Θεωρία και Πράξη της Πολιτικής Αναλγησίας

και λοιπά…

.

ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ

Η διάρκεια των σπουδών θα είναι 3ετής, αλλά οι σπουδαστές που ονειρεύονται ένα αξιόλογο πολιτικό μέλλον δεν θα πρέπει, ακολουθώντας τα τσοχα-τζουμακο-λαλιώτικα πρότυπα, να αποφοιτούν πριν το κλείσιμο… δεκαπενταετίας, οπότε θα λαμβάνουν τον τιμητικό τίτλο του… σπουδαστή επικρατείας και θα συμπεριλαμβάνονται … αχρηστίνδην στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματός τους!

Για την απόκτηση του πτυχίου θα υποβάλουν δικτατορική διατριβή, ενώ θα εγκλείονται για ένα τριήμερο σε ένα ειδικό κτήριο της σχολής – που, συμβολικά, θα ονομάζεται «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» – προκειμένου να αποκτήσουν και την εξ ων ουκ άνευ περγαμηνή για μια ασφαλή και απροσκόπτως καταστροφική πολιτική σταδιοδρομία.

Άντε, κακές σπουδές και κακό βόλι!

.

.[ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΑΣ «Γ.Α.Π.»-pdf]

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.