ΜΟΝΟΣ ή ΝΤΑΝΟΣ

 

Ο αγγελικός Πάνος και ο ...αρχαγγελικός Ντάνος

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

(Μόνος ή Ντάνος;)

 

Όταν μου μεταφέρθηκε, από τον αειθαλή Βησσαρίωνα, το γεγονός τής ιστορικής συνάντησης Ριτζ και Ντάνου, ομολογώ πως θεώρησα την πληροφορία ως ένα είδος αστεϊσμού, ενός ακόμα από την ανεξάντλητη φαρέτρα των…υπερατλαντικής υφής χωρατών τού εξαδέλφου μου. Εν τούτοις, ήρθε το αδιάσειστο φωτογραφικό τεκμήριο – από την ίδια πηγή – για να βεβαιώσει τού λόγου το ασφαλές, περί τής προσέγγισης τών δύο ανδρών, του διευθύνοντος συμβούλου τής «DANOS TRAVEL» (Tαξίδια Χωρίς Επιστροφή) και τού μονδέλου – διευθυντού της «MODEL CARS» (Γκλαμουράτα Μεταχειρισμένα). Δεν γνωρίζω εάν αυτή η συνάντηση εγένετο ταις πρεσβείαις του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ή τού Αγίου Πέτρου, από πλευράς Ντάνου, και της Παναγίας τών Παρισίων (φυσικά), από πλευράς Ριτζ. Όμως, όπως διέρρευσε από καφενειακές πηγές, το αντικείμενο της συνάντησης δεν ήταν …μεταφυσικού, αλλά …μεταφορικού περιεχομένου. Συγκεκριμένα, η «DANOS TRAVEL» – υλοποιώντας το επιχειρηματικό της σχέδιο «Μόνος ή Ντάνος», εγκεκριμένο στα πλαίσια του κοινοτικού προγράμματος «SECOND LIFE», βρισκόταν στην αναζήτηση της πλέον πρόσφορης λύσης, για την ανανέωση του νεκροφορικού της στόλου, έχοντας μέσα στα πλάνα της και ένα …κιλλίβαντα, μιας και πολύ …βιπαρία συγκεντρώθηκε πλέον, εκτός της κατεστημένης, στην Ιερή μας Πόλη. Η ανανέωση τού στόλου ήταν επιβεβλημένη διότι οι μετοικούντες, όπως ψιθυριζόταν στα μνημόσυνα, έφταναν στον Άγιο Πέτρο εξουθενωμένοι, λόγω τής φθοράς των αμορτισέρ, τής ελλιπούς ζυγοστάθμισης, της στενότητας του …ζωτικού (τρόπος του λέγειν) χώρου και λοιπά κουσούρια των οχημάτων. Ακόμα και ο …κασάτος Λαλής θα αδυνατούσε να ξεκουραστεί εκεί μέσα. Τοιαύτα παράπονα, συν το επιβαρυντικό γεγονός του ξυρίσματος τεθνεώτος ιερέως από τον Ντέταρι, προ της αποστολής του στον Άγιο Πέτρο, υποχρέωσαν τον ηρωικό Ντάνο να απευθυνθεί για αρωγή στον ευαίσθητο Ριτζ. Προς τούτο τού απέστειλε επιστολή με την οποία τού ζητούσε τη διερεύνηση τής δυνατότητας ανανέωσης τού στόλου του με μεταχειρισμένα οχήματα, ζητώντας του ταυτόχρονα τη συνάντησή τους σε γνωστό ουζερί. Οπως δείχνει η ιστορική φωτογραφία, την οποία δημοσιεύουμε κατ’ αποκλειστικότητα, ο δε εναγκαλισμός των δύο επιχειρηματιών, αποτέλεσε, κατά γενική ομολογία, μια αναπάντεχη υπέρβαση του ευειδούς Ριτζ. Ο τελευταίος έφθασε στον προκαθωρισμένο σημείο κομίζοντας ένα κουτί …«εργολάβους» και αφού, εν τω μεταξύ, είχε εξοπλιστεί με όλα τα διαθέσιμα φυλαχτά και ζωστεί με την καθιερωμένη του σκορδοπλέχτρα. Ο Ντάνος προσέφερε, κατά τα ειωθότα, φρεσκοφτιαγμένα κόλλυβα. Η συνάντηση θα απέβαινε καρποφόρος, εάν δεν ερχόταν ο «νόμος Σουφλιά» για την απόσυρση των παλαιάς τεχνολογίας αυτοκινήτων, οπότε ο Ντάνος αναθεώρησε τα σχέδιά του και εκινήθη προς την αγορά καινούργιων «οχημάτων». Η κυβερνητική αλλαγή ξανάφερε κοντά τους δύο άντρες, αλλά και πάλι ήρθε το οικολογικό μανιφέστο τής Μπιρμπίλως για να τους ξαναχωρίσει. Σύμφωνα με αυτό, για περιβαλλοντικούς λόγους, η «εξόδιος» διαδρομή δεν θα γινόταν εφεξής με νεκροφόρα, αλλά «μ’ ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα», τα οποία μάλιστα δεν θα είναι ούτε μαύρα, ούτε άσπρα, αλλά …πράσινα. Πράσινα άλογα, δηλαδή! Μετά από αυτές τις εξελίξεις δεν διαβλέπω τις πιθανότητες για δεύτερη ευκαιρία προσέγγισης, σ’ αυτή τη ζωή, τουλάχιστον! Χτύπα ξύλο…

Η ΠΑΡΑ ΦΥΣΕΙ ΜΠΑΝΑΝΑ

ΜΠΑΝΑΝΑ-ΕΠΙΔΕΙΞΙΑΣ

Επειδή κάποιος παλαίμαχος τραγουδιστής και ενεργός Άϊ-Συμιώτης, διαμένων παρά τοις Καλοίς Καθουμένοις, είθιζε να καμπορρημονεί περί τουμεγέθους ενίου μορίου του, λέγων «Εγώ κι ο Μητροπάνος την εχουμε …», προς συμμόρφωσή του παραθέτουμε εικονογραφημένη την απάντηση τής μητέρας φύσης που επεστράτευσε την μπανάνα-επιδειξία για το σκοπό αυτό. Ελπίζω να μην σοκαριστούν οι επισκέπτες τού blog από την αναισχυντία τού φρούτου, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που τρόμαξαν η φράουλα και το αχλάδι. Το σχέδιο αυό “Fruity flasher” είναι ψηφιακή δημιουργία τού Hose Maria Andres Martin. Με τέτοιο όνομα το παρακάτω σχέδιο αποτελεί σχεδόν αυτονόητο δημιούργημα.

Η Μπανάνα-επιδειξίας

 

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

CNN-Lepanto (ανταπόκριση τού R. Fiano)

Στο έγκυρο περιοδικό “FLARE” δημοσιεύτηκε όλο το παρασκήνιο μιάς συνάντησης που έγινε σε κεντρικό ξενοδοχείο τής Αθήνας, την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, μεταξύ τών προσώπων που εικονίζονται στο εξώφυλλο τού εντύπου. Ο νέος πρωθυπουργός, έχοντας ήδη αρχίσει τις διεργασίες για τή συγκρότηση τής πρώτης μετακαραμανλικής κυβέρνησης (τα δίδυμα έχουν πολύ δρόμο ακόμα μπροστά τους), κάλεσε το γνωστό συμπολίτη μας και πολιτικό παράγοντα που ακούει στο συνθηματικό όνομα «Ξενοφών», για να συζητήσουν πάνω στις νέες εξελίξεις, σχετικά με το πολιτικό γίγνεσθαι. Ο τελευταίος, αντιλαμβανόμενος την κρισιμότητα τών καταστάσεων, ζήτησε από τον φίλο του δήμαρχο Μεσολογγίου να τον συνοδέψει στην Αθήνα, όπως και έγινε. Τους δύο άνδρες, Ξενοφώντα και Γεώργιο, τούς συνδέει μακρά φιλία, ή για να το θέσω καλύτερα, μια σχέση στοργής, από την εποχή τού ανένδοτου ακόμα, όταν ο Ξενοφών μάθαινε ποδήλατο στο μικρό Γιωργάκη, μαθητή τότε τού δημοτικού σχολείου. Όπως διέρρευσε από κύκλους προσκείμενους στον Ξενοφώντα, κατ’ αρχήν ο Πρόεδρος τού ζήτησε «να βάλει πλάτες», κάτι που ο άνδρας το θεώρησε αυτονόητο, ιδιαίτερα μετά το ξανακλείσιμο τής δεξιάς στο χρονοντούλαπο τής ιστορίας που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν διαθέτει κλειδαριά ασφαλείας. Τα πράγματα σοβάρεψαν έτι περαιτέρω, όταν ζητήθηκε από τον Ξενοφώντα να αναλάβει το Υπουργείο Περιβάλλοντος. Η δραστηριοποίηση τού ανδρός στον χώρο τής βιολογικής γεωργίας, με τα πιστοποιημένα και ευρέως εκτιμώμενα προ»ιόντα με την εμπορική επωνυμία “GREENPISS”, η ευαισθησία του για την ανάδειξη τής πολιτιστικής κληρονομιάς (αναστήλωση Μπυρονείου Πελάθρου κ.λπ.) και πολλά άλλα, δεν ήταν άγνωστα στο επιτελείο τής Ιπποκράτους. Ο Κινγκινάτος τής Σιδηράς Καμάρας, εδάκρυσε από συγκίνηση, κάτι που δεν κάνει ιδιαίτερα συχνά και εύκολα. Σχεδόν ψέλιζε ένα τρεμουλιαστό «ευχαριστώ», ισοδύναμο τού «Υes my dear president» (μητρική γλώσσα και τού ιδίου η αγγλική), όταν – σχεδόν απελπισμένος – παρενέβη ο δήμαρχος Μεσολογγίου ανακράζων: «Όοοοχι! Ως εδώ! Η προηγούμενη κυβέρνηση μάς πήρε το Εφετείο˙ αν μας πάρετε και σεις τον Φώντα, είναι σα να μας παίρνετε τα Ηρώα!». Ο συναισθηματικός πρωθυπουργός χαμογέλασε και χτυπώντας καθησυχαστικά τον δήμαρχο στην πλάτη τού είπε: «Οκέϊ Τζων, ντον’τ γουόρι, δεν σας παίρνω το αγόρι!». Ο αποκλεισμός όμως τού Βερελή από τα ψηφοδέλτια τού κόμματος και το γεγονός ότι το Μεσολόγγι, ύστερα από πολλά χρόνια, δεν διέθετε δικό του άνθρωπο στη Βουλή, βάρυναν συνειδησιακά τον πρόεδρο. Μετά λοιπόν και από την μη ευόδωση τής πρότασής του προς τον Ξενοφώντα, στράφηκε αναγκαστικά σε άλλες λύσεις, ώστε να μην μείνει η Ιερά Πόλις παραπονεμένη! Έτσι προέκυψε η υπουργοποίηση τής μεσολογγίτικης καταγωγής εξωκοινοβουλευτικής κυρίας Μπιρμπίλη, εγγονής τού αειμνήστου συμπολίτη μας Ρωμύλου Μακεδονόπουλου. Θέλοντας όμως ο καλωσυνάτος πρωθυπουργός να κάνει και ένα προσωπικό δώρο στον …παρά τρίχα υπουργό του, έδωσε το υφυπουργείο Περιβάλλοντος στον πολυσταυρωμένο φίλο και πνευματικό παιδί τού Ξενοφώντος, Θάνο.

Έχοντας, λοιπόν, τα «μέσα και τα έξω» στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, ευελπιστούμε πως όλες οι περιβαλλοντικές ανησυχίες μας θα μπουν εφ’ εξής στο σωστό δρόμο. Απαυδισμένοι πλέον από το παρωχημένο και υποκριτικό «σεμνά και ταπεινά», υιοθετούμε το αντίθετό του … «άσεμνα και αλαζονικά» και απαιτούμε:

• Να σταματήσουν τα έργα τής εκτροπής τού Αχελώου εδώ και τώρα! Προς τη Λάρισα εκτρέψαμε ήδη, προ δεκαετιών, τον …Αρίστο Καλογεράκη. Αν βέβαια, για «περιβαλλοντικούς» λόγους κρινόταν σκόπιμη η εκτροπή τού γειτονικού μας …Φουλιστάν προς την Θεσσαλία, ώστε να γειτνιάσει με το ομόλογό του …Καρδιτσιστάν, εμείς – ως Μεσολογγίτες – δεν θα είχαμε καμμία αντίρρηση, υπό την αίρεση τής εξαίρεσης τών ξενιτεμένων αηδονιών μας, Κώστα και Λεωνίδα, και των οικογενειών τους.
• Να αναγνωρισθούν οι Μπλικαίοι ως ράτσα ιδιαιτέρου χιούμορ και να κριθούν διατηρητέοι. Για το ιδιαίτερο κάλλος τους έχουν ήδη αναγνωρισθεί …παναιτωλικώς!
• Να αξιοποιηθούν τα λασπόλουτρα τής λιμνοθάλασσας και να κατοχυρωθεί η ειδικότητα τού παρ’ ημάς Γαϊδάρου στη λασπολογία.
• Να αναγνωρισθεί το Ζαχαροκάλαμο ως αυτόχθον είδος καλάμου προς ίππευση από ζωντανά και ψοφίμια.

Πλην των τοπικών περιβαλλοντικών θεμάτων, στην ημερήσια διάταξη  υπήρχε και το θέμα τού ρωσικού αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Ο «Ξ», υπέρμαχος τής επαναδιαπραγμάτευσης τής σύμβασης, δεν παρέλειψε να εκφράσει στον πρόεδρο και την εκτίμησή του στο πρόσωπο τού Βλαδίμηρου. Όταν ο Γεώργιος Β΄εξέφρασε την εύλογη απορία του για τις γνώσεις τού εξαδέλφου μου περί το φυσικό αέριο, ο τελευταίος δήλωσε με παρρησία την ιδιότητά του ως «παραγωγού φυσικών αερίων βιολογικού τύπου».

Η απρόσμενη στήριξη προς τον Πούτιν δεν παρέμεινε χωρίς ανταπόκριση. Ο Βλαδίμηρος έδωσε αμέσως εντολή να αναρτήσουν tο πορτραίτο τού Ξενοφώντος στο γραφείο του και να ξεκρεμάσουν την Βλαδιμήραινα που είχε πάρει τη θέση τού Λένιν. Η παρακάτω φωτογραφία, που μάς στάλθηκε από τη Μόσχα, επαληθεύει το ρεπορτάζ τού CNN-Lepanto.

ΣΤΑΖ ΜΑΓΚΛΑΡ

ΕΛΑΤΟΥ: ...ΚΑΙ ΟΜΩΣ, Η ΤΕΡΨΙΘΕΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ!

.

ΣΤΑΖ ΜΑΓΚΛΑΡ

.

Σαν πάρεις την ανηφοριά

για το Μαγκλαροχώρι,

θα εύχεσαι μην είχες βγει

πιο κει απ’ το …Μποχώρι!

.

Δεν λέω, είναι όμορφα…

αλλά σε δύο μέρες,

η πλήξη σε πυροβολεί

μ’ …εμπλουτισμένες σφαίρες!

.

Μετά από δέκα εισπνοές

(βαθείες) οξυγόνου,

μια νοσταλγία σε δονεί,

αυτή του …καπνογόνου!

.

Κι αν μένεις στα Εξάρχεια,

που “τρώς” καπνό για δείπνο,

ταράζεσαι αν δεν ακούς

εκρήξεις μεσ’ τον ύπνο!

.

Τ’ ομολογώ! Ασπάζομαι

τους «ήρωες» εκείνους

που στη ζωή τους έταξαν

να συμβιούν με …σπίνους!

.

Ή τό ’χεις μεσ’ το αίμα σου

κι αισθάνεσαι …Κρυστάλλης

ή παίρνεις λόγγους και βουνά

και γίνεσαι …Καψάλης!

.

«Ελάτε κι απ’ την Ελατού,

ωρέ Μισολογγίτες,

να δείτε πως τον Ξένιο

τιμούν οι …Κραβαρίτες!»

.

Επήγα κεί στην Ελατού…

(που μ’ είχανε μιλήσει)

και τον Μαγκλάρα γύρευα

να με προϋπαντήσει.

.

Μαγκλάρας δε εστί γιατρός

που κάνει μερεμέτια,

σε όσους ορθοπεδικά

εβίωσαν σεκλέτια!

.

Γνωστός και για τον “πύργο” του,

τον …πατρογονικό του,

που σαν τον δεις, μονολογείς:

«γαμώ το κέρατό του!»

.

«Λεφτά», μου λέει ο Προεστός,

«δεν παίρνουμε μαζί μας˙

τσίχλες και σφέτζους ο γιατρός

θα …σφάξει προς τιμή μας!»

.

«Μας είχε τάξει …λαγιαρνί»

του λέω «αν θυμάμαι˙»

«Σαν έρθει η …συντέλεια

και …ζούμε, θα το φάμε!»

.

«Άλλωστε, φίλε, τί το θες,

βρομά …χοληστερίνη

και ο Μαγκλάρας, ως γιατρός,

για κάποιους δεν εγκρίνει.»

.

«Μας είχε τάξει και λαγούς,

θαρρώ με …πετραχήλια!

Μας έφερε στα Κράβαρα

ν’ ανάψουμε καντήλια;»

.

Μα ο Μαγκλάρας άφαντος

(και η Χαρά, ομοίως)

κι εμάς τους …VIP μάς έλουσε

ένας ιδρώτας κρύος!

.

Εγώ και μια “επιτροπή”

(προσώπων …εξουσίας)

εκουβαλήθημεν εκεί

άνευ τινός ουσίας;

.

Δεν πήγα ’γώ γυρεύοντας

τη χείρα μου να σάξει,

(τον Κρήτα ήδη προ καιρού

τον είχα …επιτάξει!)

.

Μα ένα δάχτυλο …κουλό

μού κράταγε γενάτι

και δυσκαμψία ελαφρά

μου άφησ’ …αμανάτι!

.

Του παραμέσου ο καημός

κι η φυσιάτρου χρεία,

με φέρανε πισθάγκωνα

ως την …Αποδοτία!

.

Μα πού Μαγκλάρας, πού γιατρός,

μα που και …φρυγανέλια,

φοβήθηκα πως στα βουνά

θα τρώγαμε …παέλια!

.

Μια κήλη τον εκράτησε

Παρασκευή στο σπίτι˙

(προικώον τής συζύγου του,

γνωστό έως την …Κρήτη!)

.

Ταχειά όμως θα ’ρχότανε,

προτού μεσημεριάσει˙

μαστόρια επερίμενε

το σπίτι να …ισιάσει!

.

Απάνω που φουντώσαμε,

μερέψαμε αμέσως˙

«Έδωσα πλήρεις εντολές»

μας μήνυσε εμμέσως.

.

Από Λιμνίστα σ’ Ελατού

και ως τα Κρυονέρια,

είν’ ο Μαγκλάρας “καθεστώς”

σε κείνα τα λημέρια!

.

«Απ’ τον Μαγκλάρα, έρχομαι»

αμέσως αν δηλώσεις,

ό,τι θα φας κι ό,τι θα πιεις…

διπλά θα το πληρώσεις!

.

Και άμα πεις πως έρχεσαι

απ’ τη Χαρά σταλμένος,

ο μουσακάς στο πιάτο σου

θα ’ρθεί …χαροκαμμένος!

.

Η Ελατού στα πόδια μας

(μετά του Πολυκάρπου),

ως οιωνός …ευοίωνος

επίσκεψης ευκάρπου.

.

Τα πάντα στην …εντέλεια,

εν τάξει πεπραγμένα…

θα  ήταν και καλύτερα

αν ήταν …πληρωμένα!

.

Όμως εμείς ανάψαμε

κερί στον … Άγι’ Αντώνη

που είθιζε την χείρα του

στην τσέπη του να χώνει!

.

Νά’ ναι καλά η μάνα του,

εκεί που έχει πάει,

κι ο ντόκτορ μάλλον μεθ’ ημών

περίδρομο θα φάει!

.

Αφού πια χαλαρώσαμε

στη γη τού …Αλ Μπολιάρ,

τους ντόπιους ερωτάγαμε

περί του  …Σταζ Μαγκλάρ.

.

Μας είπαν πως δεν ήτανε,

φτυστό το …Ταζ Μαχάλ,

και ίσως να του ταίριαζε

το όνομα …Χαρχάλ!

.

Δεν ήτανε ευθυτενές,

ως είν’ οι Μαγκλαραίοι,

που έχουν το γονίδιο

και βγαίνουνε …ωραίοι.

.

Από προπάππου έγερνε

ο οίκος τού Μαγκλάρα

και έβαζαν για αλφάδιασμα

χαλίκια σε …τελάρα!

.

Ο αρχιτέκτων τού σπιτιού,

μπολιάρης απ’ την …Πίζα,

δεν έφτιαχνε οικοδομή

μην γέρνει απ’ τη ρίζα!

.

Χωρίς …σκολίωση αδρή

δεν έμπαινες στον οίκο

και για να κάτσεις όρθιος

ακούμπαγες σε …γίκο!

.

Στην τουαλέτα έμπαινες

σχεδόν οριζοντίως

κι ουρούσες προς την οροφή,

ξαπλώνοντας …υπτίως.

.

Είχε παράθυρα στενά

σα νά’ταν πολεμίστρα

και η σκεπή του έτρεχε

σαν φυσική …ποτίστρα.

.

Καθόσουν στο μπαλκόνι του

κι αντί τών οριζόντων,

είχες τη θέα των καλτσών

και τών χαμένων πόντων!

.

Κοιμόσουν και τα όνειρα

τα έκανες …μπακ απ,

για να τα δείς στο ξύπνιο σου,

μετά από …τσεκ απ!

.

Σαράντα πέντε μάστορες

κι εξήντα δυο μαχτίδια

κρεμούσαν για αντίβαρο

κάθε λογής βαρίδια!

.

Εν τέλει καταφύγανε

στον μάστρο …Καλατράβα,

που διεθνώς διέθετε

την καλυτέρα γκλάβα.

.

Την ώρα που αντίκρυσε

ο Ισπανός τον οίκο,

κραυγή τού ξέφυγε τραχιά

σαν ουρλιαχτό από λύκο!

.

Το «ούου» ταρακούνησε

τη γέφυρα στο …Ρίο

κι ο ντόκτορ εφοβήθηκε

μην χρειαστεί φορείο.

.

Του δώσαν ένα τσίπουρο,

λιγάκι να συνέλθει

και άλλα δυο απανωτά

ωσότου επανέλθει.

.

Όταν λοιπόν στανιάρισε

ο μάστρο-Καλατράβα

εζήτησε το τσίπουρο

να το κρατήσουν  …«κάβα»!

.

Μετά εστράφη στο γιατρό

και ρώτησε με έννοια:

«Πόθα κοκόρια θφάκθατε

θαν είχατε εγκαίνια;»

.

«Θαρρώ πως ένα κόκορα,

αγαπητέ Σαντιάγκο!»

«Ιδού, γιατί ο πύργοθ θαθ

πάθχει από …λουμπάγκο!»

.

«Θτεριώνονται τα χτίθματα

μωρέ μ’ ένα κοκόρι;

Εγώ για κάθε μέγαρο

θφάζω κι ένα …Μποχώρι!»

.

«Να πούμε του Πολύκαρπου

να σφάξει δυο κοκόρια˙

και το κακό να ξορκιστεί,

να φάν’ και τα μαστόρια.»

.

Ομίλησεν η λαίδη Χ ,

της κομητείας Φούλαμ,

κι ο ντόκτορ την εσκούντησε:

«Σταμάτα αδερφούλα μ’!»

.

«Ποια είν’ αυτή, ρε ντόκτορα,

που δίνει κι οδηγίεθ;

Εμένα τσάμπα μ’ έφερεθ

από τιθ Ιθπανιεθ;»

.

«Σαντιάγκο είναι η Χαρά,

απ’ το …Γουάϊλντ Σίτυ˙

κάνει εδώ …αγροτικό

κι έχει στην Πάτρα σπίτι!»

.

«Σε εκκλησία μετ’ αυτής

ενώθηκα με γάμο

και μόνο μες τα Τάρταρα

θα πω το  …αντιάμο!»

.

Ο Καλατράβα αλφάδιασε

για λίγο τη Χαρούλα

και τράβηξε τον ντόκτορα

κοντά, σε μιαν ακρούλα.

.

«Κι αν θφάκθειθ μια …Γκουέρνικα

το θπίτι δεν ιθιώνει!

Κάνε θυθία τη Χαρά

κι ο πόνοθ θου τελειώνει!»

.

«Θτην Άρτα έτσι έκαναν

και είδανε γιοφύρι˙

θτην Ιθπανία τα θφαχτά

τα έχουν πθωμοτύρι!»

.

«Τι να την κάνειθ τη Χαρά,

που λέει και το τραγούδι,

να την θυμάθαι κάλλιο νια

παρά κθερό λουλούδι!»

.

«Τη μάνα τής Μπουμπούκας μου

εγώ δεν θυσιάζω…

και, να σου πω, αν και γιατρός,

δεν έμαθα να σφάζω!»

.

«Αυτό δεν είναι πρόβλημα»

ακούστηκε από πέρα

κι εφάνη ο …Πολύκαρπος

κραδαίνοντας μαχαίρα.

.

«Χωρίς το μαγκλαρέϊκο

η Ελατού θα σβύσει˙

καλύτερα το μέλλον της

σε πτώματα να χτίσει!»

.

«Αν είν’ να σφάξω τη Χαρά

τήν σφάξω εδώ και τώρα,

με μάρτυρες την Ελατού

κι όλη την Άνω Χώρα!»

.

Κι εκεί που εκατέβαζε

το φονικό του χέρι,

να ο Μαγκλάρας στην τροχιά

ματώνει για το ταίρι!

.

Τότε ακούγετ’ ένα «γκντουπ»

στην κάμαρα τού οίκου

και ο Μαγκλάρας ξύπνησε

στους πρόποδες τού γίκου!

.

Λόγω τής κλίσης τού σπιτιού

εκύλησε απ’ την …κλίνη,

ξυπνώντας και ξεφεύγοντας

απ’ τ’ όνειρου τη δίνη!

.

Κάπου κοντά στην …κήλη του

ένοιωσε ένα ”σφάχτη”,

σηκώθηκε και κοίταξε

προς τη μεριά τού φράχτη.

.

Βλέπει την κόρη του Μπουμπού

με τη Χαρά να παίζει˙

αν κι όλα ήταν μια χαρά

στο νου είχε ένα γρέζι.

.

Τηλεφωνεί στην Ελατού

αν πήγε ο …Καλατράβα˙

«Γιατρέ, δεν ξύπνησες καλά,

δύο εσπρέσο τράβα!»

.

«Γαμώτο, κι εγώ νόμιζα

πως τσάκωσα τη λύση!

Την έχω μέσ’ στο σπίτι μου,

Θεός να με φωτίσει!»

.

Είν’ η χαρά που πάντοτε

τα πράγματα ισιώνει,

μα είν’ ακριβοθώρητη

και δύσκολα στεριώνει.

.

Μ.Π.

2008-2009

.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ

Ο ΧΑΡΙΛΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ

Ο γείτονας και συμπατριώτης μας Χαρίλαος Τρικούπης, γεφυρώνοντας το παρελθόν με το παρόν, μάς έστειλε από το υπερπέραν μία προτροπή, υπό μορφή μπροσούρας, σχετικά με τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Την αναρτούμε με την επιβαλλόμενη συγκίνηση:

"ΔΑΓΚΩΤΟ ΣΕ ΜΣΟΛΟΓΓΙΤΕΣ"

ΤΟ “ΔΑΓΚΩΤΟ” ΕΡΧΕΤΑΙ

Ως προς το “δάγκωμα”, ο οδοντίατρος Παπάρας συνιστά “προσοχή”, ιδιαίτερα στα προκεχωρημένης ηλικίας άτομα. Ψηφοδέλτια με …μασέλα θεωρούνται άκυρα. Από τα (εικονικά) επικοινωνιακά επιτελεία τών τοπικών οργανώσεων μάς διαβιβάστηκε το παρακάτω διαφημιστικό υλικό:

Η ΑΣΠΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΕΩΣ

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΜΠΑΙΝΕ ...ΓΙΟΥΤΣΟ!

ΟΝΟΥ ΟΝΑΡ

Βεβαίως, πέρα από τον φανατισμό, υπάρχει και η ψύχραιμη στάση τών πνευματικών ανθρώπων που πάντα θα πρέπει να την αφουγκραζόμαστε και να την αναδεικνύουμε. Είναι η άποψη τών “μπροστάρηδων” που ανοίγουν δρόμους για ώριμες σκέψεις και νέους προσανατολισμούς. Από την …WWF  λάβαμε την οπτικοποιημένη άποψη ενός “ζωντανού” μονόπλου:

ΟΝΟΥ ΟΝΑΡ!

ΜΝΗΜΗ ΤΑΚΗ ΚΡΗΤΑ

ΣΚΙΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

(Μνήμη Τάκη Κρήτα)

Ράθυμος εστί η ψυχή μου έως θανάτου. Ράθυμος και η γραφίδα μου να ακολουθήσει τους ειρμούς μου στις ατραπούς τής θλίψης όπου απανωτά μάς σέρνει, για μια ακόμα φορά, μια αδυσώπητη και ανελέητη μοίρα. Οι μέρες οι καλές έχουν περάσει  ανεπιστρεπτί. Ο κύκλος τών χαμένων φίλων γύρω μας έχει μεγαλώσει τόσο απελπιστικά, που οι εντός μου επάλληλες ελλείψεις έχουνε γίνει βρόχος στην τάλαινα ψυχή μου.

Δεν πρόλαβε καλά – καλά να περάσει ένας μήνας και πριν ακόμα χωνέψουμε πως χάσαμε τον φίλο μας τον Χρήστο Τσιμενίδη, ένα άλλο απανωτό χτύπημα, εντελώς απρόσμενο και το ίδιο βαρύ, ήρθε να προστεθεί στον προηγούμενο πόνο μας. Ο έτερος τών διοσκούρων, ο αγαπημένος φίλος και αδερφός Τάκης Κρήτας, πληρώνοντας φόρο ζωής στην ακρισία τής ειμαρμένης του, έφυγε – πολύ νωρίς και αυτός – από κοντά μας. Ο Χάρος μάς βρήκε μπόσικους αυτό το καλοκαίρι και έστησε το μακάβριο αλώνι του στη δική μας τη γειτονιά, για να θερίσει ψυχές και όνειρα, παίρνοντας τα καλύτερα παιδιά και τριτώνοντας το κακό που είχε ήδη ξεκινήσει το προηγούμενο καλοκαίρι με τον Παύλο Κυράγγελο.

Ο παιδικός μας φίλος, ο Τάκης με το αιώνιο χαμόγελο και την απέραντη καρδιά, προδόθηκε από την καρδιά του την ίδια και στις αρχές τού Αυγούστου πέρασε, από την όχθη τής ζωής, στην αντίπερα όχθη της Αχερουσίας. Κάμποσους μήνες πριν, είχε περάσει αλώβητος την στενωπό μιας άλλης περιπέτειας τής υγείας του, το βάρος τής οποίας είχε επιλέξει να το σηκώσει – ως ένα σημείο – σχεδόν μόνος του, μη θέλοντας να επιβαρύνει ψυχικά κανέναν από τους οικείους του και τους φίλους του. Οι περισσότεροι από μας γίναμε κοινωνοί αυτού τού γεγονότος, μόλις στο πρώτο επισκεπτήριο. Η λεπτότητα και η ευγένεια τού ανθρώπου που θέλει να περνά διακριτικά από τη ζωή, χωρίς να επιβαρύνει  κανέναν, στο απώγειό της! Επακολούθησαν ημέρες αγωνίας, αλλά τελικά όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Εργασιομανής, όπως ήταν, και με το …δικαίωμα που του έδινε η ιδιότητά του ως γιατρού, συντόμευσε το στάδιο τής ανάρρωσής του και άρχισε σταδιακά να μπαίνει στους παλιούς του ρυθμούς. Όλα πήγαιναν καλά και τίποτα δεν προιωνιζόταν το αδόκητο τέλος του, τήν 10^ης Αυγούστου του 2009. Εν τούτοις, φέρνοντας στο μυαλό μου την τελευταία φορά που είδα τον Τάκη, ακριβώς σαράντα μέρες νωρίτερα, στη γαμήλια δεξίωση τού Τάκη Κουτσογιάννη, όπου μετά από μια ανεπανάληπτη  βραδιά ευθυμίας και καθώς αποχαιρετιόμασταν, τον θυμάμαι που σχολίαζε, αστειευόμενος: «Γελάσαμε πολύ απόψε, μακάρι να μας βγει σε καλό!». Προαίσθημα ή τρόπος τού λέγειν;

Προικισμένος με το ψυχικό μεγαλείο και την ευαισθησία τών ανθρώπων που τοποθετούν τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες σε δεύτερη μοίρα, σε σχέση με την ιδέα τής προσφοράς προς ένα ανεξάντλητο φάσμα αποδεκτών, ο Τάκης σήκωνε – πάντα χαμογελαστά και αγόγγυστα – τα αλλότρια άχθη, με την ανιδιοτέλεια τού καλού ανθρώπου. Του ανθρώπου που αντλεί ευτυχία μοιράζοντας ευτυχία γύρω του. Ο συνδυασμός αυτών τών αρετών με την επιστημονική γνώση και το ταλέντο, στο πρόσωπο ενός γιατρού, αποτελεί το ιδανικό αμάλγαμα για την καταξίωση τού λειτουργήματος τής ιατρικής, τής επιστήμης που είχε επιλέξει ο δικός μας Τάκης να θεραπεύει. Ο γιατρός Κρήτας, καταξιωμένος ορθοπεδικός, δεν έβλεπε τούς ασθενείς του σαν «περιστατικά». Με την ανθρωπιά και την καλωσύνη που τον διέκρινε, κουβάλαγε τα άχθη τους επάνω του και ξαλάφρωνε μόνο μετά το εξιτήριό τους, χωρίς και μετά απ’ αυτό να παύει να νοιάζεται για την παραπέρα πορεία τους. Η ψυχή του και το λειτούργημά του, καταφυγή απάντων. Αδιακρίτως και ανιδιοτελώς. Δεν είναι τυχαίο που ο απροσδόκητος χαμός του συγκλόνισε όσους τον ήξεραν, ή είχαν ακούσει για αυτόν, στη γενέτειρά του, το Μεσολόγγι, στο χωριό τού πατέρα του, τη Γουριά, και στο Αιτωλικό, απ’ όπου κατάγεται η μάνα του. Ενα παλιρροϊκό κύμα δακρύων από την επαρχία Μεσολογγίου ήρθε και κατέκλυσε την Αθήνα, για να ενωθεί με τον Κωκυτό λύπης τών συναδέλφων του, από το Ασκληπιείο Βούλας, και τις οιμωγές τών ανθρώπων τής οικογένειάς του. Με τι λόγια να παρηγορήσει κανείς τη γυναίκα του, τη Ρίτα, δεσμό αγάπης, σύμπνοιας και κοινών αρετών, από τα φοιτητικά ακόμα χρόνια, για την απώλεια του συντρόφου της; Και πόσο κουράγιο θα πρέπει να ανασύρει η ίδια, από τα βάθη τής ψυχής της, για να σταθεί στα δυό παιδιά τους, την Κέλλυ και τον Πάνο, που αν και έχουν πάρει το δρόμο τους, είχαν ακόμα ανάγκη από τη στιβαρή παρουσία και την αγάπη τού πατέρα τους; Και τι να πουν στη μάνα του, την κυρά Κούλα, οι δύο τραγικές αδελφές τού Τάκη, η Όλγα και η Τζένη, που τον υπεραγαπούσαν και τον καμάρωναν; Πόσα «κατά συνθήκη ψεύδη» θα πρέπει να σκαρφιστούν για να παραπλανήσουν την υπέργηρη μητέρα τους, ώστε να μην αντιληφθεί την «απουσία» τού μονάκριβου γυιού της και να σκεδάσουν, την ίδια στιγμή, την ανομολόγητη ανατροπή τής φυσικής τάξης τών πραγμάτων που επεφύλασε στην οικογένειά τους μια άδικη μοίρα;

Για όσους πιστεύουν στο «επέκεινα», ο Τάκης ευρίσκεται εκ τού ασφαλούς στις τάξεις τών δικαίων. Και αυτό μεν μπορεί να είναι μια γλυκειά παραμυθία στις ψυχές τών ανθρώπων που τον αγάπησαν, και ιδιαίτερα τών οικείων του, όμως, εάν μπορούσαν να διαλέξουν μεταξύ τής «αγάπης» τού Θεού που – κατά τις δοξασίες τών θεοσεβών – καλεί κοντά του «ους αγαπά»,  και τής δικής τους αγάπης – που τον ήθελε δίπλα τους, είναι βέβαιο πως θα διάλεγαν το δεύτερο. Προσωπικά, θα ήθελα τον Τάκη κοντά μας, όπως θα ήθελα και τον Ηλία, και τον Χρήστο, και όλους όσοι έφυγαν νωρίς, πριν διαγράψουν ολόκληρο τον κύκλο τους. Δυστυχώς, αυτή είναι η η μοίρα μας και αυτή είναι η ζωή μας. «Χωρίς φτερά, περαστικοί, δυστυχισμένοι θνητοί», όπως λέει και ο Αριστοφάνης. Σκιές ονείρων. Ονείρων που φεύγουν και αφήνουν μέσα μας τις σκιές τους και μια πίκρα δυσβάσταχτη, φορτίο ασήκωτο για το υπόλοιπο τής μέρας ή τής ζωής. Καθώς, το όνειρο τού Τάκη φτέρούγισε για μακριά, η σκιά του έμεινε δίπλα μας, παρέα αχώριστη με τη δική μας σκιά. Ο Τάκης θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας, γιατί είναι εγκλωβισμένος στην καρδιά μας και κανένας Θεός, σκληρός και άκαρδος, και καμμιά μοίρα δεν μπορεί να τον ξεριζώσει από μέσα μας. Θα βρίσκεται σε κάθε καλή κουβέντα μας, σε κάθε όμορφη μουσική, σε κάθε ποτήρι που θα εγείρουμε, στις χαρές μας και στις λύπες μας, θα είναι πάντα μαζί μας. Η προσήλωσή του στις αξίες, που κάνουν γόνιμο το πέρασμά μας από τη ζωή, και η ανεπιτήδευτη αγάπη του για τον «πλησίον», ήταν αυτά που καταξίωσαν τον φίλο μας στις καρδιές και τη συνείδηση όλων. Έτσι που η φιλία του να είναι λόγος περηφάνιας για όσους την αξιώθηκαν.

Ο Τάκης ευτύχησε να συνοδεύσει την κόρη του Κέλλυ νύφη στην εκκλησία. Μια χαρά ανείπωτη για κάθε πατέρα. Μια χαρά που τη μοιραστήκαμε μαζί του, μόλις δύο μήνες πριν από το τραγικό γεγονός τής αναχώρησής του. Δεν πρόλαβε, δυστυχώς, να γευτεί τη χαρά τού εγγονιού που, όσον ούπω, έρχεται και που εύχομαι να αποτελέσει το βάλσαμο στις ψυχές όλων. Μαζί με το προαιώνιο γιατρικό που λέγεται χρόνος.

Ο Δημήτρης Κρήτας γεννήθηκε στις 10 του Φλεβάρη τού 1948 στο Μεσολόγγι, όπου έζησε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά του χρόνια, δίπλα στη λιμνοθάλασσα. Γυιος τού Παναγιώτη Κρήτα από τη Γουριά, καθηγητή φιλόλογου και γυμνασιάρχη τής Παλαμαϊκής Σχολής, και τής Αγγελικής, το γένος Τρικαλινού από το Αιτωλικό, τής καθ’ ημάς κυρά – Κούλας, μεγάλωσε, μαζί με τις δύο μεγαλύτερες αδερφές του, Τζένη και Όλγα, σε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον όπου κυριαρχούσε η αγάπη, η αξιοπρέπεια και το μέτρο. Η γειτονιά του, η ενορία τού Άϊ-Σπυρίδωνα, ήταν για τον Τάκη – όπως τον φωνάζαμε – ο κόσμος ολόκληρος. Ένας κόσμος αλλοιώτικος από τους άλλους, όπου τα παιδιά έπαιζαν κλεφτοπόλεμο στο σοκάκι που πρωτοέπαιξε και έζησε ο Παλαμάς, έπαιζαν αμάδες και κότσια μπροστά από το σπίτι τού Μαλακάση, κάπνισαν στη ζούλα το πρώτο τους τσιγάρο στο σπίτι τού Τρικούπη, ονειροπολούσαν αγναντεύοντας τη θάλασσα πλάϊ στο μνημείο τού Μάγερ, μάθαιναν ιστορία από την τοπογραφία τής πόλης και αντλούσαν περηφάνεια κάνοντας περιπάτους στον Κήπο τών Ηρώων. Παρά το αυστηρό πρωτόκολλο συμπεριφοράς, λόγω τής ιδιότητος τού πατρός Κρήτα, το «Κρητόπουλο» δεν …μάσαγε από «νόρμες» και τα τοιαύτα! Τα καλοκαίρια, ενταγμένος απόλυτα στο ξυπόλυτο τάγμα τών φίλων τής γειτονιάς, με περιβολή ένα μαύρο σώβρακο και μια άσπρη αθλητική φανέλα, αλώνιζε τα «σάλτσινα» ώρες ατέλειωτες. Με τη μπάλα, με το «πατινάζ» πάνω στο βρεγμένο σάλτσινο, με τον πετροπόλεμο και όλο τον απίθανο παιγνιο-πλουραλισμό τής παιδικής φαντασίας. Και όταν σουρούπωνε, έβγαιναν οι μανάδες με τη σειρά σε αναζήτηση τών βλασταριών τους, πότε φωνάζοντας μακρόσυρτα τα ονόματά τους και πότε ρωτώντας «Μην είδατε μαρές το ξεπατωμένο;».

Ο Τάκης ήταν μανιώδης ψαράς και μαζί με τον φίλο του Χρήστο Τσιμενίδη, που «έφυγε» μόλις ένα μήνα νωρίτερα, τον Γιάννο, τον Νίκο και άλλους, απολάμβανε για ώρες ολόκληρες την καλοκαιρινή μαγεία τού ψαρέματος στη λιμνοθάλασσα, συνήθως με πετονιά στην Τρίτη Καμάρα. Και το αποτέλεσμα σπάνια ήταν ευκαταφρόνητο! Το χειμώνα, στις μέρες τής ατέλειωτης βροχής, το παιγνίδι γινόταν πλέον «αστικό» και στεγαζόταν κάτω από τους τσίγκινους μόντζους ή τα ερείπια τών κατάλοιπων τής «κατοχής», σε «συνωμοτικές» συνάξεις, πότε για «χαρτιά», τριανταένα ή κολτσίνα, πότε για σταυροκόνι ή σκορδομπάτς και πότε για καμμιά «πρώϊμη», φυσικώς απαγορευμένη και εξόχως …αντιστασιακή, τζούρα «Ματσάγκου Εξαιρετικά»! Οι πρώϊμες ερωτικές του αναζητήσεις με τα ολιγάριθμα κορίτσια τής γειτονιάς, έφερναν πλειστάκις την κυρά Κούλα στα όρια τής «υστερίας»! Οι εκφράσεις απελπισίας «κακοπόπαθα η κακομοίρα» και «κακοχρονάχ’ς ξεπατωμένο», έχουν μείνει «ιστορικές»! Το παρατσούκλι Ψωμοτύριας, ιστορική φιγούρα τού «Φανού» διαχρονικώς, δοσμένο και αυτό από τον «νονό» όλων μας   Αγάπιο, τού έδινε τήν αύρα τής …διαολιάς, συνειρμικώς «κληρονομημένης» από τον αυθεντικό …Ψωμοτύρια (Τσιμπερλένιο), νυν Γάλλο πολίτη και ίσως …ακαδημαϊκό! Όμως, και το παιγνίδι και οι «διαολιές», στα όρια τού μέτρου. Το σχολείο, σχολείο και οι επιδόσεις πάντα εξαιρετικές, μια καλή παρακαταθήκη για τη μετέπειτα επιτυχία του στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Χωρίς το …στίγμα τού «σπασίκλα», επ’ ουδενί! Δεν θα ταίριαζε άλλωστε στην ιδιοσυγκρασία του, εικόνα και καθομοίωση τής μεγαλύτερής του αδελφής, τής Όλγας. Και ο γυμνασιάρχης πατέρας του, οιονεί «κέρβερος» για όλους, άνευ διακρίσεων. Οι περιορισμοί στη νυκτερινή κυκλοφορία, στα σφαιριστήρια και στον κινηματογράφο ήταν …οικουμενικοί. Όπως το φόρεμα τού πηληκίου και η – σχεδόν εν χρω – κουρά τής κεφαλής.

Ο Τάκης ήταν ένα ξεχωριστό άτομο. Με την προίκα τού αιώνιου χαμόγελου που δίνει η φύση σε όλους τούς καλόκαρδους ανθρώπους και με την αύρα τής ευγένειας που ξεχειλίζει από μια ευαίσθητη ψυχή, ο Δημήτρης είχε το χάρισμα να έλκει την φιλία και το ταλέντο να την διατηρεί εφ΄όρου ζωής , αλλά και να την μετατρέπει σε όρο ζωής. Φιλίες που προσέθετε σε παλιότερες φιλίες, και όλες να τις φροντίζει και να τις καλλιεργεί σαν σπάνια λουλούδια. Παράλληλα ήταν ένα άτομο που αγαπούσε τη ζωή σε όλες της τις εκφάνσεις και δεν παρέλειπε να τιμά κάθε πτυχή της. Στα μαθητικά πάρτυ, πρώτα στο Μεσολόγγι, τήν εποχή τού βερμούτ και τής μπανάνας και αργότερα στην Αθήνα, όπου τελείωσε το Λύκειο, συμμετείχε «ψυχή τε και σώματι».Του άρεσε ο χορός, ιδιαίτερα το ζεϊμπέκικο, ενώ και στο ποτό δεν «κόλωνε», εάν το κέφι και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα το καλούσε. Στην παρέα ήταν πάντοτε το «συν» και ουδέποτε το «μείον». Έτσι ακριβώς τον θυμούνται και οι συμφοιτητές του στο Πανεπιστήμιο, όπου μπήκε αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το  Λύκειο, το 1966. Στα φοιτητικά του χρόνια, γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Ρίτα Κουρτάκη που πολύ εύκολα μπήκε στην παρέα μας και στην δική μας καρδιά. Το σπίτι τους ήταν πάντα ανοιχτό και η επαφή μαζί τους πάντα απολαυστική.

Την Τετάρτη 5 Αυγούστου είχα ραντεβού με τον Τάκη και τον Λιάκο για ένα καφέ στα Εξάρχεια. Για κάποιο λόγο το ραντεβού αναβλήθηκε και το ορίσαμε για την επόμενη Τετάρτη, στις 12 Αυγούστου. Εκείνη την Τετάρτη ήπιαμε, με τον Λιάκο και τους άλλους συμμαθητές και φίλους, «πικρό» καφέ στη Ριζούπολη, στο στερνό κατευόδιο τού φίλου μας Τάκη.

«Όλα είναι ένα ψέμμα,

Μια ανάσα, μια πνοή,

Σαν λουλούδι κάποιο χέρι

Θα μας κόψει μιαν αυγή.»

Έστω αυτό το ζεϊμπέκικο στη μνήμη του λεβέντη φίλου μας, τού Τάκη Κρήτα.

Μ.Π.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ

Η ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΣ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ

Η Εξίσωση τής Θεωρίας τής …Απόλυτης Ηλιθιότητας, όπως διατυπώθηκε από τον Αλμπέρτο:

D = N(Χ+Ψ)^ν

^{Όσοι επιλύσουν την εξίσωση θα κερδίσουν μια εβδομάδα διακοπών στο …Γαϊδουρονήσι, με δικά τους έξοδα!}

^{Χορηγός: Βιολογικά Προϊόντα Πελάθρου}

GreenPiss

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ

(Κατευοδώνοντας τον Χρήστο)

 

Γυρίζοντας από το κοιμητήριο τής Δάφνης στο σπίτι μου, εκείνο το απόγευμα τής 14^ης Ιουλίου, όπου μόλις είχαμε συνοδέψει τον φίλο μας Χρήστο Τσιμενίδη στο μοναχικότερο ταξίδι τής ζωής του, στο μυαλό μου στριφογύριζε επίμονα το ρεφραίν ενός τραγουδιού τού Καζαντζίδη:

    

«Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι,

τους ωραίους μαύρη μοίρα μάς τους παίρνεις άπονα,

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, κι απ’ τον κόσμο αυτό θα πάρει

δυο λουλούδια, λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.»

     

Ο φίλος μας Χρήστος έφυγε από κοντά μας στις 13 Ιουλίου τού 2009, ολύμπιος, αξιοπρεπής και όρθιος, προλαβαίνοντας τη μοίρα του σε ότι επαχθέστερο είχε γραμμένο στα κιτάπια της για λογαριασμό του.

Μόλις μια μέρα πριν βρισκόμουνα στο Μεσολόγγι και σε μια συζήτηση, σχετικά με την ατυχία και τη μοίρα, άκουσα μια ιστορία για την απίστευτη ατυχία κάποιου που, ενώ έκανε αμέριμνος τη βόλτα του στην πλατεία τού χωριού του, δαγκώθηκε από μια οχιά – που έπεσε από το ράμφος ενός πελαργού – και μετά από λίγο πέθανε! Την ίδια στιγμή που άκουγα την ιστορία, ερχόταν στο μυαλό μου και η περίπτωση τού αδερφικού φίλου μου Χρήστου Τσιμενίδη, που ξαφνικά – πριν δύο περίπου χρόνια – εκεί που η ζωή του κύλαγε ομαλά και όμορφα, χτυπήθηκε από μια σπάνια αρρώστια, ίδια οχιά ουρανοκατέβατη και φαρμακερή, που κάποια μοίρα σκληρή και αποτρόπαια τού έρριξε στο δρόμο του, σμπαράλιασε τη ζωή του και, πριν καλά – καλά το καταλάβουμε, τον αφάνισε. Ποιόν; Τον Χρήστο! Τον υγιέστερο και εγκρατέστερο όλων μας!

Τι τραγική ειρωνία για τον φίλο μας, τον παιδικό και αγαπημένο που,  παιδιά ακόμα, τον μακαρίζαμε για την καλή του τύχη στα παιγνίδια μας – κότσια, σταυροκόνι, μπίλιες, χαρτιά και άλλα – αποκαλώντας τον …«παιδί τής Παναγίας»! Οι σαλτσινίσιες εμπνεύσεις μας, στα παιγνίδια, στις διαολιές και στα παρατσούκλια, δεν είχαν όριο. «Παιδί τής Παναγίας»! Τι ευφάνταστο και …θεοσεβές προσωνύμιο για τον θεωρούμενο «τυχερό» τής παρέας! Και αναρωτιέμαι σήμερα, κάνοντας ένα θλιβερό απολογισμό των συμβάντων μιας ζωής, εάν ήταν πράγματι, ο Χρήστος Τσιμενίδης, ή Τσιμεντίδης, όπως εναλλακτικά τον πειράζαμε – αναφερόμενοι στην «τσιμεντένια» κράση του – «παιδί τής …Παναγίας».

Μετά από …μισό περίπου αιώνα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως το παρατσούκλι ήταν εύστοχο, όχι τόσο για το ερμαϊκό σκέλος του, την τύχη, όσο για το άλλο, το σχετιζόμενο με τον χαρακτήρα του. Αυτό ήταν που, κυρίως, δικαίωνε το παρεγκώμιο και το μετουσίωνε σε εγκώμιο. Δεν είναι στις προθέσεις μου να εγείρω …θρησκευτικά προβλήματα, ούτε να συγγράψω απόκρυφα ευαγγέλια, είμαι όμως σίγουρος, και ας μην με παρεξηγήσουν οι θεοσεβείς για την «βλασφημία» μου, πώς ο Χριστός δεν θα είχε καμμία αντίρρηση να είχε τον Χρήστο αδερφό του. Ο Χρήστος ήταν, τω όντι, χρηστός, με την έννοια τού ανθρώπου που ζει και συμπεριφέρεται σύμφωνα με την ηθική και το δίκαιο και με την περιεχόμενο που έχουν οι λέξεις αυτές στη λαϊκή συνείδηση.

Ο Χρήστος έζησε με αρχές και αξίες που τις τήρησε απαρέγκλιτα σε όλη του τη ζωή, τη δυστυχώς – για όλους μας και πολύ περισσότερο για τους δικούς του – τόσο σύντομη. Στην επαγγελματική του διάσταση, ως κτηνίατρος, υπηρέτησε το δημόσιο συμφέρον με τόσο ζήλο, τιμιότητα και αυταπάρνηση που θα έπρεπε να είναι σημείο αναφοράς. Κάθε φορά που τον έβλεπα στην τηλεόραση, ήξερα εκ τών προτέρων πώς πάλι κάποιον κατεργάρη θα είχε βάλει στον πάγκο του, μετά από κάποιο κτηνιατρικό έλεγχο. Και αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο, γιατί πολλές φορές ερχόταν σε σύγκρουση με συμφέροντα και καταστάσεις. Αλλά αυτός, εκεί. Κέρβερος ολόϊδιος. Τσιμεντίδης, κανονικός! Είδος εν ανεπαρκεία για το ελληνικό Δημόσιο και σχεδόν ανύπαρκτο για το σύστημα που προσδιορίζει την ποιότητά του. Παράλληλα, ο Χρήστος, ήταν αταλάντευτα εγκρατής και λιτοδίαιτος, μερικές φορές σε βαθμό «εκνευριστικό», για μας τους εν «ασωτίαις» διάγοντας. Προς Θεού, βέβαια, μην δημιουργηθεί σε κανέναν η εντύπωση πως επρόκειτο για κάποιον από αυτούς που συνηθίζουμε να λέμε «ξενέρωτους». Το αντίθετο! Ο Χρήστος αγαπούσε τη ζωή και ήταν μέσα σε όλα. Συμμετείχε σε όλες τις εκφάνσεις της με κάθε του αίσθηση και με όλα του τα κύτταρα. Διέθετε μια αυτοαναφλεγόμενη διάθεση που δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο, πλην τής καλής παρέας, για την κορύφωσή της. Πάντα γελαστός, σαν ανοιξιάτικος ήλιος και πάντα ευχάριστος, σαν θαλασσινή αύρα. Με την καλή κουβέντα και το καλαμπούρι. Η καρδιά του πλατιά σαν αμπολιά και η καλωσύνη του μεγάλη σαν  τα παιδικά μας όνειρα. Όμως, εμείς δεν τον βγάλαμε … «αδελφόθεο» για όλα αυτά, που έτσι κι αλλιώς τα θεωρούσαμε δεδομένα και αυτονόητα στοιχεία τού χαρακτήρα του, αλλά για την …άνωθεν δύναμη που τον «βοηθούσε» να μας μαζεύει τις μπίλιες, τα κότσια και το διακύβευμα των αμάδων. Και αντίθετα, από ότι λέει η παροιμία, ο Χρήστος κέρδιζε, όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά και στον …έρωτα! Ήταν ο Ροβήρος ο Κατακτητής, όπως υπέγραφε στα μαθητικά «άλμπουμ» τής εποχής. Τής εποχής τής αθωότητας και των εν …διανοία «αμαρτημάτων». Ήταν ο αγαπημένος τών κοριτσιών. Καί όχι άδικα γιατί, συν τοις άλλοις, ήταν και ευειδής, σε αρχαιοελληνικό βαθμό.

«Ήσουν καλός, ήσουν γλυκός, είχες τις χάρες όλες,

 όλα τα χάδια τ’ αγεριού, τής γης όλες τις βιόλες»

θα τραγουδαγε ο Μπιθικώτσης από ψηλά για τον φίλο κι  αδερφό μας που χάθηκε τόσο άδικα και πρόωρα.

Στην τελευταία πράξη τής ζωής τού Χρήστου ανεκάλυψα και πρόσθετα στοιχεία του χαρακτήρα του, από αυτά που μπορεί κανείς να τα διαισθάνεται ή να τα υποθέτει, αλλά – συνήθως – εκδηλώνονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, όπως αυτές που έζησε ο φίλος μας τα δύο τελευταία χρόνια. Ο Χρήστος ποτέ δεν έχασε το κουράγιο του. Απ’ το περίσσευμά του έδινε και σε μας, που είτε τον επισκεπτόμασταν, δυστυχώς λιγότερο από όσο θα έπρεπε, είτε τού τηλεφωνούσαμε, αισθανόμασταν μια αμηχανία και διστακτικότητα, προσπαθώντας να ραφινάρουμε τις λέξεις και να λογοκρίνουμε τα λεγόμενά μας, σε μια προσπάθεια να μην μιλήσουμε για το «πρόβλημα». Από την «δύσκολα» μας έβγαζε πάντα ο ίδιος ο Χρήστος, είτε με κάποιο αστεϊσμό, είτε οδηγώντας την κουβέντα σε ανώδυνα πεδία. Τελικά έμεινα με την απορία για το ποιος βοηθούσε ποιον. Αυτό λέγεται ευγένεια ψυχής και μεγαλοπρέπεια, σύμφυτα στοιχεία τής γενναιότητας ενός εξαιρετικού άνδρα.

Τελικά, το «παιδί τής Παναγίας» ήταν ένα κράμα τύχης και ατυχίας. Τυχερός γιατί γεννήθηκε υγιής και χαρισματικός. Άτυχος γιατί έχασε από πολύ μικρός τη μάννα του. Τυχερός γιατί είχε μια απαράμιλλη γιαγιά την Ιφιγένεια και ένα μειλίχιο παππού τον Αντώνη, που μαζί με τις θείες του, και ιδίως την Κούλα, τον μεγάλωσαν με όλη την αγάπη και τη φροντίδα που τού άξιζε. Μια αγάπη που περίσσευε και αγκάλιαζε και εμάς τους φίλους του, που είχαμε το Κεκέϊκο (σημερινή «ΔΙΕΞΟΔΟΣ») και σαν δικό μας σπίτι. Τυχερός που έκανε οικογένεια και απέκτησε δύο εξαιρετικά κορίτσια, την Καλλίνα και την Κατερίνα, και άτυχος που χώρισε. Τυχερός που είδε τα παιδιά του να παίρνουν επαγγελματικά το δρόμο τους και άτυχος που θα παρακολουθεί από μακρυά τις χαρές που θα έρθουνε. Άτυχος που χτυπήθηκε από μια σπάνια και αγιάτρευτη αρρώστια και «τυχερός» που δεν ταλαιπωρήθηκε, φεύγοντας όρθιος και αξιοπρεπής, όπως και έζησε. Τυχερός που είχε γύρω του την οικογένειά του, τους συγγενείς και τους φίλους του που τού συμπαραστάθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τυχεροί όλοι εμείς που τον είχαμε φίλο και άτυχοι που τον χάσαμε τόσο νωρίς.

Φίλοι με τον Χρήστο, όπως και με τα περισσότερα παιδιά τής γειτονιάς τού Άϊ-Σπυρίδωνα, από τα γενοφάσκια μας. Φιλίες που σφυρηλατήθηκαν ήδη από την προεφηβική ηλικία, μέσα σε δύσκολα, για άλλους περισσότερο και για άλλους λιγότερο, χρόνια. Με κοινό φόντο τη λιμνοθάλασσα, τα σάλτσινα, το Μεσολόγγι και τα όνειρα. Με το μοίρασμα της αγάπης και της ανέχειας. Φιλίες που μάς κρατάνε ακόμα δεμένους, με τα ίδια σπάργανα, όπως και πρώτα. Τι κι αν δεν βλεπόμαστε μεταξύ μας, όσο συχνά θα θέλαμε. Αρκεί ένα σφύριγμα τού «αρχηγού» για να δώσουμε όλοι το «παρών». Και όταν ανταμώνουμε, είναι σαν να μην χωρίσαμε ποτέ. Ο καθένας κουβαλάει μαζί του και το δικό του κομμάτι σάλτσινο και όπως τα ταιριάζουμε το ένα δίπλα στο άλλο, φτιάχνοντας το παζλ τής ζωής μας, ανασταίνουμε εποχές, πρόσωπα και μνήμες. Μεγαλώσαμε πια και το παζλ, όσο πάει και γίνεται πιο ελλιπές. Δίπλα στα καμμάτια που χάθηκαν χθες ή προχθές, προστέθηκε τώρα και εκείνο του Χρήστου. Δίπλα με αυτό τού Ηλία, τού Γιάννη, τού Παύλου και όλων όσοι έφυγαν νωρίς από κοντά μας.

Ο Χρήστος ήταν από τους ιδρυτικούς …αναγνώστες του «ΦΑΝΟΥ» και μόνιμος … V.I.P. τών «στηλών» του. Εάν ήταν κοντά μας, σίγουρα θα παραδεχόταν πως είχε πάντα …ευνοϊκή μεταχείριση από τον γράφοντα και πως για λογαριασμό του διέθετα τα καλύτερα τών επιθέτων: ταχύπους, ωκύπους, θυελλώδης, ορμητικός, ακάθεκτος και πάει λέγοντας. Βεβαίως, όπως συμβαίνει με όλους όσοι διαθέτουν χιούμορ, δεν ενοχλούταν ποτέ από τα πειράγματα. Έτσι έγινε και με τον «Κινγκ της Σενεγάλης», που έγραψα με αφορμή τα επαγγελματικά ταξίδια του στην Αφρική και το ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό που μας έδειχνε, παράλληλα με τις γλαφυρές διηγήσεις του, σε κάποιες από τις τελευταίες συναντήσεις μας, πριν ακόμα εκδηλωθούν τα πρώτα συμπτώματα τής αρρώστιας που υπέβοσκε. Τα πειράγματα, σχετικά με τις μαύρες καλλονές που τον πλαισίωναν, πήραν έμμετρη μορφή στο πόνημα αυτό, που έμελλε να είναι και το ύστατο σκώμμα μου προς τον και καλόκαρδο φίλο μας.

 

«Ποιο τέκνο του Αλέξανδρου

και της σεπτής Καλλιόπης

κατέκτησε την ήπειρο

νοτίως της Ευρώπης;»

 

Ιδού οποίον αίνιγμα

εκ της Σφιγγός ετέθη

και μήτε εξ Οιδίποδος

η λύση δεν ευρέθη!

 

Την σήμερον είναι γνωστόν

πως γόνος των Κεκαίων

«κατέκτησε» την Αφρική

που του ανήκει πλέον!

 

Υβρίδιο κόρης Κεκέ

με Θεσσαλονικέα

μεγάλωσε και έγινε

γνωστός σαν το …ΙΚΕΑ!

 

Διάσημος στην Αφρική

πιο κάτω απ’ το Νείλο,

αποτελεί στο …Τσιμπουκτού

της έριδος το μήλο!

 

Το ξέρει το Βατικανό

και το Φανάρι ήδη

ότι οι μαύρες (συν Θεώ)

λατρεύουν …Τσιμενίδη!

 

κ.λπ. κ.λπ.

( http://fanospress.wordpress.com/2007/10/11/Ο-king-ΤΗΣ-ΣΕΝΕΓΑΛΗΣ/ )

 

            Αδερφέ, αυτό το κείμενο δεν επέχει τη θέση νεκρολογίας. Νεκροί είναι αυτοί που δεν έχουν κανένα να τους αγαπά και να τους θυμάται. Όσοι πιστεύουν στην επέκεινα ζωή και στον Παράδεισο, είναι σίγουροι πως βρίσκεσαι εκεί επάνω, ήρεμος και γαλήνιος. Δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθούμε και σε ποιους ουρανούς ή γαλαξίες, αλλά με το δεδομένο τής ηλικίας μας και με βάση τη …στατιστική, είναι νομοτελειακά σίγουρο πως σε κάποια στιγμή θα συναντηθούμε εν χώματι. Ως τότε, και αν εν τω μεταξύ μας κάνει την χάρη να μην μας …θυμηθεί ο κ. Αλτσχάϊμερ, θα σε σκεφτόμαστε. Όταν θα περπατάμε στους δρόμους τού Μεσολογγιού, θα σε αισθανόμαστε δίπλα μας και θα αναπολούμε τις στιγμές που ζήσαμε μαζί. Κάθε φορά που οι φίλοι και συμμαθητές σου θα συναντιόμαστε, θα σπένδουμε στη μνήμη σου, επιμένοντας στις σπονδές οίνου και συγχώρα μας εκ των προτέρων για την …παρασπονδία μας. Το κρασί είναι ένας «φίλος» που θα έπρεπε να τον είχες γνωρίσει. Δεν αναπληρώνει κανένα κενό, αλλά τις περισσότερες φορές κάνει καλή παρέα. Και στις χαρές και στις πίκρες, ιδίως στις δεύτερες.

 Αντίο φίλε.

             

ΤΑ “ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΟΕΙΔΗ” – Μέρος 2

ΤΑ «ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΟΕΙΔΗ» – Μέρος 2^ο

 Σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου, στις 8 Ιουλίου 2009, με τίτλο «Τα μεσολογγιτοειδή», αναφερόμουν σε μια ολιγομελή κατηγορία «συμπολιτών» μας, στους οποίους απέδιδα τα εξής χαρακτηριστικά: μικροψυχία, μικρότητα, στενοκεφαλιά, ανεπάρκεια, συμπλεγματική ψυχοσύνθεση, αλαζονεία, καπηλεία, εγωκεντρισμό, παραγοντισμό, υστεροβουλία και αυνανιστική ακράτεια. Το κείμενο ήταν γενικό και κατέγραφε την τάση μιας χούφτας ατόμων που θα επιθυμούσαν να είναι στο προσκήνιο τών κοινών, αλλά επειδή – εκτός από τους  εαυτούς τους – δεν αντιπροσωπεύουν κανέναν άλλον, προσπαθούν να παίξουν τον ρόλο τους κινούμενοι παρασκηνιακώς και υποχθονίως. Δεν γράφτηκε σαν απάντηση σε κάποιο δημοσιεύμα ή επιστολή και εν γένει δεν φωτογράφιζε κανέναν. Φυσικά , γραφοντάς το, είχα κατά νου κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα, κάποια τα υπέθετα και κάποια δεν τα γνώριζα. Το ευχάριστο είναι πως τα «μεσολογγιτοειδή», όντας και …βλακοειδή, τσίμπησαν σαν …κούτλες και ξεκεφάλωσαν σαν τέρατα τού …Λόχνες από το …σκατείο τους! Καθόλου παράξενο το ότι ανεγνώρισαν στο τσουβάλι τών προαναφερθέντων χαρακτηρισμών τούς εαυτούς τους και ταυτοποίησαν τα –ειδή με τη μούρη τους. Έλα όμως που εξανέστησαν γιατί, λέει, «τους έβαλα στο ίδιο τσουβάλι» (ποιούς άραγε με ποιούς;) και απέστειλαν στο Blog μου (saltsinologies) κάποια σχόλια, υβριστικά και ανερμάτιστα, συνεπή τουτέστιν με τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Δεν ήταν πολλοί. Τρεις με τέσσερες. Λιγότροι, δηλαδή, και από μια …χούφτα, όπως ακριβώς τους υπολόγιζα. Επειδή το διακαίωμα τού αυτοπροσδιορισμού είναι διεθνώς κατοχυρωμένο, εάν κάποιος αναγνωρίζει στον εαυτό του τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του «μεσολογγιτοειδούς», καλώς κάνει και δεν έχω καμμμιά διάθεση να τον πείσω περί του αντιθέτου. Τα σχόλιά τους και η ανωνυμία τους (ηλεκτρονικοί χίτες) μου δίνουν το δικαίωμα να προσθέσω στο μπουκέτο τών χαρακτηριστικών τους και όσα μου είχαν διαφύγει στο προηγούμενο κείμενο και μου αποκαλύφθηκαν με την ενέργειά τους. Την απύθμενη βλακεία τους και την θρασυδειλία τους. Δεν προκειται να ασχοληθώ ξανά με τη σκωροσέχτα τους. Ο αγώνας με τη βλακεία είναι μάταιος.

 

,

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑΡΑ

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Το τρις, τι νά ’ναι άρα; Έργον ανδρός σοφώτατου ή γάμος τού Παπάρα; Δεν είναι απλούν, για έναν άλτη τού τριπλούν, να κάνει γάμους μόνον εις διπλούν! Το «τρίτο στεφάνι» ουν, ήταν νομοτελειακά αναπόφευκτο και, ως λέγεται, χρυσούν! Ο ευτυχής γαμβρός, εξαιρετικά προπονημένος στο αγώνισμα τής άρσης συζυγικών βαρών, αφού πέρασε αλώβητος τα τεστ κοπώσεως δύο γάμων, ισοδυνάμων τουλάχιστον με εξαγωγή τραπεζίτη άνευ …στελεχιαίας, και επειδή δεν έβγαλε ακόμα τον …φρονιμίτη, απεφάσισε να δοκιμάσει την αντοχή του με ένα τελικό (;) …τρίπλεξ!

Μόλις οι φήμες περί του …τριάθλου εκυκλοφόρησαν ανά τας ρύμας και τους οίμους του Μεσολογγίου, το πρώτο ερώτημα που ηγέρθη σχετιζόταν με το είδος τού γάμου. Θρησκευτικός ή πολιτικός; Όταν οι τον πολιτικό γάμο καθιερώσαντες σοσιαλιστές, επεσφράγισαν την καινοτομία τους και τον όψιμο έρωτά τους με …παπά και με κουμπάρο, τι θα μπορούσε να αναμένει κανείς από έναν ακραιφνή μύστη τών ελληνοχριστιανικών ιδεωδών; Όντας παιδί παπά, εξ ου και …Παπάρας (οι λοιπές ετυμολογικές εκδοχές απορρίπτονται και από τον …Μπαμπινιώτη), ο διακεκριμένος οδοντίατρος δεν θα ηδύνατο να μετέλθει ετέρου γάμου πλην του θρησκευτικού τοιούτου. Άλλωστε, στον χορό τού Ησαϊα, μόνο έναν ή δύο …γάμους απέχει ακόμα, ώστε να θεωρηθεί ο…Φρεντ Ασταίρ τού ειδους! Το μυστήριο εγένετο μυστικά, πιο μυστικά και από τον Μυστικό Δείπνο, σε κύκλο ιδιαίτερα στενό, ίσως στενότερο και από τον …καβάλο τού γαμβρού. Περιδιαβαίνοντας το ιντερνέτ, διεπίστωσα πως ούτε ένας …παπαρά-τσι δεν πήρε είδηση το γεγονός τής τρίτης πράξης τού Παπαρείου Έπους! Η μυστικότης με την οποία περιεβλήθη το μυστήριον, αποτελεί κυριολεκτικώς μυστήριον. Δεδομένου τού εξωστρεφούς χαρακτήρα τού μύστου (τής στοματικής κοιλότητος) τού Ασκληπιού, θα ανέμενε κανείς την τέλεση τού γάμου όχι στην Κανά, αλλά τουλάχιστον στο …Μαρακανά! Άσπονδοι τινές φίλοι του, σχολιάζοντες το γεγονός, προέτρεξαν να υποθέσουν ότι, παπαρείου ιδιοσυγκρασίας ένεκεν, ο υιός τού παπά θα είχε καταστήσει έγγυον την ευτυχή κόρη και ίσως το προκεχωρημένο τής καταστάσεώς της να μην επέτρεπε την δημόσια έκθεσή της. Με όσα, εκ των υστέρων, διαπιστώσαμεν – ιδίοις όμμασι -  και παρά το οφθαλμολογικώς αναξιόπιστον τού δέργματός μας – τοιούτος λόγος δεν συνέτρεξεν επ’ ουδενί. Κατά τήν άποψή μας, οι λόγοι ήταν καθαρά …πολιτικοί. Γνωστής ούσης τής γαλαζοαίματης πολιτικής καταγωγής τού ανδρος, διαπεπιστευμένου στο Μπάκιγχαμ ως σερ …Gammy John – Papar, στην περίπτωση ανοιχτού γάμου θα ήταν κοινωνικά υποχρεωμένος να προσκαλέσει την Ρηγίλλης άπασαν, των λαμογιών και των …τριχωνιών μη εξαιρουμένων, όπερ θα ερχόταν σε μετωπική σύγκρουση με τούς νεώτερους ιδεολογικούς του προσανατολισμούς. Άλλωστε, είναι γνωστή, ήδη από την εποχή τής ύστερης «Παπαριάδας» (2004), η ψύχρανση τών σχέσεών τού ιατρού με τον μπουχέσα «αρχηγό» του και την κουστωδία του. Με τον εν στενώ γάμο του ο Παπάρας απέτρεψε τους πολιτικούς κλυδωνισμούς, διασφάλισε την …ανώμαλη πορεία τής χώρας και δεν ετάραξε τα νηφάλια μπάνια τού λαού. Αυτή είναι η καθαρή αλήθεια και ό,τι πέραν αυτού διαδίδεται, ανήκει στη σφαίρα τής …παπαρολογίας.

 

Εκείνο που με στενοχώρησε, ως Μεσολογγίτη προσκεκολλημένο στις παραδόσεις, είναι το ότι δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το τελετουργικό που προηγείται και έπεται τού γάμου. Τουτέστιν, το…στρώσιμο τού κρεβατιού, την έκθεση τών προικιών και, κυρίως, το άπλωμα τού αιματοβαμμένου νυφικού σεντονιού στο πρεβάζι του νυμφώνος, κατά την επομένη τής πρώτης γαμήλιας νύχτας! Στον νυμφώνα σου ρέπω, αλλά χρώμα δεν βλέπω! Είναι σίγουρο ότι ο Τάκης, ως καθαρόαιμος ορθόδοξος, δεν θα είχε αγγίξει τη νύμφη, έργω τε και διανοία, προκαταβολικά. Επειδή δεν επιθυμώ να εκχωρήσω στη φαντασία μου την περιγραφή των περί την 6^η Ιουνίου γεγονότων που, έτσι κι αλλιώς, πλην τού πέπλου τής νύφης, περιελάμβαναν και πέπλον μυστηρίου, θα περιοριστώ εις τα τής γαμηλίας δεξίωσης που εγένετο την 1^η Ιουλίου τού (εφεξής καλουμένου) παπαρείου έτους 2009, στο ξενοδοχείο «Καβαλλάρης Παλλάς», στην Πάρνηθα.

 Αναλύοντας σημειολογικά την ημερομηνία και τον τόπο τής δεξίωσης, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα: Κατ’ αρχήν, η 1^η Ιουλίου, ημέρα εορτής τών Αγίων Αναργύρων (ιατρών), επελέγη το πρώτον για λόγους …συναδελφικής αλληλεγγύης προς τους αγίους, το δεύτερον για να υπογραμμισθεί το ανάργυρον τού επιστήμονος και το τρίτον για να τονισθεί η ανιδιοτέλεια τού ανδρός και συζύγου. Όχι σαν και μερικούς που είχαν βάλει στο «μάτι» κάτι …σαλέ στις Άλπεις! Όνομα και μη χωριό (…σλοβενικό). Σε ότι αφορά την επιλογή τού ξενοδοχείου, «Καβαλλάρης», κρίνοντας από τον τίτλο, τα πράγματα είναι αρκούντως …αυτονόητα και βατευτικώς ξεκάθαρα! Μόνο μην το μάθουν και πλακώσουν τίποτα καλόγεροι εκ Βατοπεδίου, συγχέοντας την πισίνα, πέριξ τής οποίας τοποθετήθηκαν τα τραπέζια, με τον άγιο …πισινό τους. Πίσω μου σ’ έχω Σατανά!

 

Αξιώθηκα να έχω την υπερτάτη τιμή, εκπροσωπώντας τον «ΦΑΝΟ», να είμαι ο μοναδικός εκπρόσωπος τού εγχωρίου και διεθνούς τύπου, που παρευρέθη στο περί ου ο λόγος ιστορικό κοσμικό γεγονός! Μπορεί να μην έγινε ευρύτερα γνωστό, αλλά οι “NEW YORK TIMES”, το CNN και έτερα μέσα, «έφαγαν» – κυριολεκτικώς – «πόρτα»! Πέραν αυτού, η τοποθέτησή μου στο τραπέζι με το νούμερο «8», καθώς και η σύνθεση των παρακαθημένων σε αυτό, θα πρέπει να ήταν έργο θείας φώτισης τού γαμβρού, κατά τη διάρκεια …φωτεινού διαλείμματος. Εκ δεξιών μου καθόταν ο άρχων τής ορθοπεδικής και αναστυλωτής τής δεξιάς μου μούντζας Τάκης και εξ ευωνύμων ο φωτοδότης οφθαλμίατρος Λιάκος. Παρά τω Τάκη εξέπεμπε σε FM ο …ραδιούργος Μάκης, παλιός σκηνοθέτης τής Τσινετσιτά, και δίπλα του ελάμπρυνε την παρέα με την ιταλική του φινέτσα, ο χρηματιστής Νάσιο Γκρατσίνι, συνοδευόμενος και υπό τής χαριτοβρύτου θυγατρός του. Οι σύντροφοι και ηγερίες τών προαναφερθέντων συνδαιτημόνων ήταν οι επίσης ωραίες νότες στη μεσολογγίτικη συμφωνία τής χαράς. Σε γειτονικά τραπέζια καθόταν ο γνωστός δικηγόρος τών Αθηνών Νιόνιος και ο παλαίμαχος στυλοβάτης τού Υπουργείου Γεωργίας Ρωμύλος, ενεργός Αϊ-Συμιώτης.

 

Το μεσολογγίτικο λόμπι τών προσκεκλημένων, παπαρείω χάριτι, ευρισκόταν σε απόσταση …ασφαλείας από το αντίστοιχο τής νύφης, γεγονός που προσέφερε μία άνεση στους πειραχτικούς αστεϊσμούς, στο συγκρατημένο …κοινωνικό σχολιασμό και στην ιστόρηση διαχρονικών ανεκδότων από τα έργα και τας ημέρας τού ευτυχούς γαμπρού. Εμφανής ήταν η απουσία τού συμπαθούς Γκούφι ο οποίος δεν παρευρέθη λόγω θλάσεως τού …τρίτου «ποδιού» του! Αναμένοντας το νυφικό ζεύγος, ο τσινετσιτικός Μάκης έκανε ένα φλας μπακ στα φοιτητικά χρόνια τών μεσολογγιτών τής εποχής «Φανού», υπό τους ήχους μιας εξαιρετικά επιλεγμένης μουσικής που παρέπεμπε στη δεκαετία εκείνη. Από το μουσικό ρεπερτόριο έλλειπε λίγος …Πουτσίνι και κάμποση «Καβαλλερία ρουστικάνα» για να είναι τέλειο. Από το ανεκδοτολογικό ρεπερτόριο χαρακτηριστικό ήταν το επεισόδιο τής πρώτης απόπειρας τού φοιτητού Παπάρα να ανακουφίσει τον …αδερφό τού Λιγούρα Πάνον, υποφέροντα εκ πονοδόντου, οφειλομένου εις προκεχωρημένην κουφάλαν. Ο φέρελπις ιατρός, νομίζοντας ότι πραγματοποιούσε άλμα τριπλούν, έλαβε τοσούτο …ντάνος ώστε, πραγματοποιώντας την ένεση, η βελόνα διαπέρασε το, όχι ιδιαίτερα ευτραφές, μάγουλο τού ισχνού Πάνου, εκχέοντας το παυσίπονο στον περιβάλλοντα χώρον! Ο Γκούφι, σχολίαζοντας το επεισόδιο, τω καιρώ εκείνω, έφα: «Εάν κάνει σεξ με την ίδια τεχνική, δεν πρόκειται ν’ αφήσ’ σουμιέ …αγκάστρωτο!».

 

Ελικόπτερα περιίπταντο τού χώρου και επειδή γνωρίζαμε πως δεν είναι πυροσβεστικά, μιας κι αυτά η κυβέρνηση δεν τα έχει νοικιάσει ακόμα, υποθέταμε πως θα ήταν τής προσωπικής ασφαλείας τού ζεύγους και περιμέναμε πως κάποιο απ’ αυτά θα κατέβαζε με ανεμόσκαλα τον Παπάρα εξ ουρανού. Τροφή για τέτοιου είδους εξεζητημένα, και όχι πλέον πρωτοποριακά, σενάρια, έδωσαν στις σκέψεις μαςκαι οι φήμες περί παχυλής φερνής τής νύφης Ιουλιέτας, κόρης τών «Καπουλέτων» τής Κυψέλης. Γνωρίζοντας την ανυστερόβουλη διάθεση τών «Μοντέγων» τού Μεσολογγίου, είμαστε σίγουροι πως δεν διαπραγματεύτηκαν το τρίτο στεφάνι τού «Ρωμαίου». Άλλωστε, ο «Ρωμαίος» – παρά το αναμφισβήτητο κάλλος του – ήταν και ελαφρώς …παραγινωμένος. Όμως, ως σεξ-πειρικός ήρως, πεφημισμένος για τα προσόντα του και ως …sex symbol, περιβεβλημένο με την παλαιά του αίγλη δίκην φωτοστεφάνου, διατηρούσε εισέτι κάποια αξιοζήλευτη θέση στο χρηματιστήριο τών λατίνων γαμπρών. Για τον λόγο αυτό, συνυπολογίζοντας και το πολιτικό βάρος τού «Ρωμαίου», οι Καπουλέτοι εναπέθεσαν στους πόδας του το βάρος του σε …χρυσάφι. Αφαιρέθηκε βεβαίως από τον υπολογισμό το βάρος τής καρδιάς, που κατά κοινή παραδοχή θεωρείται αφ’ εαυτής χρυσή, και το βάρος τού «μορίου» μετά τών λιμπών, διότι, ως έφα ο χρηματισυής Γκρατσίνι, εάν συνυπολογίζοντο θα έριχναν τους Καπουλέτους σε …χρεωκοπία! Εάν οι ως άνω υποθέσεις έχουν πραγματική βάση, τότε εξηγείται και η αποδιδόμενη στην Ιουλιέτα ιδιότητα ως «κόρης ευεργέτου»! Δεν γνωρίζω το φάσμα των ευεργεσιών του πενθερού και ούτε αν η παλιννόστηση του Παπάρα στο ρόλο τού συζύγου θα μπορούσε να εκληφθεί ως «ευεργεσία». Το σίγουρο είναι ότι, τουλάχιστον εγώ, αισθάνομαι ευεργητημένος που παραβρέθηκα στον γάμο του αιώνα.

 Επιτέλους, και μετά από καθυστέρηση μιας περίπου ώρας, λες και σκηνοθέτησε ο Αγγαλόπουλος την τελετή, έφθασαν οι νεόνυμφοι, υπό τους ήχους ενός θριαμβευτικού εμβατηρίου καί ουχί τής …πέμπτης συμφωνίας, όπως θα επιθυμούσε ο γράφων. Οι κοινωνικοί σχολιασμοί τής ομηγύρεως κόπασαν, ελαφρώς, και το ζεύγος των νεονύμφων προσέλκυσε, φυσιολογικά, την προσοχή μας. Περιχαρείς και ενθουσιασμένοι, μετά δακρύων ή άνευ, συμμετείχαμε στο εορταστικό κλίμα κεκραγόντες και λέγοντες: «Τάαακηηη, πάντα τέτοιαααα!» «Και του …χρόνου!» «Να τα …’κατοστήσεις, μαννούλα μ’!». Ο γαμπρός, πλέων εις πελάγη ευτυχίας και …οίνου, ανταπέδιδε: «Κι στα δ’κά σας παλιουχουνάρες!». Στο τραπέζι οκτώ, ανεβήκαμε όλη την οκτάβα τής ευθυμίας, ο δε γαμπρός, πότε εξ ενστίκτου (…βασικού) και πότε προσκαλούμενος (…τελεφωνικώς) από τον Λιάκο, διήλθεν μεθ’ ημών το μεγαλύτερο μέρος τής βραδιάς, δίνοντας ρεσιτάλ μέθεξης. Ελπίζω να μην μας παρεξήγησε το σόϊ των ευεργετών, αλλά και εμείς, από την ευρύτερη «οικογένεια» τού γαμπρού, δεν αισθανόμαστε λιγότερο ευεργέτες με την γάμω παραχώρηση τού αγλάϊσματός μας, τού ωκύποδος Παπάρα. Τα δρώμενα συμπεριλάμβαναν φυσικά και το σχετικό τσούγκρισμα των ποτηριών με τα μαχαιροπίρουνα, ωςτρόπου προτροπής τού γαμπρού να ασπασθεί περιπαθώς  την νύφη, διαδικασία μάλλον περιττή μιας κι ο γαμπρός, φύσει παρορμητικός, δεν χρειαζόταν και ιδιαίτερο …σπρώξιμο επί τούτω. Όταν όμως τινές άρχισαν να κρούουν φιάλες αντί ποτηριών, τους επεστήθη η προσοχή ότι, ενδεχομένως, τα τσουγκρίσματα στον λαιμό ή στη μέση τής μπουκάλας, λόγω …σημειολογίας, να οδηγούσαν τον γαμπρό σε άλλου είδους περιπτύξεις. Δεν φαντάζομαι π.χ. τι θα εσήμαινε το τσούγκρισμα στον …πάτο των μπουκαλιών! Ευτυχώς που τα λεγόμενα «παραδοσιακά» τραγούδια δεν παρεισέφρησαν στο ρεπερτόριο τού «ντισκ τζόκεϊ» και έτσι δεν φάγαμε για πολλοστή φορά τον Πάριο με την «κόρη τού καραβοκύρη» στη μούρη και ούτε υποστήκαμε τα δήθεν «κεφάτα» και απελπιστικώς κακόγουστα νεοδημοτικά γυφτοτράγουδα. Ωσαύτως, δεν ακούστηκε και το γαμήλιο άσμα «Σήμερα γάμος γίνεται», γιατί και η μάννα από την κόρη, αλλά και ο γυιος απ’ τον πατέρα είχαν αποχωρισθεί προ πολλού! Επειδή η επομένη ήταν εργάσιμη, για τους περισσότερος, αλλά και πειδή ο Μορφέας άρχιζε να μας πλησιάζει απειλητικά, δεν συνοδεύσαμε τούς νεόνυμφους έως τον νυφικόν κράβατον. Ευχηθήκαμε στα παιδιά να ευτυχήσουν, ενώ στο έρκος τών οδόντων συγκρατήσαμε ένα ακόμη «…και τού χρόνου!» Ροβολήσαμε προς το Κλεινόν Άστυ, όντας έμπλεοι χαράς για τη χαρά τού φίλου  μας και το κλεινό τραπέζι στο οποίο είχαμε παρακαθήσει.

 Υ.Γ. Προφανώς το γαμήλιο ταξίδι είχε προηγηθεί τής δεξίωσης. Δεν μας έγινε γνωστό το μέρος, αλλά εάν μάθαινα ότι ήταν, το …Papara Beach τής Γαλλικής Πολυνησίας, δεν θα ένιωθα καμμιά έκπληξη! Εάν όμως τοιούτον τι συνέβη, πιο κάτω σας δίνω την ηλεκτρονική διεύθυνση του νησιού γιατί, όπως καταλαβαίνετε, απο τούδε και στο εξής θα είναι το must τής διεθνούς αδελφότητος τών …ευεργετών!

 http://www.surf-forecast.com/breaks/Papara

 

 

 

 

 

…ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!